‫رمکو، حواست رو جمع کن.
‫زلاتان، عقب افتادی. عقب افتادی.
‫یالا! مثل حلزون‌ ها راه می ‌ری.
‫یالا! خسته شدی؟
‫خوبه.
‫یه جای خالی پیدا کن.
‫آره!
‫خیلی خب! جمع شید. بجنبید. بیایید وسط
‫زلاتان، یالا.
‫- چیکار می ‌کنی؟ ‫- چی؟
‫چی؟
‫ازت پرسیدم چیکار می ‌کنی؟ من اینجام.
‫بقیه هم اینجا هستن.
‫چرا نمی‌ تونی زود‌تر بیای؟
‫گوش‌ هات مشکلی دارن؟
‫- نه. ‫- نه؟ نه.
‫اگه به من احترام نمی ‌ذاری، لااقل به گروه احترام بذار.
‫تمام بچه‌های گروه اومدن.
‫می ‌خوای یه پست خاص داشته باشی؟
‫پست خاصت بیرون از زمینه.
‫می ‌تونی بری خونه. ‫مرسی!
‫خیلی خب.
‫همون کار رو می‌ کنیم. یه خرده پر انرژی‌ تر.
‫بعد از شکست آخر هفته، معلومه که...
‫ابراهیموویچ لیاقت پوشیدن لباس آژاکس رو نداره.
‫اگه این موضوع این ‌قدر برای تیم آژاکس،
‫طرفداران و «لئو بنهاکر» که قراردادش ‫رو امضاء کرد این ‌قدر غم‌انگیز نبود،
‫الآن می ‌خندیدید.
‫در این حد خنده داره!
‫دلم می ‌خواد به اون مهاجرِ تنبلِ آژاکسی ‫توهین کنم تا بلکه بره خونه‌ اش.
‫آهای، توپ رو پاس بده. ‫پاس بده، پاس بده، پاس بده.
‫بده اینجا.
‫پاس! پاس!
‫بنداز تو.
‫پاس بده اینجا!
‫ایول!
‫- دیگه کافیه، بچه‌ ها. ‫- همینه!
‫کلی گل بهتون زد.
‫کفش‌ هات رو بذار روی نیمکت.
‫چند تا گل زدی، زلاتان؟
‫خفه شو بابا!
‫به نظرم حداقل 10تا زده.
‫تو خیلی بدی!
‫چیکار می ‌کنی؟
‫چیه؟
‫برو توپ رو بیار!
‫نمی ‌رم توپ رو بیارم!
‫گوش کن، هوی!
‫منو هُل نده. منو هُل نده.
‫ببین، برو توپ رو بیار. می ‌فهمی؟
‫می ‌رم میارمش، اما نه به خاطر اینکه تو گفتی.
‫به خاطر اینکه خودم می ‌خواستم.
‫کوین، کافیه هر چی فوتبال بازی کردی.
‫بیا خونه!
‫توپ رو بنداز!
‫به چی نگاه می ‌کنی؟ توپ رو بنداز.
‫توپ رو بنداز! بجنب!
‫توپ رو بنداز!
‫گندش بزنن!
‫زنده‌ ست؟
‫حالش خوبه؟
‫زود بیایید اینجا.
‫باید زنگ بزنیم کمک بیاد.
‫گوش کنید!
‫زلاتان؟
‫زنده ‌ای؟
‫گندش بزنن! شاید مرده باشه. نفس می‌ کشه؟
‫گندش بزنن، فکر نکنم!
‫برید به مادرش بگید. باید یه کاری بکنیم.
‫زلاتان؟
‫سلام بچه‌ها.
‫فقط داشتم یه خرده استراحت می ‌کردم.
‫چرا این ‌جوری می ‌کنی؟
‫پاشو، رفیق. عوضی!
‫کیف ‌ها! 2تا کیف!
‫قبل از غذا دستت رو بشور.
‫ولش کن، فقط 2تا کیف.
‫فقط 2هفته می ‌خواییم بریم.
‫برو بیرون!
‫پس بذارشون توی کُمُد.
‫غذا چی داریم؟
‫پس من می ‌رم.
‫سرت چی شده؟
‫چیکار کردی؟
‫لباست رو هم به گند کشیدی ‫چی شده؟
‫- از یه جای بلند افتادم. ‫- یعنی چی؟ جای بلند کجاست؟
‫- مامان، تقصیر من نبود. ‫- ببین چیکار کردی!
‫تو فقط دردسری!
‫دیگه تحملت رو ندارم، از دستت خسته شدم!
‫برو دست‌ هات رو بشور.
‫مامان، تقصیر من نبود.
‫برو دست‌ هات رو بشور، فوری!
‫مامان!
‫سانلا!
‫چیه؟
‫مامان!
‫باید فردا بری دنبال «کیکی».
‫نمی‌تونم.
‫نمی ‌بینی؟ وقت ندارم!
‫باید کمکم کنی.
‫جواب نده! ‫وقتی می‌گم کمکم می‌کنی بگو چشم!
‫چیکار کردی؟
‫با ابروت چیکار کردی؟
‫هیچی.
‫می‌خوام هاکی بازی کنم.
‫می‌خوای هاکی روی یخ بازی کنی؟
‫آره، چیه؟
‫پولشو نداری.
‫می‌دونی لباس مخصوصش چقدر گرونه؟
‫بدون لباس مخصوصش بازی می‌کنم، ‫برام مهم نیست.
‫موفق باشی.
‫خودت موفق باشی.
‫کیکی، بس کن.
‫گوش کنید، من باید برم سرِ کار.
‫وقتی غذات رو خوردی ‫به سانلا کمک کن جمع کنه.
‫کیکی باید قبل از ساعت ۱۰ شب توی تختش باشه.
‫- منظورم وقتیه که من برمی‌گردم. خب؟ ‫- باشه.
‫اون...
‫«از صبح تا حالا هیچی نخورده.»
‫اون‌وقت از کجا باید غذا می‌آورد؟
‫«ترس بر وجودش غالب شد. ‫هوا گرگ و میش بود.»
‫زلاتان،‌ بس کن دیگه.
‫کی؟ من؟
‫تمومش کن. ‫الان نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫اصلاً من نبودم.
‫الکس، بیا!
‫بپر بالا.
‫تندتر!
‫تونستیم!
‫لوران بلان.
‫استفان...
‫استفان چی؟
‫شوارتز.
‫- شوالتز؟ ‫- شوارتز.
‫آره.
‫اولگ سرگیف.
‫توماس راولی دیگه کدوم خریه؟
‫نِگاش کن!
‫این چه وضعشه؟
‫فان باستن و باجو و بقیه کجان؟
‫- بابا، اون عالی‌ان. ‫- جدی؟
‫آره، عالی‌ان.
‫ببین، چی گرفتیم مامان.
‫- خیلی خوبه، پسرم. ‫- «نایکی ایر مکس»
‫خیلی خب. فردا می‌بینمتون.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫- کی بستنی می‌خواد؟ ‫- من.
‫خیلی خب، بریم.
‫توی خونۀ مامان همه چی روبه‌راهه؟
‫آره، بابا.
‫خیلی خب.
‫بابا، برای تمرین سه‌شنبه میاید؟
‫معلومه که میام، پسرم.
‫مگه نمی‌خواستی شروع کنی هاکی بازی کنی؟
‫خفه شو، سانلا! ‫کی با تو حرف زد؟
‫- بابا! بابا! ‫- بله؟
‫ببین، فان باستن دارم!
‫- اون دیگه کیه؟ ‫- فان باستن.
‫مثل بروس لی و محمد علی کِلِی می‌مونه ‫ولی توی فوتبال!
‫- مثل محمد علی؟ ‫- خیلی خب.
‫«مثل پروانه پرواز می‌کنه.»
‫«مثل زنبور نیش می‌زنه.»
‫«بجنگ، بجنگ!»
‫آفرین پسرم. آفرین.
‫می‌تونید همه چی رو بذارید روی میزتون.
‫ ۱۵ دقیقه دیگه می‌بینمتون.
‫- سلام،‌ زلاتان. ‫- چی شده مامان؟
‫- منظورت چیه که چی شده؟ ‫- اسم من آنلی ـه.
‫من برای این جلسه برنامه‌ریزی کردم ‫تا سه تایی بتونیم یه کم حرف بزنیم.
‫زلاتان خیلی بچۀ شنگولی ـه.
‫اصلاً نمی‌تونه سر جاش وایستا.
‫این موضوع، فضایی رو به وجود میاره...
‫که به ضرر بقیۀ دانش‌آموزانه.
‫پس من بیشتر میام توی کلاس ‫تا بهت کمک کنم.
‫فکر می‌کنم خیلی خوب می‌شه.
‫دوباره چیکار کردی؟ هان؟
‫هیچی، مامان.
‫اگه اینجوری بود بهم زنگ نمی‌زدن.
‫مامان، اونا همیشه منو سرزنش می‌کنن.
‫برای من صداتو نبر بالا.
‫تو روم داری دروغ می‌گی.
‫همیشه یه مشکلی درست می‌کنی.
‫- سلام، چی شده؟ ‫- سلام.
‫هیچی. ‫ولی همیشه یه خبرایی هست.
‫بیاید بریم.
‫آفرین، پسرا!
‫یالا، بچه‌ها.
‫پاس بده! پاس بده!
‫ایول!
‫پسرا، برای امروز دیگه بسه.
‫جمع شید.
‫زود باشید، پسرا.
‫خسته نباشید.
‫خوشحالم عملکردتون رو می‌بینم.
‫یادتون باشه سرتون رو بالا بگیرید ‫تا همدیگه رو پیدا کنید، خب؟
‫خب؟ و خودتون رو نشون بدید.
‫درخواستِ پاس کنید.
‫باید یادمون بمونه ‫که فوتبال یه ورزش گروهیه.
‫ما اینجا یه تیم هستیم، مگه نه؟
‫زلاتان، گوش می‌دی؟
‫آره، دارم گوش می‌دم ‫ولی اومدیم بازی کنیم یا حرف بزنیم؟
‫می‌خوایم بازی کنیم ولی اگه ‫ همین رفتار رو ادامه بدی...
‫باید بیرون زمین بشینی.
‫خیلی خب، برید توی زمین.
‫می‌خوای برسونمت؟
‫نه، ممنون.
‫بابام تو راهه.
‫خیلی خب. چهارشنبه می‌بینمت.
‫می‌بینمتون.
‫میروسلاو رو از کجا می‌شناسی؟
‫با همدیگه دوستید؟
‫آره دوستیم.
‫آره.
‫اون‌وقت هیچ اطلاعاتی نداری ‫که وسایل دزدی از کجا اومده؟
‫نه.
‫برو توی اتاقت. برو.
‫برو توی اتاقت.
‫- برو توی اتاقت. ‫- چرا اومدین اینجا؟
‫برو توی اتاقت.
‫مامان، گرسنه‌مه.
‫برو توی اتاقت دیگه.
‫- گرسنه‌مه مامان. ‫- یه کم دیگه شام می‌خوریم.
‫تا حالا ساعت مُچی‌ها رو ندیده بودی؟
‫فقط می‌خواست کیف‌ها رو بذاره و بره.
‫چه خبره؟
‫چرا پلیس اومده؟
‫تقصیر مامان نیست. بیخیال شو.
‫چی تقصیر مامان نیست؟
‫اون مرتیکۀ احمق، گولش زد.
‫ولش کن.
‫کیکی، بیا.
‫الان باید خواب باشی.
‫- خیلی دیر وقته. ‫- نه.
‫- کیکی، بیا. ‫- نه.
‫بگیرش. بگیرش.
‫تو هم می‌خوری؟
‫نه، ممنون.
‫اگه می‌خوای مدیر برنامه‌هات باشم ‫نباید دیر بیای.
‫کریستین ویری، ۲۷ بازی، ۲۴ گل.
‫فیلیپو اینزاگی، ۲۵ بازی، ۲۰ گل.
‫دیوید ترزگه، ۲۴ بازی، ۲۰ گل.
‫زلاتان ابراهیموویچ.
‫۲۵ بازی،‌ ۵ گل.
‫با همچین آماری چطور انتظار داری بفروشمت؟
‫اگه ۲۰ تا گل زده بودم که ‫مادرم هم می‌تونست مدیر برنامه‌هام باشه.
‫فکر می‌کنی خفنی.
‫فکر می‌کنی با ساعت مُچی طلات و...
‫پورشه و کُت گوچی‌ات ‫منو تحت تأثیر قرار می‌دی؟
‫- هیچ اسم و رسمی نداری. ‫- گور بابات.
‫مطمئنی؟
‫چون می‌تونم برات اسم و رسمی به هم بزنم.
‫ولی اون‌موقع باید دقیقاً ‫همون کاری که می‌گم رو بکنی.
‫باید سه برابر الانت زحمت بکشی.
‫باید ساعت طلا و پورشه‌ت رو هم بفروشی.
‫خانم!
‫برای ایشون هم همین غذا رو بیارید.
‫یالا!
‫سریع‌تر! سریع‌تر!
‫مرتیکۀ تنبل!
‫به این می‌گن انرژیِ خوب! همینه!
‫همینه، بچه‌ها! همینه!
‫این شد یه چیز.
‫در رقص دایره‌ای می‌رقصی.
‫بله؟
‫- کلاس زبان محلی ـه؟ ‫- بله.
‫تونی فلیگاره هستی، آره؟
‫خوش اومدی.
‫الان داریم روی واژگانِ درس کار می‌کنیم.
‫می‌تونی اونجا کنار زلاتان بشینی.
‫باشه.
‫تو بچۀ «روزنگرد» هستی، مگه نه؟
‫اوهوم. تو چی؟
‫«آننه‌لووند».
‫خیلی خب.
‫ساکت! بعداً هم می‌تونید با هم آشنا بشید.
‫فوتبال بازی می‌کنی؟
‫آره. تو چی؟
‫توی بالکان.
‫تو توی بالکان بازی می‌کنی،
‫من توی «ام‌بی‌آی» هستم.
‫ولی تو فکر بیرون اومدن هستم. ‫اونا مزخرفن.
‫دیگه کافیه! ‫یه بار بهتون گفتم ساکت باشید.
‫شاید من به دردتون بخورم.
‫بله؟
‫سلام. باید زلاتان رو ببرم دفتر مدیر.
‫زلاتان، می‌تونی بری.
‫چرا می‌ریم دفتر مدیر؟
‫نمی‌دونم.
‫بیاید تو.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫- سلام، بابا! ‫- سلام، بچه‌ها.
‫بشینید.
‫باباتون می‌خواد یه چیزی بهتون بگه.
‫می‌دونید که مامان...
‫بدجوری توی دردسر افتاده.
‫برای همین تصمیم گرفتیم...
‫چه تصمیمی گرفتید؟
‫که شما پیش من زندگی کنید.
‫قراره بیایم پیش تو، بابا؟
‫- فقط یه مدت. ‫- چرا؟
‫دیگه تصمیم گرفته شده.
‫ولی هر وقت خواستید ‫می‌تونید برید پیش مامان.
‫ایرادی نداره. ‫هیچ ایرادی نداره.
‫ولی تقصیر مامان نیست.
‫تقصیر اون لعنتیِ احمقه، ‫اون بود که گولش زد.
‫می‌دونم، سانلا.
‫ولی دیگه تصمیمیه که گرفته شده.
‫یالا، بالکان!
‫یالا دیگه، بالکان!
‫بالکان، برو، برو!
‫یالا بالکان، توپ رو بگیرید.
‫بالکان، شما می‌تونید.
‫تونی، تونی!
‫پاس!
‫پاس بده.
‫زلاتان، بیا بریم.
‫ما دیگه داریم می‌ریم، باشه کیکی؟
‫کجا می‌رید؟
‫می‌ریم اونجا.
‫چیزی نیست.
‫زود برمی‌گردم.
‫همینجا پیش مامان بمون. باشه؟
‫باشه، کیکی؟
‫فعلاً.
‫خداحافظ، مامان.
‫خداحافظ، بچه‌ها.
‫می‌بینمتون.
‫بعداً صحبت می‌کنیم.
‫من تخت رو برداشتم.
‫تشک مال تو.
‫از روی تختم بلند شو. ‫من روی تشک بی‌خانمان‌ها نمی‌خوابم.
‫من تخت رو برداشتم. ‫تشک مال تو.
‫چرا من باید تشک رو بردارم.
‫من بزرگ‌ترم و تخت حقمه!
‫- حقته؟ ‫- هیچ حقی هم نداری.
‫برو اونجا دراز بکِش.
‫آهای، آهای! در مورد چی بحث می‌کنید؟
‫ازم می‌خواد روی تشک بی‌خانمان‌ها بخوابم.
‫من بزرگترم. تخت به من می‌رسه.
‫هیچکس روی تشک نمی‌خوابه.
‫یه تخت می‌خریم. بیا.
‫- چی گفتی بابا؟ ‫- بیا.
‫همین الان می‌خریم؟
‫روشن شو دیگه!
‫با من بازی نکن، لعنتی!
‫اتوبوس!
‫با اتوبوس می‌ریم.
‫- صبر کن! ‫- بدو!
‫- سلام. ‫- سلام، سلام.
‫اینجا هات داگ دارید، مگه نه؟
‫آره داریم.
‫- بابا، می‌شه اینجا بخوریم؟ ‫- ایاب و ذهاب دارید؟
‫- آره. ‫- بابا؟
‫می‌شه ۱.۵۲۴ کرون (واحد پول سوئد) لطفاً.
‫- بابا! ‫- چی؟ نه، نه، نه.
‫قیمت تخت ۱.۰۹۹ ـه.
‫هزینۀ ایاب و ذهاب می‌شه ۴۲۵.
‫۴۰۰ کرون برای ایاب و ذهاب؟
‫ایاب و ذهاب نخواستیم.
‫خودم می‌برمش.
‫باید یه کرون بهتون پس بدم.
‫من می‌تونم اون کرون رو بگیرم.
‫- رسید می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫بابا، اینجا غذا نمی‌خوریم؟
‫بیا بریم! بیا!
‫بابا؟
‫زلاتان، زود باش.
‫وایستا منم بیام.
‫یالا!
‫بیا اینجا، یه چیزی رو نشونت بدم.
‫آفرین، شفیک.
‫خسته نباشی.
‫آره، آره، مثل این خرهای حمال شدم.
‫- بابا. ‫- هان؟
‫می‌شه پیتزا سفارش بدیم؟
‫باشه.
‫می‌شه بروس لی ببینیم؟
‫باشه.
‫محمد علی هم همین‌طور؟
‫چرا که نه؟
‫حال می‌ده.
‫آره.
‫تو زلاتان هستی؟
‫آره، خودمم.
‫قبلاً فوتبال بازی کردی؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫به بالکان خوش اومدی.
‫خیلی خب، جمع شید.
‫یالا!
‫پرس! پرس!
‫سریع‌تر برگردید!
‫پاس بده!
‫آهای، داور!
‫پاس بده. پاس بده.
‫رفیق، اسمت چیه؟
‫زلاتان.
‫«همان‌طور که می‌گویند، ‫روستا را آزاد کرده...»
‫بابا، دارم برای یه تیم بالکانِ جدید ‫بازی می‌کنم.
‫- همه گفتن... ‫- ساکت!
‫کاش اونجا بودی و گل‌هام رو می‌دیدی.
‫ببین اون عوضی‌ها دارن چیکار می‌کنن.
‫امروز زنی در راه رفتن به کار، تیر خورد.
‫می‌شه پیتزا سفارش بدیم؟
‫خفه خون بگیر. ‫برو بیرون!
‫بچۀ لعنتی. ‫حرف حالیش نمی‌شه.
‫ببین دارن چیکار می‌کنن!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چیزی هست بخورم؟
‫می‌تونی ساندویچ درست کنی.
‫- چیز دیگه‌ای نداریم؟ ‫- نه.
‫لعنت بهش!
‫تمرینِ امروز چطور پیش رفت؟
‫راستش خیلی خوب بود.
‫خوبه.
‫دارم برمی‌گردم خونۀ مامان.
‫چی؟
‫باهاش صحبت کردم.
‫گفت اشکالی نداره.
‫چرا؟
‫دلم برای کیکی تنگ شده و...
‫این قضایای بابا هم بی‌تأثیر نیست.
‫دارن همۀ دوستاش رو اونجا می‌کُشن.
‫چی؟
‫خبرها رو ندیدی؟
‫چی می‌گی؟
‫اونجا جنگ شده.
‫تو هم باید بیای خونۀ مامان.
‫نه، من پیش بابا می‌مونم.
‫شب بخیر.
‫زلاتان، سرت توی برگۀ امتحانِ خودت باشه.
‫سرم توی برگۀ خودمه.
‫داری به برگۀ دیگران نگاه می‌کنی.
‫به برگۀ کسی نگاه نکردم.
‫امتحانه‌ها! حالا سرت توی برگۀ خودت باشه.
‫نه برگۀ دیگران.
‫من به برگۀ کسی نگاه نمی‌کنم. ‫دارم به هوا نگاه می‌کنم.
‫دیدم داشتی نگاه می‌کردی.
‫خودم دیدم که داشتم چیو می‌دیدم.
‫بس کن.
‫شما بس کنید.
‫- تو دیگه چی می‌خوای؟ ‫- تمرکز کن.
‫- سخته؟ کمک می‌خوای؟ ‫- نه. نه.
‫جواب همۀ سؤال‌ها رو می‌دونم.
‫می‌خوای خودت نگاه کنی؟
‫بعداً نگاه می‌کنم، ‫الان تو امتحانت رو تموم کن.
‫مزاحم دیگران نشو.
‫شما دارید مزاحمم می‌شید. ‫شما دوتا دارید مزاحمم می‌شید.
‫آروم باش، زلاتان.
‫آرومم.
‫شماها دارید عصبانیم می‌کنید.
‫- بس کن. ‫- خودت بس کن! تمومش کن. برگرد سر جات.
‫- برگرد برو بشین. ‫- من جایی نمی‌رم.
‫بیا بریم جلو.
‫بیا.
‫من جایی نمیام.
‫آنلی، گوش کن چی می‌گم.
‫ولم کن.
‫- ولم کن! ‫- شنیدی که معلم چی گفت.
‫- بیا بریم جلو. ‫- نه، من جایی نمیام.
‫چرا، میای. برگه‌ت هم بردار.
‫- به من دست نزن. ‫- بس کن!
‫- به من دست نزن. ‫- آروم باش.
‫برو یه جای دیگه وایستا.
‫من همینجا امتحانم رو می‌دم.
‫برگه‌ام رو ول کن.
‫بیا.
‫بقیه‌تون امتحانتون رو ادامه بدید.
‫- حتماً باید اینجا بشینی؟ ‫- آره، باید بشینم.
‫- چرا؟ ‫- تا تو رو آروم کنم.
‫و اینکه دیگه مزاحم کسی نشیم.
‫اول از همه خودتو آروم کن.
‫داری به چی می‌خندی؟
‫- الان نمی‌خواد به اونا فکر کنی. ‫- زلاتان!
‫- چیزی نمونده بندازمت بیرون ها! ‫- من جایی نمی‌رم.
‫همین الان با آنلی برو بیرون.
‫نه، من با آنلیِ لعنتی جایی نمی‌رم.
‫دیگه بسه، زلاتان.
‫برو بیرون.
‫تا آخر سالن!
‫ببین، بهت زُل زده. ‫اون دوست جدید نیست؟
‫خفه شو! منظورت از دوست چیه؟
‫نه، نه، نه!
‫حالت خوبه؟
‫زلاتان، چیکار می‌کنی؟
‫خوبی؟
‫زلاتان!
‫قضیه چیه؟ آره، آره.
‫خب، باید راجع به پسرتون صحبت کنیم.
‫زلاتان این مدت خیلی مخرب بوده.
‫که این‌طور. اون‌وقت شما کی باشید؟
‫اسم من آنلی ـه.
‫یه منبع کمکی توی این مدرسه‌ام.
‫الان چند وقتی می‌شه که همراهش هستم. ‫برام مشخص شد که...
‫مگه چیکار کرده؟
‫خیلی کارها! ‫ولی آخرین کارش این بوده که امروز...
‫با توپ هاکی زده توی صورت آنلی.
‫از کجا می‌دونید عمدی بوده؟
‫دیدم به سمتم نشونه گرفت.
‫معلم ورزش هم دید.
‫عمدی زدی، مگه نه؟
‫صاف به سمت من نشونه گرفتی.
‫مشکلات دیگه‌ای هم داشتیم.
‫من و خانم مدیر صحبت کردیم.
‫نظرمون اینه که یه گزینۀ جایگزین ‫برای زلاتان اینه که اونو...
‫بفرستیم یه مدرسۀ خاص ‫که توش در مورد چیزای دیگه بهش کمک کنن.
‫یه جا که فضای روانی-اجتماعیِ متفاوتی ‫داشته باشه.
‫روانی-اجتماعی؟
‫چی می‌گید؟ یعنی می‌گید زلاتان روانی ـه؟
‫نه، نه! می‌خوایم کمک بگیره.
‫می‌دونید «زلاتان» یعنی چی؟
‫- نه... ‫- طلا!
‫اون پسر طلایی ـه.
‫بهترینه! برترین بچۀ مدرسه‌ست.
‫آره، ولی اون...
‫می‌دونید اینجا کی ‫نیاز به کمک‌های روانی داره؟
‫تو.
‫و تو!
‫می‌برمش خونه.
‫این قضیه رو درست می‌کنم ‫تا فردا بیاد مدرسه.
‫بیا بریم.
‫خداحافظ.
‫بد نیست اگه...
‫خداحافظ.
‫بابا، قشنگ حالیشون کردی!
‫کاش قیافه‌شون رو می‌دیدی، ‫اون غافلگیر شده بود...
‫آهای! گوش کن چی می‌گم.
‫من دیگه نمیام اینجا...
‫و به چرت و پرت‌های اونا در مورد تو ‫گوش نمی‌دم.
‫دیگه نه!
‫شیرفهم شد؟
‫بهشون احترام می‌ذاری.
‫بدون تحصیلات، هیچی نیستی.
‫می‌خوای مثل من باشی؟ ‫نه!
‫تو باید وکیل بشی.
‫وکیل!
‫فهمیدی؟
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫بله.
‫خیلی خب.
‫ماشین وامونده...
‫داشتم الوار می‌بُریدم.
‫برای این مبارزه، یه کار جدید کردم.
‫با یه تمساح کُشتی گرفتم.
‫درسته!
‫با یه تمساح کُشتی گرفتم.
‫با یه نهنگ گلاویز شدم.
‫بهم دست‌بند زدن،
‫رعد و برق خوردم و پرت شدم توی زندان.
‫خیلی بَده!
‫همین هفتۀ پیش، یه سنگ رو به قتل رسوندم.
‫زلاتان!
‫تعویض شو.
‫چی؟
‫شنیدی چی گفتم.
‫از زمین بیا بیرون.
‫زلاتان، چرا هیچ‌وقت پاس نمی‌دی؟
‫آفرین، تونی!
‫آفرین!
‫شوت کن!
‫آره!
‫قسم می‌خورم.
‫اگه منو تعویض نکرده بود، ‫گل زده بودم.
‫آره حتماً!
‫چرا می‌گی «آره حتماً»؟
‫تونی، می‌شه یه صحبتی با هم بکنیم؟
‫سلام.
‫زلاتان، برو لباس‌هاتو عوض کن.
‫می‌خوایم با تونی حرف بزنیم.
‫این «یان» از باشگاه «مالمو» ـه.
‫- سلام. ‫- من تونی‌ام.
‫خیلی خوب بازی کردی.
‫قراره برای «مالمو» بازی کنم.
‫چی؟
‫قراره برای ام‌اف‌اف بازی کنم. ‫(باشگاه مالمو)
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫قراره برای مالمو بازی کنم.
‫جدی؟
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫گوش کن.
‫به سمیر بگو از طریق بانک «وسترن یونیون» ‫پول رو واریز می‌کنم.
‫- دقیقاً! ‫- سلام بابا.
‫وسترن یونیون. یو...یو...یونیون.
‫آره.
‫فردا، آره.
‫یه میکس ویژه می‌خورم، از اون ۱۵۰ گرمی‌ها.
‫- باشه. ‫- می‌دونید چیه؟
‫سایز خانواده‌اش رو بدید، ‫هات‌داگ و پورۀ سیب‌زمینی هم بریزید.
‫الو؟
‫سلام، تا ۱۰ دقیقه دیگه بازی داریم.
‫میای یا نه؟
‫آره، دارم میام. ‫الان راه می‌افتم.
‫خداحافظ.
‫بابا! بابا! بابا!
‫باید منو به بازی برسونی.
‫داره شروع می‌شه! ‫بابا؟
‫همینه، تیم ولینگ! آفرین!
‫یالا دیگه!
‫تمام تلاشتون رو بکنید، پسرا.
‫زنده باد، تیم ولینگ!
‫خوبه، بچه‌های ولینگ.
‫با همدیگه صحبت کنید.
‫ببین!
‫سرت بالا باشه.
‫- دینو! ‫- سلام، من اومدم.
‫برو بشین.
‫بذار بازی کنم دیگه.
‫برو بشین. وقت برای این مسخره‌بازی‌ها ندارم.
‫به من بازی نمی‌رسه؟
‫نه، به تو بازی نمی‌رسه.
‫یالا!
‫یالا، سرعت بازی رو بیشتر کنید.
‫دفعۀ بعدی به موقع بیا. ‫بگیر بشین.
‫یالا!
‫ای خدا، چرا توپ رو نمی‌گیرن؟
‫یالا!
‫مراقب وسط باش.
‫همینه!
‫بذار بازی کنم، مربی.
‫ادین، تعویض شو.
‫زنیت، برو دفاع.
‫زلاتان، یالا. برو توی بازی.
‫نشون بده چی تو چنته داری، فسقلیِ پُررو!
‫یالا، تیم ولینگ!
‫زودتر توپ رو رد کن، زلاتان.
‫یالا!
‫بیا، بیا، بیا.
‫آهای، زلاتان.
‫بیدار شو.
‫زنگ زدن در مورد تو یه قضیه‌ای رو بگن.
‫چی؟
‫گفتن دیروز هشت تا گل زدی.
‫بابا، کاش می‌دیدی چه‌جوری چپ و راست ‫دریبلشون می‌زدم.
‫- یه گل خفن زدم. ‫- خوبه، خوبه!
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫یه کم صحبت کردیم و حرف زدیم.
‫تو آماده‌ای تا برای مالمو تست بدی.
‫چی؟
‫مالمو اف‌اف.
‫یه باشگاه واقعی!
‫پس مراقب رفتارت باش و براش زحمت بکش.
‫باشه؟
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- چی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم برای لیگ نوجوانان تست بدم.
‫اینجا نیست. زمین ۱۰ ـه. ‫جلوتره.
‫ما اینجا بازی نمی‌کنیم؟
‫نه، جلوتره. زمین ۱۰.
‫سلام. تو زلاتان هستی؟
‫- خوش اومدی. ‫- خیلی ممنون.
‫جمع شید،‌ پسرا!
‫امروز یه نفر جدید داریم.
‫زلاتان که با تونی ‫توی «اف‌بی‌کِی بالکان» بازی کرده.
‫اومده اینجا تا چند روز به صورت آزمایشی ‫با ما باشه.
‫دیدی؟ هان؟
‫چطور تونست منو تعویض کنه؟
‫احمقی چیزی ـه؟
‫چی؟
‫گور بابات، مینو!
‫چیه؟
‫احمق عوضی.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫تلفن رو روی من قطع نکن.
‫هیچ‌وقت! خب؟
‫چرا برای خودت راه می‌افتی ‫به تابلوها لگد می‌زنی؟
‫که چی؟
‫هر کاری خواستی کردم. ‫سه برابر تمرین کردم.
‫چند تا گل زدم.
‫با یه ماشینِ «فیات» کوفتی رانندگی می‌کنم.
‫حالا یه لگد بزنم به یه تابلو چی می‌شه؟
‫نباید تعویضم می‌کرد.
‫معلومه که باید تعویضت می‌کرد. ‫افتضاح بودی.
‫گور بابای خودت و «کومان».
‫برو گمشو!
‫گور بابات! دلم می‌خواد از اینجا برم.
‫باشه.
‫پس برو «تورینو».
‫چی گفتی؟
‫هان؟
‫شاید بتونم یوونتوس رو برات جور کنم.
‫- چی؟ ‫- شنیدی چی گفتم.
‫یوونتوس می‌خواد منو بخره؟
‫داری جدی می‌گی؟
‫شاید! شاید!
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫پس سر و صدا نکن.
‫ولی باید دیگه همین‌جوری الکی الکی ‫لگد نزنی به تابلوها!
‫بزرگ شو!
‫دیگه رفتارهای بچگونه نمی‌کنی!
‫خب؟ به ایتالیایی ما می‌گیم: ‫«نون فاره ایل بامبینو».
‫- می‌فهمی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫یوونتوس، هان؟
‫شاید.
‫کلاس نداری؟
‫چرا.
‫الان میام.
‫سلام، زلاتان.
‫خوشحالم اینجا می‌بینمت.
‫اگه خواستید نوشته‌های ‫روی تخته سیاه رو بنویسید.
‫بعدش...
‫بر اساس موضوع‌هایی که مطالعه می‌کنیم ‫بهش اضافه می‌کنیم.
‫در مورد سربازها صحبت می‌کنیم...
‫به چی نگاه می‌کنید؟
‫هان؟
‫خیلی خب، پسرا!
‫تندتر!
‫سریع‌تر باشید.
‫با پاهاتون کار کنید.
‫کامل بیا بالا.
‫می‌بینی کی اونجا وایستاده داره نگاه می‌کنه؟
‫رولاند اندرسون.
‫- مربی تیم اول. ‫- جدی؟
‫باعث شده استرس بگیری؟
‫پرس کنید! پرس کنید! یالا!
‫یارگیری کنید.
‫آره، بعدی، بعدی!
‫برگردید، برگردید، برگردید.
‫نه، گندش بزنن.
‫یالا، بچه‌ها!
‫همینه، همینه، همینه.
‫یالا!
‫چی می‌خوای؟ هان؟
‫مشکلت چیه؟
‫دوباره!
‫ایول!
‫هر از گاهی یه پاس هم بدی بد نیست.
‫چی؟ به تو؟
‫اگه پاس می‌دادم بهت، زود می‌باختیم.
‫بچه‌ها، گوش کنید!
‫آهای!
‫امروز تمرین خوبی داشتید.
‫ولی اینو فرو کنید توی سرتون.
‫همه‌تون هم‌تیمی هستید.
‫همه‌تون واسه این اومدید اینجا ‫که بازیکن‌های با استعدادی هستید.
‫هر کدومتون به یه نحوی.
‫در این مورد بحثی نداریم.
‫ولی برای یه تیم بازی می‌کنید.
‫چیزی به شروعِ‌ مسابقات ‫قهرمانیِ زیر ۱۹ ساله‌ها نمونده.
‫و اگه اینجا مثل یه تیم بازی نکنیم...
‫و با هم همکاری نکنیم...
‫پس جایی توی اون مسابقات نداریم.
‫- فهمیدین؟ ‫- بله.
‫- فهمیدین؟ ‫- بله!
‫خوبه.
‫قبل از اینکه جلسه رو تموم کنیم ‫ یه چیزی بگم.
‫دیروز دوچرخه‌ام رو دزدیدن.
‫یه دوچرخۀ نوِ قرمز.
‫پس اگه کسی چیزی دیده یا چیزی شنیده...
‫بیاد بهم بگه.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫بیخیال!
‫هیچ شانسی نداری، کیکی!
‫الان برنده می‌شم.
‫کجا پیداش کردی؟
‫بس کن! بیا یه بار دیگه.
‫نه، باید برم.
‫یه کم تمرین کن. ‫دوباره میام.
‫بیا دیگه. دستِ آخر.
‫- ترسیدی؟ ‫- آره، ترسیدم.
‫زلاتان!
‫بله؟
‫کجا می‌ری؟
‫با دوستام می‌رم بیرون.
‫اوضاع مدرسه چطوره؟
‫خوبه.
‫واقعاً با اون لباس‌ها می‌خوای بری؟
‫آره، چه اشکالی داره؟
‫دخترا دنبال چیزای باکلاس‌تر از اون هستن.
‫- موفق باشی. ‫- خودت موفق باشی.
‫- خداحافظ، مامان. ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫چی شده؟
‫- اینو بگیر. ‫- نه، مامان.
‫یه کم بگیر. بیا دیگه.
‫نه، چیزی نیست.
‫- خیلی خب. ‫- مواظب خودت باش، پسرم.
‫کدوم خونه حقشه؟
‫- اون! ‫- اون دیگه اصل جنسه.
‫فقط زود باش.
‫ور نرو.
‫سریع باش، مثل توی زمینِ فوتبال.
‫سوار شو، سوار شو!
‫برو، برو، برو!
‫عالی بود.
‫چه انفجاری!
‫عجب!
‫گاز بده.
‫خیلی خب.
‫چون خوردی دلیل نمی‌شه نتونی دوباره بخوری.
‫اینو تو داری می‌گی، تپل‌خان!
‫تویی که داری تمرین می‌کنی چرا؟
‫هیچی نخوردی.
‫ببین چقدر لاغرمُردنی شدی.
‫- باید غذا بخوری، داداش. ‫- وانمود می‌کنه که داره تمرین می‌کنه.
‫وانمود می‌کنه که داره تمرین می‌کنه.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫با کی چشم تو چشم شدی؟
‫هان؟
‫هم‌مدرسه‌ایِ منه.
‫آره، دیدم.
‫فکر کردی متوجه نشدم؟
‫کدوم؟
‫اونی که پیراهن تنشه.
‫- هان؟ ‫- اونی که پیراهن تنشه.
‫خیلی خوبه
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫برو باهاش صحبت کن.
‫بدونِ ۱۰ میلیون توی حسابت، ‫هیچ کاری نمی‌تونی بکنی.
‫در بدترین حالت اینه که جواب رد می‌ده.
‫خیلی خب.
‫اینو بگیر.
‫داداش، موفق باشی.
‫چیز دیگه‌ای نمی‌تونم بگم.
‫سلام، لیسا.
‫می‌شه یه دقیقه با هم صحبت کنیم؟
‫آره، باشه.
‫خب... من زلاتان هستم.
‫جفتمون یه مدرسه می‌ریم.
‫- شاید بدونی کی هستم. ‫- آره
‫دیدمت.
‫می‌خواستم ازت درخواست کنم اگه خواستی...
‫یه روز بریم بیرون قهوه‌ای چیزی بخوریم.
‫یعنی قرار خوبی باشه؟
‫آره، می‌تونی اسمش رو اون هم بذاری.
‫باشه. خیلی خب.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫باشه، خیلی خب. حله.
‫نظرت با فردا ساعت هفت ‫میدان «گوستاوو» چیه؟
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫پس می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫من دیگه برمی‌گردم پیش دوستام.
‫باشه برو، منم می‌رم پیش دوستای خودم.
‫بابا؟
‫- بابا! ‫- چیه؟
‫یه دست لباس جدید احتیاج دارم.
‫چی؟
‫یه دست لباس جدید احتیاج دارم.
‫چه جور لباسی؟
‫پیراهن و شلوار.
‫من کلی پیراهن دارم.
‫یکی‌شون رو انتخاب کن.
‫منظورم اونا نیست.
‫لباس جدید می‌خوام، ‫ شبیه بی‌خانمان‌ها شدم.
‫برای این کارها پول نداریم.
‫اردویی که رفتی گرون بود.
‫نمی‌شه وام تحصیلی بگیرم؟
‫هان؟
‫نمی‌شه وام تحصیلی بگیرم؟
‫همۀ بچه‌های دیگه گرفتن.
‫پول می‌خوای؟
‫پول؟
‫بیا پول.
‫برو یه پیراهن بخر.
‫خیلی ممنون.
‫آره.
‫همینه!
‫آره!
‫پاس!
‫یالا، بده!
‫- پاس! ‫- آره.
‫رد کن بیاد این سمت.
‫یالا، زلاتان. ‫سرت رو بگیر بالا.
‫باید چیکار کنم؟
‫باید سرت رو بگیری بالا ‫تا ببینی «لوکا» اون‌طرف خالیه.
‫آره، آره!
‫دارم از چپ می‌رم تو.
‫پرس! پرس!
‫من خالی‌ام، من خالی‌ام.
‫ایول!
‫آماده باشید، بچه‌ها!
‫آره!
‫دارم از پشت میام.
‫دوباره برید جلو!
‫زلاتان!
‫نذار نزدیک دروازه همچین اتفاقی بیفته.
‫همین‌جوری برو، همین‌جوری برو.
‫خوبه، تونی!
‫آره، آره، آره.
‫چیکار می‌کنی؟ هان؟
‫- خفه شو! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫[حال جان چطوره؟]
‫- ببخشید. ‫- هوم؟
‫یه رفیق دارم که صورت و دماغش آسیب دیده.
‫ولی نمی‌دونم کجا برم.
‫خیلی خب، نظرت چیه بری توی اتاق اورژانس؟
‫اگه راهرو رو بگیری بری سمت راست، ‫اتاق اورژانس رو می‌بینی.
‫خیلی ممنون.
‫می‌تونید دنبال من بیاید.
‫سلام، جان.
‫با خودم گفتم بیام ببینم حال و اوضاعت چطوره.
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫بعد از تکلی که زدی، ‫پام یه جورایی درد می‌کنه.
‫حالا قضیه جدیه؟
‫فکر کنم گفتن فقط تَرَک برداشته.
‫پس عیبی نداره.
‫به زودی برمی‌گردم بازی می‌کنم.
‫خب... شرمنده.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫آروم باش.
‫اومدم ببینم وضعیت چطوره.
‫دست از سر پسرم بردار.
‫بیا بریم.
‫زلاتان، بیا اینجا.
‫یالا، الکس، خودتو برسون.
‫با جان صحبت کردم.
‫گفت رفتی عذرخواهی کردی ‫و کار خوبی کردی ولی... عجب!
‫رفتارت اصلاً قابل قبول نیست.
‫می‌شنوی؟
‫باید این مسخره‌بازی‌ها رو تموم کنی.
‫خوش‌فُرمی.
‫استعداد داری.
‫فرصت خوبی نصیبت شده تا به موفقیت برسی.
‫می‌شنوی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫می‌خوام از همه نظر پیشرفت کنی: ‫تمرینات، غذا، خواب، مدرسه.
‫حتماً.
‫خوبه.
‫- «نیلس-اوکه». ‫- هوم؟
‫دوچرخه‌ات.
‫یه مدت کوتاه قرضش گرفته بودم.
‫عجب بابا!
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- چیکار می‌کردم؟
‫برادرم داشت می‌مرد.
‫لازمش داشتم.
‫برادرت داشت می‌مرد؟
‫نه، خیلی هم نمی‌مرد.
‫ولی مجبور بودم.
‫یه کار ضروری داشتم.
‫همین یه بار بود.
‫اگه بخوای می‌تونی پسش بگیری.
‫معلومه که پسش می‌گیرم.
‫زلاتان...
‫ما یکی از بهترین باشگاه‌های کشور رو داریم.
‫بازیکن‌های ملی آموزش دادیم.
‫پریتز، شوارتز، باس لارسون...
‫تو هم می‌تونی برای خودت کسی بشی.
‫ولی باید بخوای.
‫پس حالا چی می‌خوای؟
‫بهترین‌ها رو می‌خوام.
‫خوبه!
‫بهتر از اون باس و پریتز.
‫پس حتماً اینو توی رفتارت نشون بده.
‫باشه؟
‫حتماً.
‫درستش می‌کنم. ‫نگران نباش.
‫- تونی! ‫- چیه؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بیا
‫الان باید بریم بینشون. ‫بیا، بیا، بیا.
‫چرا نیومدی؟
‫منظورت چیه؟
‫خودت نیومدی.
‫ولی من اونجا بودم.
‫اونجا بودی؟
‫مثل احمق‌ها منتظرت وایستادم.
‫کلاً شاید هفت دقیقه دیر اومدم.
‫نهایتاً ۱۰ دقیقه.
‫قسم می‌خورم.
‫بیخیال.
‫نمی‌شه یه بار دیگه بریم؟
‫نمی‌دونم.
‫قبلش باید برنامه‌ام رو چک کنم.
‫برو جلو، برو جلو!
‫یالا، زلاتان!
‫آره!
‫آفرین!
‫عالی بود.
‫پاس خوبی دادی.
‫امروز خوب بازی کردین، بچه‌ها.
‫چه خبره؟
‫چِتون شده؟
‫هان؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫کی اینو زده اینجا؟
‫یه چیز هست که باید توی مغزتون فرو کنید.
‫من تنها کسی هستم که تصمیم می‌گیره...
‫کی توی این تیم بازی کنه و کی نکنه.
‫نه شما، و علی‌الخصوص نه پدر و مادرهاتون.
‫اگه کسی با این قضیه مشکلی داره ‫بیاد دفترم...
‫تا خودم شخصاً براش توضیح بدم.
‫شیرفهم شد؟
‫بله.
‫سلام.
‫کجا بودی؟
‫بیرون بودم.
‫وقتی می‌ری بیرون باید به من بگی.
‫آره، ولی خونه نبودی.
‫باید زنگ می‌زدی. ‫قوانین رو که می‌دونی.
‫- قوانین؟ ‫- آره.
‫چه قوانینی؟
‫قوانینِ من. ‫قوانینِ خونه.
‫چه قوانینی داری؟
‫بشینی جلوی تلویزیون ‫و صبح تا شب به حال خودت افسوس بخوری؟
‫سر بابات داد نزن، کثافتِ نمک‌نشناس!
‫چرا باید بهت زنگ بزنم و بگم چیکار می‌کنم؟
‫من اصلاً برات مهم نیستم.
‫کی بهت غذا می‌ده؟ ‫کی بهت پول می‌ده اینا رو بخری؟
‫- غذا؟ ‫- آره، غذا!
‫یخچال خالیه.
‫باید خونۀ مامان غذا بخورم.
‫پس اگه از اینجا خوشت نمیاد ‫برو پیش مامانت زندگی کن.
‫لعنت به هر دوتاتون.
‫برو بیرون!
‫- زود باش! ‫- خفه شو!
‫آخر هفته موفق باشی.
‫کاری کن که برنده بشید.
‫حتماً.
‫امروز تمرین خیلی خوب بود، بچه‌ها.
‫خوشحالم می‌بینم خودتون مایلید.
‫می‌خوام آخر این هفته هم ‫همین روحیه رو حفظ کنید.
‫فینال مسابقات قهرمانیِ زیر ۱۹ ساله‌ها ‫توی «یونشوپینگ».
‫از اول فصل داشتیم برای همین می‌جنگیدیم.
‫و برنده می‌شیم. ‫گزینۀ دیگه‌ای نداریم.
‫- فهمیدین؟ ‫- بله.
‫ترکیبمون تقریباً‌ همون ترکیبِ بازی قبله.
‫لوکاس جناح چپ،
‫روبان، هافبک راست.
‫سیمون مهاجم.
‫پس یعنی آندریاس، جیمی، مهدی و زلاتان ‫اول بازی نیمکت‌نشین هستن.
‫- چرا؟ ‫- گفتی چرا؟
‫چون یازده بازیکنی که توی تمرین ‫بهتر از بقیه بودن رو انتخاب کردیم.
‫پس منو انتخاب کنید.
‫خب، عملکرد تو توی تمرین...
‫روی ۱۰۰ درصد نبوده پس نمی‌دونم اگه...
‫چی می‌گی؟
‫هان؟
‫- آروم باش. ‫- آروم باشم؟
‫گوش کن، بعداً صحبت می‌کنیم. ‫الان وقتش نیست.
‫دلقکِ عوضی.
‫فقط به‌خاطر اینکه منو توی تیمت نمی‌خوای ‫داری این حرفا رو می‌زنی.
‫- مواظب حرف زدنت باش. ‫- مواظب باشم؟
‫تو برای تیم تصمیم می‌گیری ‫یا پدرهای پول‌دار؟
‫دیگه کافیه!
‫دهنت رو ببند و بگیر بشین.
‫توی ترکیب فیکس نیستی.
‫ختم کلام!
‫و اگه الان مراقب رفتارت نباشی...
‫ممکنه کل فصل نیمکت‌نشین بشی.
‫فهمیدی؟
‫بگیر بشین!
‫بشین!
‫اتوبوس «یونشوپینگ» ساعت هشت صبح فردا ‫حرکت می‌کنه.
‫برید خونه. ‫قشنگ غذا بخورید.
‫بخوابید.
‫این چیه؟ توپ هاکی ـه؟
‫ساکت! وگرنه خودت باید غذا بپزی.
‫سلام.
‫سلام، مامان.
‫- تو چِت شده؟ ‫- هیچی.
‫چرا انقدر لاغر شدی؟
‫خیلی تمرین می‌کنم. ‫چیز خاصی نیست.
‫خونۀ بابات خوب غذا می‌خوری؟
‫چیزی نیست.
‫- بیا مامان. ‫- ممنون
‫بازم می‌خوای؟
‫نه، کافیه.
‫دوباره نشونم بده.
‫باید تو رو بذاره توی تیم اصلی.
‫بهترین تکنیک رو داری.
‫خب، اینا مهم نیستن.
‫چرا مهم نیستن؟
‫اگه بچۀ «روزنگرد» باشی، ‫باید دو برابر بهتر باشی تا بری تیم اصلی،
‫وگرنه قبولت نمی‌کنن.
‫این چرت و پرت‌ها چیه می‌گی؟
‫تو چه مرگته؟
‫چیه؟
‫این چرندیات رو به کیکی نگو.
‫دارم حقیقت رو بهش می‌گم.
‫مشکل از «روزنگرد» نیست، زلاتان.
‫مشکل تویی که توی زمین ‫سرت رو می‌کوبی به بقیه.
‫- بیخیال بابا، تو چی می‌دونی؟ ‫- خیلی بیشتر از تو!
‫... یه شوت و توی دروازه!
‫تیم هکن در دقیقۀ ۱۵ ‫یک بر صفر جلو می‌افته.
‫ضربۀ آزاد برای هکن.
‫پاتریک کارلسون در دقیقۀ‌ ۲۷ ‫پشت توپ وایمیسته.
‫فرصت خوبی برای زدنِ توپ برگشتی ـه.
‫پیتر اریکسون، تعویض جدید تیم گوتبورگ...
‫گل دوم خودش هم می‌زنه.
‫مربی جدید مالمو یعنی رولاند اندرسون...
‫فرصت‌های زیادی برای گلزنی با تیم مالمو ‫گیرش نمیاد.
‫شکست امروز به معنیِ اینه که ‫مالمو در خطرِ سقوط به دستۀ یک قرار می‌گیره.
‫سلام، چه خبرا؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫تو چطور؟
‫همه چی ردیفه.
‫کجا می‌ری؟
‫- می‌رم خونه. ‫- خونه؟
‫آره.
‫امشب می‌خوایم کل شهر رو بیدار کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫خفنه، مگه نه؟
‫نمی‌تونم. ‫باید برم خونه.
‫چی شده؟
‫هیچی. فردا بازی دارم.
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫اگه چیزی بشه بهمون می‌گی دیگه؟
‫معلومه.
‫مراقب خودت باش.
‫برو.
‫بازی تموم می‌شه، خانم‌ها و آقایون.
‫تیم مالمو اف‌اف برندۀ مسابقات ‫قهرمانیِ زیر ۱۹ ساله‌های سوئد می‌شه.
‫به چی زُل زدی؟ ‫واقعاً. قسم می‌خورم.
‫اونا نیستن؟
‫برو. برو. برو. یالا!
‫عجب خر تو خری شده بود.
‫عه،‌ پلیس!
‫- برو، برو، برو، برو. ‫- برو سریع‌تر.
‫یه جا وایستا.
‫یالا! زود باش!
‫وایستا!
‫بُدوئید، بُدوئید.
‫همیشه هر جا که هست باید برم پیشش. ‫کثافتِ احمق!
‫فکر می‌کنه پاپِ چین ـه.
‫در ضمن، خیلی از من خوشش نمیاد.
‫چرا؟
‫قصه‌ش مفصّل نیست.
‫یه بار باهاش گفتم ‫با «لوچیانو موجی» حال نمی‌کنم.
‫خب، رسیدیم.
‫ممنون.
‫خداحافظ، خانم. ‫ممنون.
‫سلام.
‫به هتل «ریویرا» خوش اومدید.
‫سلام، اومدیم لوچیانو موجی ‫از یوونتوس رو ببینیم.
‫تا وقتی باهات حرف نزده ‫یه کلمه هم حرف نمی‌زنی، خب؟
‫باشه. ببین، ببین...
‫نمی‌خوای بری یه آبی به دست و صورتت بزنی؟
‫گمشو بابا!
‫خیلی خب، بریم تو کارش.
‫لوچیانو...
‫چطوری؟
‫این چیه پوشیدی؟
‫اومدیم اینجا در مورد من صحبت کنیم ‫یا بحث کاری داشته باشیم؟
‫شبیه دلقک‌ها شده.
‫پرت و پلا نکن.
‫این مسخره‌بازی‌ها چیه؟ ‫چرا جلسه رو اینجا برگزار کردی؟
‫باید برای من و بازیکنم فرش قرمز مینداختید.
‫همین که راهت دادن بیای اینجا ‫شانس آوردی، آقای ضد لوچیانو موجی!
‫خیلی خب.
‫امروز نیومدیم اینجا ‫تا در مورد من صحبت کنیم.
‫اومدیم در مورد زلاتان ابراهیموویچ صحبت کنیم.
‫حتماً متوجه شدی که مردم دارن حرفش رو می‌زنن.
‫خودش زبون نداره؟
‫توی بازی حرفش رو می‌زنه.
‫چی می‌گه؟
‫- اون توله‌سگ ـه. ‫- نه، نه، توله‌سگ نیست.
‫اون شیره!
‫برای همین آوردمش اینجا.
‫احتمالش هست
‫ولی در حال حاضر هنوز آماده نیست.
‫در ضمن...
‫با ترزگه نمی‌تونه بازی کنه.
‫کی می‌گه؟
‫کاپلو گفته؟
‫پس با کاپلو حرف می‌زنم.
‫تو؟
‫نه.
‫تو با کاپلو حرف نمی‌زنی.
‫شرمنده‌ام.
‫داره دیرم می‌شه. ‫بیاید بریم.
‫بزرگترین فرصت زندگیت رو از دست می‌دی.
‫آهای! شنیدی چی گفتم؟
‫پشیمون می‌شی.
‫چی گفت؟ هان؟
‫چی شد؟
‫مینو! نمی‌تونم توی آژاکس بمونم.
‫- می‌شنوی؟ ‫- بس کن.
‫فکر می‌کنه هنوز آماده نیستی.
‫دوباره!
‫لگد از جلو.
‫یک!
‫دو!
‫سه!
‫- بریم یه چیزی بخوریم؟ ‫- نمی‌تونم
‫- چرا؟ ‫- بازی دارم.
‫- الان؟ ‫- آره.
‫مهمون من. بیا بریم.
‫بحث پولش نیست.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫- نمی‌تونم. ‫- کاملاً مطمئنی؟ - آره.
‫زلاتان!
‫چی شده؟
‫رفتم توی تیم اصلی.
‫شنیدم. تبریک می‌گم، پسر.
‫- باورنکردنیه. اصلاً باورم نمی‌شه. ‫- آره. آره.
‫ولی دفعۀ بعدی تو رو انتخاب می‌کنن.
‫توی تیم زیر ۱۹ ساله‌ها نیمکت‌نشین بودم،
‫چطور قراره برم توی تیم اصلی؟
‫واقعیتش اینه که خیلی هم برام مهم نیست.
‫خیلی خب. توی بازی موفق باشی.
‫شدیدتر فشار بیارید.
‫نذارید انقدر راحت بچرخه.
‫توپ رو زیاد از حد نگه ندار دست خودت.
‫بده اون، بده اون، بده اون!
‫چِته؟ ‫خودت چِته؟
‫- پنجاه پنجاه بود. ‫- نه.
‫ضربۀ آزاد از اونجا.
‫برو عقب.
‫- سلام! ‫- سلام.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- خوبه.
‫تو چی؟
‫خوبه.
‫توی زمین به نظر یه کم خسته می‌اومدی.
‫حالت خوبه؟
‫خسته‌ای؟
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫آره، خوبه.
‫یه کم جنجال درست شد ولی همه چی خوبه.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫آره، تو!
‫بابا، اون «نیلس-اوکه»ـست.
‫- مربی‌مونه. ‫- آها، خیلی خب.
‫نیلس-اوکه این بابامه.
‫- سلام، سلام. ‫- سلام.
‫پسرم، خوبه مگه نه؟
‫آره، آره.
‫اون...
‫خیلی استعداد داره.
‫آره، می‌دونم.
‫- آره. ‫- آره.
‫از آشناییت خوشحال شدم.
‫- آره. ‫- باید برم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫مال تو.
‫- این چیه؟ ‫- کادوئه.
‫خوبه، مگه نه؟
‫بهترینه!
‫خیلی ممنون.
‫قابلتو نداره.
‫گوش کن...
‫گرسنه‌ته؟
‫آره بابا.
‫بریم یه چیزی بخوریم؟
‫چی بخوریم؟
‫معلومه دیگه، همبرگر!
‫آره، بیا.
‫این جنجال‌ها برای چی بود؟
‫مشکل چیه؟
‫مثل همیشه.
‫اونا فکر می‌کنن من صلاحیت ندارم.
‫اونا یعنی کیا؟
‫همه‌شون.
‫مربی می‌گه به حرفش گوش نمی‌کنم.
‫که باید به حرفش گوش کنی.
‫ببین...
‫چاپکو رو می‌شناسی؟
‫عموت!
‫خیلی با استعداده.
‫توی تیم ملی ـه.
‫قهرمان بوکس ـه.
‫اون به حرف مربیش گوش کرد.
‫یاد گرفت!
‫اما وقتی خواستن دوباره ...از نو بسازنش و تغییرش بدن
‫اون گوش نکرد.
‫می ‌فهمی؟
‫خوش به حالش.
‫فهمیدی دیگه، آره؟
‫تو هم همین ‌طور. باید گوش کنی...
‫در عین حال گوش نکنی.
‫وقتی داد می ‌زنن...
‫و می ‌گن اشتباه می ‌کنی،
‫اون برات حکم بنزین داره.
‫می ‌فهمی؟
‫یادته محمد علی قبل از بازی با «فورمن» چی گفت؟
‫یادت میاد؟
‫هان؟
‫یادت میاد؟
‫«می‌ خوام برقصم، می ‌خوام برقصم.»
‫«می‌ خوام برقصم، می‌ خوام برقصم.» ‫باریکلا
‫بعد از استراحت بازیکنان برای تیم ملی، ‫بازی ‌های لیگ شروع می‌ شه.
‫در بازی برگشت، ‫آژاکس در برابر «ان‌.ای.‌سی بردا» بازی می ‌کنه.
‫حالا که پنجره نقل و انتقالات تا 2هفته دیگه بسته می ‌شه،
‫شایعه‌ های زیادی راجع به بازیکنانِ با استعداد آژاکس هست
‫حرف ‌های زیادی در مورد «فن در فارت» و البته ابراهیموویچ هست.
‫این روزها، اون شوت ‌های مطمئنی می‌ زنه.
‫اما خیلی‌ ها براشون این سئوال پیش اومده ‫که این بازیکنِ قد بلند سوئدی...
‫آماده مواجهه با بهترین مدافعان اروپایی هست یا نه
‫رقابت در لیگ‌ های برترِ اروپایی ‫خیلی سخته و سئوال اینجاست که:
‫ابراهیموویچ مهارتش رو داره؟
‫زلاتان!
‫ابراهیموویچ...
‫برو بریم!
‫داره به محوطه جریمه نزدیک می ‌شه.
‫مدافعین کم کم دارن دوره‌اش می‌کنن.
‫خطا می ‌کنن روش!
‫بازی ادامه پیدا می ‌کنه، آژاکس از سمت راست حرکتش رو آغاز می ‌کنه
‫بده! بده!
‫ابراهیموویچ!
‫به محوطه جریمه نزدیک می ‌شه.
‫ابراهیموویچ!
‫حریف رو دریبل می ‌کنه،
‫ابراهیموویچ!
‫کسی نمی ‌تونه جلوش رو بگیره.
‫گل!
‫باریکلا، پسرم.
‫ابراهیموویچ! گل!
‫مارادونا، زیدان،
‫و حالا ابراهیموویچ هم به اون لیست اضافه می‌ شه.
‫عجب گل بی نظیری!
‫باریکلا پسرم.
‫زلاتان!
‫یه حرفی باهات داشتم.
‫بله؟
‫- بیا بریم. ‫- حالا؟
‫آره.
‫بله؟
‫سلام.
‫سلام. بفرمائید.
‫- برو تو ‫- سلام رولاند.
‫بگیر بشین.
‫نگران نباش. کسی نمرده.
‫قول می‌ دم!
‫چی؟
‫چی می ‌گی برای خودت!؟
‫هیچی، یه شوخی کوچولو بود.
‫نظرت راجع به تیم چیه، زلاتان؟
‫دوستش دارم. تو چی؟
‫حالا موضوع صحبتمون تو هستی.
‫خب می‌ خوایید درباره چی حرف بزنید؟
‫فکر کنم دیگه وقتش باشه با این بچه کوچولوها بازی نکنی
‫منظورت از «بچه کوچولوها» چیه؟ ‫من که کاریشون نداشتم.
‫به تیم اصلی خوش اومدی، زلاتان.
‫تیم؟
‫شوخیت گرفته؟
‫نه! تبریک می‌ گم.
‫از دوشنبه شروع می‌ کنی.
‫قرارداد و این‌جور چیزها رو از «هاسه» می ‌گیری.
‫خیلی خب. پس می ‌بینمتون.
‫اوهوم. حتماً.
‫راستی...
‫بله؟
‫دیگه دزدی و از این ‌جور کارها نمی ‌کنی!
‫من از کلاس هفتم به بعد دیگه از این‌ جور کارها نکردم.
‫کیکی!
‫کیکی؟
‫توپ رو پاس بده.
‫اگه بتونید توپ رو از من بگیرید، 100دلار بهتون می‌ دم
‫ابراهیموویچ!
‫به محوطۀ جریمه نزدیک می‌ شه.
‫حریف رو دریبل می ‌زنه.
‫مارادونا، زیدان و حالا ابراهیموویچ هم ‫به این لیست اضافه می‌ شه.
‫[گل زلاتان در برابر ان.‌ای.‌سی بردا ‫آخرین گل او در باشگاه آژاکس بود]
‫[در حین آن بازی، مذاکرات پر شوری ‫بین لوچیانو موجی و مینو رایولا شکل گرفت ]
‫[کمی بعد، قبل از بسته شدنِ پنجره نقل و انتقالات...
‫زلاتان در تاریخ 31آگوست 2004 به یوونتوس پیوست]
‫[بقیه اینجریان،‌ تاریخچه‌ فوتبالی است]
‫دلم نمی خواد راجع به خودم حرف بزنم، چون...
‫می ‌خوام مردم طرز بازی‌ کردنم ‫رو مورد قضاوت قرار بدن.
‫اما کاریش نمی ‌شه کرد.
‫من 192سانتی‌متر قد دارم و 93کیلو وزن و...
‫دوست دارم فوتبال بازی کنم.