دیگو مارادونا از بچه خیابونی تبدیل به خدای فوتبال شد.
بزرگترین بازیکن جهان، مهم ترین جایزه فوتبال رو کسب می کنه.
هرگز پیری رو ندید او 60سال سن داشت..
می گن که علت مرگش، حمله قلبی بود...
اما واقعاً چی "دیگو مارادونا" رو کشت؟
این فیلم، زندگی مرد فوق العاده ایی رو کند و کاو می کنه که خارج از زمین، یه معتاد بود.
مارادونا فقط کوکائین مصرف نمی کرد. بلکه با کوکائین، خیلی الکل هم مصرف می کرد.
برای اینکه بهترین عملکردش رو داشته باشه روی نوشیدنی های داروخونه ها، حساب باز می کرد.
خیلی عجیبه که می تونست اصلاً با پای خودش، از استادیوم بیرون بره.
این سبک زندگی مارادونا بود
که نهایتاً بهترین نسخه برای مرگش شد.
برای اونایی که دیگو مارادونا رو می شناختن قصه او، قصه یکی از نوابغ بود.
و از همون اول تلخ بود.
خاطرات خیلی خوبی از بچگیم دارم.
خیلی خوب بود امکانات نداشتیم..
چیزهایی که بچه های دیگه داشتن، نداشتیم ام آزاد بودیم.
زمین داشتیم که توش بازی کنیم. خیابون ها بدون آسفالت بودن و توشون بازی می کردیم.
کودکی شادی داشتم.
دیگو، از یه شهرستان فقیرنشین اومده بود
و می خواست با مهارت های فوتبالیش دنیا رو فتح کنه «روزنامه نگار فوتبالی و زندگینامه نویسِ مارادونا».
همش برمی گشت به اون زمان.
زمانی که توی خیابون ها، با دوستاش فوتبال بازی می کرد دوست داشت تا ابد، همون کودک بمونه..
آرزوی اولم اینه که توی جام جهانی بازی کنم و دومین آرزوم هم اینه که جام جهانی رو ببرم.
من معتقدم که خدا وقتی خلقش کرد یه خاک خاصی، برای درست کردنش استفاده کرد «مدیر برنامه های مارادونا، 1987-91».
شخصیت ممتازی داشت...
اما هرگز فراموش نکرد که اهل محله های پایین دست بود.
اون دیگو، آدمی بود که شدیداً بهش علاقه مند شدم.
مارادونا وقتی بچه بود، یه هدیه از عموش گرفت.
هدیه فوتبال که زندگیش رو عوض کرد.
دیگو، اولین بار به لطف عموش سیریلو با فوتبال آشنا شد.
کسی که مداوم به محلش در ریو فیوریتو می اومد.
و کسی که اولین اسباب بازیش رو بهش داد.
مربی سابق مارادونا، فرناندو سنیورینی
به خاطر داره که اون بچه ساده و آروم چه قدر عاشق فوتبال بود.
بهم میگفت که روزانه 10ساعت، فوتبال بازی می کرد حالا یا با گلدون یا با دیوار «مربی شخصی مارادونا»..
یکی از کسانی که متوجه استعداد مارادونا شد راننده کامیون محله بود.
تصورش رو بکن یه راننده کامیون آرژانتینی.
که شغل پاره وقتش، مشاوره دادن به تیم جوانان محلات بود.
یه گروه بچه رو دید که دارن تو خیابون فوتبال بازی می کنن،
و یکیه اون وسط که دیگو مارادونا بود داره با پای چپش جادو می کنه،.
:همین که دیدش، با خودش گفت این یه استعداد خداوندیه. این بچه فوق العاده ست.
اما بعد از اینکه به تیم محلات پیوست،
مارادونای 10ساله، اولین مصدومیت از بین چندین و چندین رو تجربه می کنه.
دفاع، یه تکل شدید رو پاش رفت.
اون شب، تبش تا 40درجه رسید «منشی مطبوعاتی سابق مارادونا».
ساعت 6صبح، بردنش پیش دکتر برمان.
اولین بار بود که سرم رو به زانو زدن و خون سیاه از تو زانوش در آوردن.
اولین مصدومیت جدی بود...
که دیگو در فوتبال تجربه کرد.
مارادونا خوب شد و به تیم نونهالان لوس چبالیتاس پیوست.
250یا 260 بازی بدون شکست داشتن.
توانایی های مارادونا، خیلی از دوران خودش جلوتر بود اون یه اعجوبه بود..
کودکی سرشار از فقرش براش دردسر شد.
آموزش و پرورش مارادونا بد بود وقتی بچه بود، دچار سوءتغذیه بود..
و صد البته، کمبود ویتامین، مواد غذایی و انرژی...
روی رشدش تاثیر منفی گذاشته بود «رئیس انجمن عملکرد انسانی فوتبال 1990».
به نظر من خیلی مهمه که بدونیم اون موقع بابت این مسئله چه اتفاقی براش افتاد
و این مسئله چه طوری در بزرگسالی هم باهاش موند.
مارادونا یه دوره درمانی رو همراه با یه دکتر محلی، برای ساخت شرایط جسمیش، آغاز کرد.
اون دیگو رو می شناخت و اون زمان برای بعضی تیم ها هم تغذیه می نوشت.
برای بهبود روند رشدش، براش مکمل های ویتامینی نوشت.
چون یکی از دلایل کوتاه قد بودن مارادونا کمبود ویتامین بود.
داریم درمورد 1970، 1971 حرف می زنیم.
و بخشی از علت شکوفا شدن مارادونا همین درمانش بود.
محله موادی ها و چیزهایی که به بازیکن ها می دادن...
الآن، نسبت به اون زمان نظم خیلی بهتر شده.
3سال بعدش فیزیک دیگو عوض شده بود،.
2سال بعدش، به تیم اصلی دعوت شد.
در سن 15 سالگی، مارادونا با تیم آرژانتینوس جونیورز، قرارداد امضا کرد.
جوون ترین بازیکنی که با تیم اصلی بازی می کرد.
دیگو از همون اول، انگار تقدیرش بود که
با یه مشت آدم منفی که ادعا داشتن می خوان کمکش کنن، روبرو بشه
اما عملاً اصلاً هم صلاحش رو نمی خواستن.
در اوایل دهه 80
مارادونا از یه بازیکن لاغر تبدیل به یه بازیکن فوتبال معروف شده بود.
از همون زمان، به نظر من، به خاطر جادویی که با پای چپش می کرد،
اتفاقات بعدی، در زندگیش افتادن.
با پیشرفت شرایط فوتبالیش، درآمدش هم افزایش پیدا کرد
و همین ملزومش می کرد که هزینه استقلالِ چندین نفر رو بده.
نان آور خانواده شده بود. خانواده ایی که از یه شهرستان فقیرنشین اومده بودن.
آپارتمان های بزرگ تری گیرشون اومده بود، اما دیگه همشون بهش وابسته شده بودن.
برای مارادونا، خانواده همه چیزه.
وقتی خانواده ات در کنارت باشن، آرامش داری و خیلی کارها می تونی بکنی، اما بدون خانواده
هیچ کاری از دستت بر نمیاد. مهم ترین هدفم، اینه که آرامش و خوشبختی رو براشون به ارمغان بیارم.
باید هزینه خانواده رو می داد که این یعنی مسئولیت بزرگی رو گردنشه.
می دونست که باید عملکرد خوبی داشته باشه و همه ازش انتظار دارن که حرفه ای باشه
که هزینه همه چی رو بده اما این مسئولیت یه تاوانی هم داره.
مسئولیت بزرگی رو شونش بود نه فقط برای خودش و موفقیتش.
بلکه برای خانواده محبوبش هم اونم از چنین سن حساسی..
به نظر من، همین بی باک ترش کرده بود
نسبت به کاری که باید انجام بده و صد البته رنجشش هم بیشتر کرده بود.
در سال 1981 و در سن 20سالگی
اولین شانسش برای بازی در تیم افسانه ایی بوکاجونیورز، ایجاد شد.
با 4میلیون دلار آمریکا.
رسیدن مارادونا به تیم بوکاجونیورز اونو به سمت مشهوریت ملی کشوند.
قطعاً اون تیم، در فوتبال، تبدیل به سکوی پرتابی شد.
مهم هم بود اون زمان قرارداد مهمی بود..
که همین باعث شد که بتونه در جام جهانی
1982اسپانیا، در تیم آرژانتین بازی کنه.
اون مهمترین بازیکن تیم ملیه.
جام جهانی 1982، زمان ورودِ مارادونا به عرصه ملی بود.
در کنار ستاره هایی مثل اسوالدو آردیلس.
ستاره دیگه از 1978 یعنی ماریو کمپس، گل اول رو میزنه.
دنیل برتونی، گل دوم رو میزنه.
ستاره جدید، دیگو مارادونا، گل سوم رو می سازه.
آرزوم اینه که خانواده ام همینطور بمونن...
و آرزوی فوتبالیم هم اینه که قهرمان جام جهانی 1982 بشم.
با وجود آرزوهای بلند پروازانه ای که داشت
در بازی خشن در برابر برزیل اخراج شد.
آرژانتین در دومین دوره گروهی مسابقات حذف شد.
می خواستن در سال 1982، تیمشون رو حول محور مارادونا درست کنن.
بازیکن های قدیمی و حرفه ای هایی که جام جهانی 1978 رو برده بودن، یه طرف بودن
یه طرف هم جدیدها بودن باهم نساختن..
با وجود شکست آرژانتین...
صعود مارادونا از یه اعجوبه در دوران بچگی به یک ستاره جهانی، در شرف انجام بود.
وقتی فشار افزایش پیدا کرد...
دیگو مارادونا خودش رو با دو هویت مختلف دید.
بسیاری از ورزشکاران ابر ستاره هستن که پتانسیل زیادی برای دو وجه شدن دارن.
مارادونا تقریباً دو شخصیتی شده بود خودش که می گفت دو شخصیتی شده..
اینکه یه ذره از دیگوی خودش رو...
با دیگویی که بقیه فکر می کردن صاحبشن رو جدا کنه.
می خواست این ذره رو داشته باشه که بهش رجوع کنه.
دیگو، توی این دوره از زندگیش نمی دونست که مارادونا چقدر بزرگ میشه.
استعداد بالای مارادونا، اون رو تبدیل به مهم ترین هدف برای هافبک ها و دفاع ها کرده بود.
مصدومیت ها و استفاده از مسکن ها براش عادی شده بودن.
بخشی از مشکل اینه که برای فرار از درد
وسوسه استفاده از تزریقات مسکنی و داروهای مسکن، وجود داشت.
عواقب این بدترن.
اینطور مصدومیت افزایش پیدا می کنه، چون زمانی که نباید بازی می کردی، بازی کردی.
وقتی مارادونا به سطح جهانی رسید
مواد عنصر مهمی در فوتبالش شده بود.
تزریق بخشی از زندگیش شده بود بخشی از زندگی دیگو مارادونا شده بود..
از همون اولش هم...
بهایی بود که باید می پرداختش.
در سال 1982، بارسلونا، مارادونا رو
با مبلغ 7.6 میلیون دلار خرید.
پیوستن به چنین تیم مهمی برای مارادونا، افتخار بزرگی بود.
ولی این نقل مکان، تأثیر بسیار بدی روی بدن و ذهنش داشت.
اوایل اومدنش به بارسلونا خیلی تنها و بیگانه بود.
هزاران کیلومتر با وطنش و محیطی که توش بزرگ شده بود، فاصله گرفته بود.
یادمه با چندتا از بازیکن ها که حرف میزدم میگفتن، مثل یه بچه مدرسه ای بود
که یهو انداختیش توی دنیای بزرگی در بارسلونا.
می خواست خودش رو باهاش وفق بده ولی اصلاً آمادگیش رو نداشت..
تنها بودن در رختکن، آغاز مشکلات مارادونا در بارسلونا بود.
مهارت هایی بالا و غیرقابل کنترلی که داشت
باعث میشد که تیم های حریف به این فکر بیفتن که از دور خارجش کنن.
در 24 سپتامبر 1983، آندونی گویکوتکسا
190سانتی ِباسکی، در بازی بارسلونا با بیلبائو، به این فکر افتاد که
قوزک پای مارادونا رو بشکنه.
مصدومیت دیگو اینقدر شدید بود که
بعضیا می گفتن دیگه نمی تونه بازی کنه.
تکل خشن توسط قصاب بیلبائو...
نه تنها مارادونا رو، بیش از سه ماه از کار انداخت...
بلکه تا آخر دوران فوتبالیش باهاش موند.
همین باعث شد که...
دائماً در قوزک پای چپش از تزریق كورتیزون استفاده کنه «نویسنده مارادونا: دست خدا».
درمونش سخت بود.
قوزکش اون انعطاف پذیری گذشته رو نداشت ولی مثل همیشه، باید خودش رو وفق میداد،.
با وجود اون مصدومیت، مارادونا به بازیش ادامه داد.
در زندگی دیگو، فوتبال بازی کردن، هیچوقت تموم نشد.
زندگی مارادونا بود.
اون یه بازیکن فوتبال بود و مهم تر از اون، مارادونا بود،.
باید موفق میشد بحث، دوران فوتبالی یه فوتبالیست بود..
دیگو با اینکه حالش خوب نبود باید بازی می کرد.
بعد از یه جراحی روی تاندون های قوزک پاش
و استفاده از مسکن ها به زمین بازی برگشت.
آدم خیلی راحت به مسکن معتاد میشه
چون این تنها راهیه که می تونه به بازی کردن جلوی هوادارها و دوربین ها برت گردونه.
چون فکر می کرد مثل خوردن نوشیدنی در کلوپ هاست.
مشکل اینه که، مارادونا یه ستاره ست.
با اون شخصیتی گیرا، ثروت، دوستان قدرتمند به هر موادی می تونست دست پیدا کنه.
نه گفتن به اون غیرممکنه.
دیگو، اونجا با یه بشکن، با یه تماس، با یه پیام
هرچی می خواست رو می تونست تقریباً الساعه به دست بیاره.
مارادونا شروع به نشون دادن نشانه هایی از اعتیادش کرد.
به نظر من کوکائین، واسش یه جور روش...
برای وفق پیدا کردن با دنیا بود.
:یه بار گفت
یه بار بردنم بالای کوه و همون جا ولم کردن.
هیچکس هم بهم نگفت چطور برگردم.
سایه تشنه شهرت بود.
مواد و الکل هر دو خنثی کننده و سِر کننده دردن «روانپزشک اتحادیه فوتبال انگلیس» «2017-19».
درد رو سِر می کنن بنابراین، وقتی در منحط ترین شرایط بود....
و وقتی حسابی احساس تنهایی و گم شدن می کرد...
اینا یه راه فرار براش بودن.
مایحصل سفر مارادونا به بارسلونا عبارت بود از، تنهایی، مصدومیت
و افزایش میزان استفاده از مواد.
ولی یه پیشنهاد از یه تیم جدید به سوی قله های موفقیت
و عنفقان ناامیدی هل داد.
در سال 1984، ناپولی، شهر مرزی بود.
که مملوء بود از فساد مافیا و فقر.
:جوون ها دوتا انتخاب در زندگیشون داشتن کاتولیسم و فوتبال.
و قرار بود مقدسی دیگه به مقدساتشون اضافه بشه.
اومدن دیگو، مثل اومدن مسیح دوم بود.
طرفداران پر شور حس می کردن که ناجیشون اومده.
ماسیمو ونیاتی که پدرش مدیر رختکن در ورزشگاه سن پائولو بود
مارادونا تبدیل به دوست خانوادگیش شد.
تا اون زمان مقدسی نداشتیم.
بعدش یهو خدا، یه مقدس زنده رو برامون فرستاد «ماسیمو ونیاتی» «موزه مارادونا» «ناپل- خانواده ونیاتی».
مردم همچین نگاهی به مارادونا داشتن.
مارادونا با مبلغی به ارزش ده میلیون دلار با ناپولی، قرارداد امضا می کنه.
باشگاه در قعر جدول و در خطر سقوط به دسته پایین تر بود.
از زمانی که هفتاد هزار نفر منتظرش بودن
که واقعا شروعی بر یک عاشقانه بود
فهمید که داره اتفاق خاصی براش میفته.
من "جوزپه بروسکلوتی" هستم. شونزده سال توی تیم ناپل بازی کردم...
و شش سال هم کاپیتان این تیم بودم که بخشیش در زمان دیگو بود.
خوش آمد گویی گرم در فرودگاه برای مارادونای تنها، مثل به دست آوردن یه خانواده جدید بود.
ولی این خانواده میلیونی توقع بسیار بالایی داشتند.
وقتی با اون استقبال گرم روبرو شد حس کرد که یکی از خودشونه.
تبدیل به یکی از اونا شد...
و با دشمن هاشون جنگید.
اون مدافع جنوب در برابر قدرت شمال بود.
با روحیه ای که از استقبال گرم به دست آورده بود...
مارادونا، دوره اش در ناپولی رو با مشکل شروع کرد مصدومیت..
مصدومیت قوزک پای باهاش مونده بود.
تزریقاتی وجود داشتند که باید انجام میداد که بتونه به زمین بازی برگرده.
و حالا، مارادونا بیش از همیشه به استفاده از مسکن برای بازی کردن نیاز داشت. تزریق كورتیزون.
یادتون نره، بحث زمانی که دکترها...
برای بازگردوندن بازیکن ها به زمین...
از تزریق كورتیزون استفاده می کردند.
اینطوری بود: خب، درد داری؟ بهت آمپول تزریق می کنیم که هفته دیگه بتونی بازی کنی.
من فکر می کنم که كورتیزون رو از طریق رگ دریافت می کرد
که همین باعث میشه كورتیزون فقط روی مفصل تأثیر نذاره «پروفسور قلب شناسی ورزش»
بلکه روی کل بدن تأثیر می ذاره.
و این برای قلب میتونه بسیار بد باشه.
مارادونا، با کمک مسکن ها، تونست عشقی که مردم ناپل بهش داده بودن رو جواب بده
و الهام بخش تیمش برای بالا اومدن در جدول سری آ بشه.
قبلاً، شکست دادن تیم هایی مثل یوونتوس و میلان محال بود.
:ولی اون گفت من بهتون یاد میدم چطوری این کار رو بکنید.
اون خوشحال ترین مرد جهان بود.
مهارت خیلی بالایی داشت خدا بهش این ماموریت رو بهش داده بود....
که خودش رو توی زمین نشون بده.
توی زمین خارق العاده بود.
تیمش قوی بود و خودش هم در شرایط ایدئالی بود.
در شرایط ایدئالی بود در بهترین حالت خودش بود..
هم از لحاظ جسمی تیز بود و هم از لحاظ ذهنی قوی.
میزان پرستش مردم ناپل به اوج خودش رسیده بود.
اونم با نیاز همیشگی مارادونا: تحسین شدن.
به نظر من محبوب بودن رو دوس داشت به نمایش گذاشتن استعدادش رو دوس داشت..
عشقش رو دوس داشت.
البته، گاهی اوقات هم بدخلق میشد خب، اونا هم خیلی فضول بودن..
دیگو این بود دیگه. هم دوس داشت دوست داشته بشه هم دوس داشت، عشق خودش رو عرضه کنه.
من می گفتم با دیگو هر جایی میرم.
ولی با مارادونا، یه قدم هم بر نمی دارم.
غیرقابل تحمل بود وقتی می رفتم بیرون، غذا بخوریم....
مردم دستشون رو میذاشتن وسط بشقاب و می گفتن امضا بده.
موهای همدیگه رو می کشیدن که بهش نزدیک بشن.
اونم گفت: درست میگی
ولی اگه مارادونا نبود الان توی فیوریتو بودم.
ولی عشق زیادی میتونه چیز بدی باشه.
پرستش این قهرمان اینقدر بی رحم بود که استرس های جدیدی رو به مارادونا وارد کرد.
مجبور بود خدا باشه. مجبور بود فناناپذیر باشه دیگه اجازه نداشت معمولی باشه..
چون اینطوری مردم ناامید می شدن.
به نظر من بهای این برای یه جوون خیلی گزافه.
وقتی خارج از زمین بود به شدت الکل مصرف می کرد،.
دیگو در جشن هایی شرکت می کرد که
بالادستی های گروه های مافیا، میزبان بودن.
و طبعاً اون موقع، استفاده کوکائین مارادونا بسیار بالا رفته بود.
و زندگی شبانش، افسانش شده بود.
کامورا، گروه مافیای ناپلی قدرتمند که رئیس شهر بودن
رابطه اش رو با مارادونا شروع کرد.
گیر آوردن کوکائین خیلی آسون بود.
گروه کامورا خیلی بهش نزدیک بودن به جشن ها دعوتش می کردن..
اون سبک زندگی رو دوس داشت سبک زندگی که هرچی به ذهنتون خطور کنه، داشت..
جشن هایی که تا دیر وقت برگزار میشد اونم دلربا بود..
همه دوس داشتن در کنارش باشن خدای زمین بود..
مارادونا، استراتژی جدیدی برای حفظ فرم بازیش رو به کار برد.
حتی با وجود استفاده از کوکائین و الکل.
در ناپل، بعد از بازی پارتی می گرفتن.
:ولی اون پارتی ها تموم شدن، وقتی دیگو گفت
چهار روز دیگه بازی داریم باید رو بازی تمرکز کنم..
همون موقع بود که بدنش دوباره رو فرم برگشت.
ولی داشت آسیب های طولانی مدتی به بدنش میزد.
مارادونا فقط کوکائین مصرف نمی کرد. بلکه با کوکائین، چیزای دیگه هم مصرف می کرد.
یکی از مشکلاتی که کوکائین و الکل ایجاد می کنن...
اینه که متابولیتی رو ایجاد می کنن به نام کوکا اتیلن.
که خیلی خیلی قوی تر از کوکائینه.
و این، بدین معنیه که اثرات کوکائین خیلی بیشتر میمونن.
و در مقایسه با کوکائین برای قلب و کبد
بسیار مضرتره.
هر دوی این مواد به قلب آسیب میزنن ولی ترکیب این دو، خیلی مرگباره،.
دوره دیگو مارادونا در ایتالیا و ناپل
عصر جدیدی رو در زندگیش رقم زد.
اون زمانی بود که مشکلات شخصیش هم آغاز شدن.
نه فقط استفاده از موادش.
بلکه همچنین به هم ریختنِ زندگی شخصیش.
فضای بسیار خفقانی داشت چون درد داشت، دائماً از تزریق استفاده می کرد..
هوادارها بیشتر می خواستن گروه کامورا، بیخ گوشش بودن،.
خودش رو رها کرده بود...
چون می خواست از اون دنیا فاصله بگیره و دوباره برای فوتبال بازی کردن، بهش برگرده.
همچین دنیایی در ناپولی داشت.
ولی اوضاعش خیلی بدتر شد، چون...
محبوب ترین بازیکن دنیا، تبدیل به یکی از منفورترین بازیکن های دنیا شد.
مارادونا، در جام جهانی 1986 مکزیک
کاپیتان تیم ملی آرژانتین شد.
دیگو روح و قلب آرژانتین بود.
مظهر آرژانتین بود.
مطمئن بود که می تونه آرژانتین رو به سوی پیروزی، رهبری کنه.
استعدادی داشت که...
خیلی بهش باور داشت.
فرانسه و آلمان شرقی همیشه خوب بودن.
ولی به نظر من، امسال، آرژانتین و انگلیس خیلی قوین.
با وجود آسیب پذیریش نسبت به مصدومیت حریف ها 53 بار روش، مرتکب خطا شدن.
اون زمان، دیگو رو داغون کردن.
همه جاش رو میزدن روش می پریدن..
با آرنج می زدنش. داورها هم کاری نمی کردن.
اون زمان، داورها، از یه بازیکن با استعداد، محافظت نمی کردن.
خطاهای بسیار بدی روش میشد.
به این قصد هم می زدنش که پاش رو بشکنن.
مارادونا در شرایطی بازی رو تموم می کرد که تکل هایی که بهش میشد، بیشتر از حد معمول بودن.
و طبعاً اون چالش ها که عملاً اون رو تبدیل به یه مهره، سخت یارگیری شده می کردن
مصدومیت هاش رو بیشتر کردن.
زمانی که آرژانتین و انگلیس به هم خوردند دو کشور در جنگ فالکلند بودند،.
حالا که وقت انتقام جویی رسیده بود...
چشم تموم دنیا به مارادونا بود.
دیگو مارادونا، به تنهایی تونست تورنمت رو برنده بشه.
همه درموردش حرف میزدن چون در دوران اوجش بود..
گل دست خدای مارادونا، آرژانتین رو یک بر صفر جلو انداخت.
از تحقیر آرژانتین توسط انگلیس استعمار طلب انتقام گرفت.
گل بعدیش، گل قرن شد.
گل دومش، قطعاً یکی از زیباترین گل های تاریخ جام جهانیه.
وقتی بازی های مهم رو میبرد...
مثل یه بچه میشد.
مثل بچه ای که برای اولین بار برنده میشه.
مارادونا، به آرزوی بچگیش دست پیدا کرد.
آرزوم اینه که بردن جام جهانیه.
یه سال بعدش، زمانی که جوزپه بروسکلوتی در کنارش بازی می کرد
ناپولی قهرمان سری آ شد.
وقتی یوونتوس و میلان شکست می خورن
ناپلی های خیلی خوشحال میشن.
خوش شانس بودیم.
زندگی معمولی برای مارادونا بسیار بعید بود.
وقتی پشت چراغ قرمز می ایستاد مردم می پریدن رو ماشینش.
سعی می کردن فقط یه جوری بهش دست بزنن مثل خدا بود..
دیگو می خواست راحت توی خیابون های ناپل قدم بزنه...
ولی مردم خیلی دوستش داشتن.
اگه یه ناپلی بهش دست میزد دیگه دستش رو نمیشست.
مشکل اینه که، به محض اینکه وارد خیابون ها شد عوض شد.
ناپل باید سرکوب میشد.
نمی تونست محیطش رو کنترل کنه.
حتی دیگو هم دوس داشت پز بده، مرکز توجه باشه.
طبعاً ازش لذت میبرد.
یه جورایی هم به این دلیل بود که خیلی مهربون بود.
نمی تونست به آدمایی که دوس داشت نه بگه.
اونا هم ازش سواری می گرفتن.
یه لحظه داشت یه چیز دیگه میشد تبدیل به فرار از درد نو بودن شده بود..
حالا چه جسمی چه ذهنی قدرت این اهرم بسیار قویه..
اون موقع خیلی هم کوکائین مصرف می کرد.
تنها راهی که می تونست از همه اینا فرار کنه
آرامشی بود که کوکائین بهش میداد.
وقتی در اواخر دهه دوم زندگیش بود و با اعتیاد و مصدومیت های زیاد، دست و پنجه نرم می کرد
آماده بودن برای حضور در میدان براش بسیار مشکل بود.
مشکلات جسمی داشت.
یا انگشت پاش بود یا کمرش بود یا قوزکش بود. همیشه یه مشکلی داشت.
مارادونا، در چرخه مصدومیت بود.
دوباره برمی گشت و در سطح بالا بازی می کرد ولی مجدداً مصدوم میشد.
تنبیه بسیار بزرگی بود. واقعا خارق العاده ست که...
بعد از نود دقیقه، در معرض خطا بودن می تونست، با پاهای خودش از استادیوم بیرون بره.
مارادونا مجبور بود که هر هفته بازی کنه.
فکر نمی کنم وقت آزاد زیادی داشت بنابراین، تصور کنید که بازی های نود دقیقه ای....
همراه می شدن با تمرین های سخت اونم با دردهای ماهیچه ای که اون داشت..
جام جهانی 1990 ایتالیا.
مارادونای 29 ساله، یک بار دیگه و با افتخار، رهبر آرژانتین شد.
تورنمنت بسیار سختی بود داشت برای یه باشگاه ایتالیایی بازی می کرد....
و از طرفی هم کاپیتان آرژانتین بود.
اون موقع بود که فهمید، عشق میتونه زود بمیره و تبدیل به نفرت بشه.
آرژانتین، ایتالیا رو در خانه، حذف کرد.
آرزوی کل استادیوم به باد میره.
شرایط بسیار سختی بود واسش باید به هر دو سمت، وفادار میموند..
از هر دو کشور، عشق زیادی دریافت می کرد و عاشق هر دو کشور هم بود.
اون تورنمنت شروعی بود برای پایان دیگو در ایتالیا.
طرفداران سرسخت و کثیر ایتالیاییش به قهرمان سابق خودشون حمله کردن.
برای مردی که همیشه پرستش میشد خیلی غم انگیز بود.
صحنه های توی رُم رو یادتونه؟
سوت ها و تمسخرها.
هنوز جلوی چشمامه.
گریه کرد خیلی ناراحت شد..
بعد از اون، ایتالیا ازش دست کشید.
برای باشگاه، بسیار پر سر و صدا شده بود و نگه داشتنش هم گرون پاشون در میومد.
گاهی اوقات آدم نمی تونه با طرد شدگی و آسیب روحی کنار بیاد.
همه به هم ریخته بودن.
سعی داشت که با فرار به آرامش برسه.
مارادونا قبول کرده بود که اعتیادش به مواد مشکل اصلیه.
شروع کرد به درموردش حرف زدن.
اینکه مواد چه تاثیری روش میذاره.
:یه روز گفت
نمی دونی چقدر تلاش می کنم...
که ترک کنم، فر.
ولی نمی تونم.
متاسفانه به چیزهایی اعتیاد پیدا کرده بود که ترکشون، واسش غیرممکن بود.
وقتی از حد بگذرونی دیگه نمی تونی برگردی،.
مارادونا، توی یکی از مصاحبه هاش اعتراف کرد که به کوکائین اعتیاد داره
و این چیزیه که احتمالاً، تا آخر عمرش باهاش میمونه.
بعد از ناپل، باید کجا میرفت؟ اون به همه چی دست پیدا کرده بود.
مواد تنها چیزی بود که...
البته نمیگم که کسی استفاده کنه ولی معمولاً آدم، اینجور جاها، به مواد رجوع میکنه.
در مارس 1991، دوران باشکوه مارادونا در ایتالیا
در بدترین شکل عمومی، به پایان رسید.
آزمایش نشون داد که توی خونش، کوکائین وجود داره.
اعتیاد، چیز بی رحمیه از لحاظ علمی هم ثابت شده..
وقتی از حد بگذره...
دیگه اراده کافی نیست مارادونا هم توی یه روز نمی تونست این کار رو بکنه..
بدون شک، کوکائین مصرف می کرد...
ولی خودش ادعا می کرد که کوکائین رو ترک کرده که بازیش بهتر بشه.
مارادونا، به مدت ده ماه، از بازی برای ناپولی، محروم شد.
مردی که آرزوی بچگیش رسیده بود...
حالا شاهد کابوس شدنش شده بود.
مارادونای طرد شده توسط ناپلی ها، یه مدت کوتاهی در اسپانیا بازی می کنه...
و بعدش هم به بوئنوس آیرس برمی گرده.
شخص خودش به من گفت که اعتیاد یه مریضیه که دقیقاً هم درست می گفت.
بهترین درمان برای مریضی عین اون فوتبال بود.
فوتبال باید مراقب کسانی که اعتیاد دارن یا مریضن، باشه.
در آرژانتین، هنوز عشق زیادی به مارادونا وجود داشت.
در سال 1994، به ساحل نجات رسیده بود.
با رهبری تیمش در جام جهانی آمریکا.
وقتی به جام جهانی آمریکا رسید هم اعضای تیم ملی
و هم دکترها گفتن که سر فرمه و میتونه در این تورنمنت شرکت کنه.
مارادونا، بر دیوهای درونش غلبه می کنه و شروع میکنه به آماده سازی خودش.
توی جام جهانی، عملکرد خیلی خوبی داشت. بازی کرد که از سطح توقع مربی بالاتر بود.
وزن کم کرد، هوشیار شد استقامتش رو بالاتر برد..
شش دونگ حواسش رو جمع کرد...
و مصمم شد که کوکائین رو ترک کنه.
همش رو توی بوئنوس آیرس گذاشت یه میلی گرم هم با خودش نبرد..
مارادونا 33 ساله، انقلابی از خودش رو در اولین بازی، به نمایش گذاشت.
سرعت و دقت یه جوون رو داشت...
ولی بعدش لحظه موعود فرا میرسه.
دیگو گل زد و فریاد کنان سمت دوربین رفت.
همین تصویر، دنیا رو ترکوند.
انگار که دیگو، وجه شیطانیشو رو کرده.
همه گفتن: چی استفاده کرده؟
بعد از بازی بعدی که با نیجریه بود مارادونا، تست دوپینگ داد.
جواب آزمایش، در استفاده از 5 نوع مختلف افدرین، مثبت شد.
مواد و محرک ها، خیلی وقت بود که توسط فیفا، ممنوع اعلام شده بودن.
مارادونا در خونش، 5 نوع مختلف افدرین داشت.
سودوافدرین، بی سودوافدرین، متیل افدرین،
و فنیل پروپانول آمین 5نوع مختلف..
که نشون می داد، فقط به دلایل پزشکی ازشون استفاده نمی کرده.
این موادها هم خیلی خوشحال می کنن و هم اشتها رو سرکوب می کنن.
قلب، خیلی کار می کنه فشار خون خیلی بالا می ره،.
پس وقتی اینقدر کار کرد بالا می ره ضربه مهلکی به قلب زده می شه.
اخبار، باور نکردنی بود.
چون خیلی سعی کرده بود.
به محض مشخص شدن جواب آزمایش اخبارش مثل بمب ترکید.
فیفا، به مدت 15 ماه، مارادونا رو محروم کرد.
دیگو مارادونا، از تمام فعالیت های فوتبالی محروم می شود.
با وجود شرم و سلامتی و سبک زندگی بدش...
حاضر بود هر کاری بکنه که در مستطیل سبز بمونه.
و در سال 1995، به باشگاه قدیمیش بازگشت.
وقتی به لا بومبونرا برگشت مثل یه قهرمان باهاش رفتار کردن.
مشخص بود که اضافه وزن داره.
بهش نمی خورد که بتونه توی هر بازی، بهترین عملکرد رو داشته باشه.
خوب نمی خوابید.
زیاد قرص خواب هم می خورد و این قرص ها، نباید با الکل مصرف بشن..
یک دهه خشونت در زمین، همراه با اون سبک زندگی
بالآخره گریبان گیر مارادونا شدن.
20سال آخر زندگیش، خلاصه می شد به
سقوط کردن در اعتیاد و تلاش برای بازگشت به فوتبال.
بالآخره در یه بازی احساسی در سال 1997
یکی از شاید بهترین بازیکن های تاریخ اعلام کرد که دوران فوتبالش به سر اومده.
ولی حالا باید با زندگی بدون فوتبال، دست و پنجه نرم کنه.
فوتبال همه چیزش بود.
وقتی فوتبال، از دیگو گرفته شد دیگه هیچی براش نموند،.
مارادونا غرق الکل شد.
حالا چیکار کنم؟ من که همه کار کردم. یه نوشیدنی دیگه می خورم.
چرا؟ چون می خواست از افکارش فرار کنه.
اولین هشدار، در سال 2000 بهش داده شد.
مارادونا، اولین سکته رو تجربه کرد.
خیلی غم انگیز بود. داشت خودش رو نابود می کرد و در منحوط ترین شرایط قرار گرفته بود.
سکته اش، حاصل اوردوزِ کوکائین بود.
برای درمان به کوبا فرار می کنه. که با کمک دوستش، "فیدل کاسترو" ترک کنه.
مارادونا که در دهه چهارم زندگیش بود داشت سعی می کرد که خودش رو نجات بده.
مارادونا وارد چرخه باطل، ترک و اضافه وزن شد.
در سال 2004، یه سکته دیگه رو هم تجربه کرد.
اما این دفعه به اوردوزِ کوکائین خلاصه نمی شد.
من دیگو رو دوس دارم و امیدوارم که خوب بشه.
منتظر اخبارِ کلینیک هستیم.
امیدوارم همه چیز، عالی پیش بره.
مارادونا معده اش رو عمل می کنه که
رگی که باعث چاق شدنش می شد رو باز کنه.
اما این پروسه، مضراتی هم داره.
داریم درمورد کسی مثل مارادونا حرف می زنیم که بیش از 22 سال از کوکائین استفاده کرد.
تپش قلب بالاش، باعث شده بود که
قبلش خیلی خیلی ضعیف بشه.
برای همچین آدمایی...
کاهش تغذیه که حاصل همون جراحی هستن
ممکنه که باعث حمله قلبی و مرگ بشه.
با وجود اون عمل، هنوز هم وزن مارادونا، خیلی بالا و پایین می شه
اما باز هم خیلی تلاش می کرد که به فوتبال برگرده.
به عنوان مربی تیم ملی برگشت.
به عنوان مربی یه تیم مکزیکی برگشت به عنوان مربی یه تیم خاورمیانه ایی برگشت،.
وقتی وارد دهه پنجم زندگیش شد،
امیدش برای یه زندگی جدید در فوتبال، به خاطر شرایط سلامتیش، مدام نابود می شد.
سبک زندگیش و عادت هاش، قطعاً فاکتورهای نابودی زندگیش بودن.
مردی که سکته کرده و می دونه که مشکلات قلبی دیگه ای هم داره،
و موادی استفاده می کرد که باعث و بانی این مشکلات بودن.
در نوامبر 2020، مارادونا برای برداشتن لخته خون مغزش، عمل شد.
به نظر من متخصصین بیهوشی نگرانی های زیادی
برای خطر بیهوش کردن او که لازمه عمل بود، داشتن.
اون شخصی بود که هر گونه عملی روش، یه ریسک محسوب می شد.
طرفداران هاش امید داشتن که بتشون خوب بشه. مثل همیشه.
سخنگوها هم امید بیخودی بهشون می دادن.
دیگو به زودی می ره خونه ولی نه امروز،.
در جریان جزئیات می ذارمتون.
به طور غم انگیزی، چند روز بعد بالآخره قلب مارادونا، تسلیم می شه.
25ام نوامبر 2020، جسدش در بوئنوس آیرس و در خونه اش، پیدا شد.
دیگو آرماندو مارادونا، امروز ساعت 12 ظهر، دار فانی رو وداع گفت.
در بیمارستان "سَن فرناندو" کالبد شکافی می شه.
یکی از بهترین بازیکنان تاریخ در 60 سالگی فوت کرد.
علت مرگ، سکته قلبی بود...
و شک ندارم که این مشکلات قلبی
به علت اعتیادش به کوکائین و الکل بود.
قطعاً همین ها باعث تحرک بیشتر و در آخر مرگش شدن.
ما می دونیم که معمولاً ورزشکارها 7سال، بیشتر از مردم عادی زنده می مونن.
بنابراین یکی مثل اون که ورزشکار بی نظیری بود
وقتی در سن 60سالگی می میره براش خیلی زوده،.
کالبدشکافی اولیه که به صورت مداوم از رسانه های آرژانتینی پخش می شد
بیان کرد که مشکل اِدِمِ ریه مارادونا به دلیل حمله قلبی، ایجاد شده بود.
سال ها فشار، اعتیاد و مصدومیت ها برای رسوندنش به اینجا، بسیار تاثیر گذار بودند.
مُرد جالب نیست؟.
اما منتظرش بودم تقریباً مطمئنم بودم که اینطور می شه..
به یکی از دوستام گفتم: پایانش نزدیکه.
اما فکر نمی کردم به این زودی باشه.
زندگی داشت که برای یه انسان، محال بود.
می خواست بیشتر از توان یه آدم
عمل کنه.
دیگو همیشه دیگو می مونه پسری که فوتبال بازی می کرد و از همه بهتر بود..
اگه مارادونا در دوره ایی دیگه به دنیا می اومد
جور دیگه ایی باهاش رفتار می شد.
اینقدر عذاب نمی کشید و پیشنهادهای بهتری بهش می شد،.
و نه تنها زنده می موند بلکه بیشتر هم بازی می کرد.
«دیگو مارادونا» «1960-2020»