‫صبح به خیر. همین الان ساعت ۶ شد.
‫یکشنبه ۱۱ جولای،
‫روزی که در تاریخ به عنوان ‫روزی که انگلیس با ایتالیا
‫در فینال قهرمانی اروپا روبه‌رو شد ثبت میشه.
‫میلیون‌ها طرفدار انگلیس امروز صبح
‫فقط و فقط به این امید بیدار میشن
‫که تیم ملی مردان بالاخره ‫بعد از سال ۱۹۶۶ اولین جام مهم رو بگیره.
‫...و جمعیت دارن زودتر از داور سوت می‌زنن
‫و سوت پایان تا ثانیه‌های دیگه زده میشه،
‫انگلیس توپ رو تصاحب می‌کنه، ‫و هرست با توپ پیش میره.
‫مردم توی زمین هستن! ‫فکر می‌کنن دیگه تمومه!
‫حالا دیگه تمومه! اینم چهارمیش!
‫بابی مور از ملکه جام رو دریافت می‌کنه،
‫نماد طلایی برتری بین‌المللی.
‫♪ ما قهرمان شدیم ♪
‫بعد از انتظار طولانی، انگلیس بالاخره به فینال رسید،
‫و توی خونه‌ست، اینجا در ومبلی.
‫ورزشگاه ومبلی
‫نمادین‌ترین ورزشگاه دنیاست.
‫خونه‌ی فوتباله، خلاص.
‫اهمیت ومبلی به عنوان ورزشگاه، ‫به عنوان یه جای تاریخی،
‫و به عنوان یه جای جادوییه ‫که یه بار باید بری.
‫نگاه دنیا به ومبلی بود.
‫خیلی مهم بود که همه چی عالی باشه.
‫بالاخره در طول عمر من ‫انگلیس توی یه فینال مهم حضور داره.
‫به خونه برمی‌گردونه!
‫یه پویایی لذت‌بخشی در کشور برقرار بود.
‫♪ انگلیس ♪
‫ما تیم معرکه و جوون
‫و متعهد و بااستعدادی داشتیم،
‫و این مردم رو به وجد آورده بود.
‫یالا، انگلیس!
‫معتقدم به خونه برمی‌گرده. ‫می‌دونی چی میگم؟ همه می‌دونیم.
‫قراره تاریخ‌سازی کنیم.
‫اوه، خدای من. ما برنده میشیم. ‫ما قهرمان یورو میشیم،
‫و توی ومبلی، در خاک کشورمون این اتفاق میفته.
‫این آرامش قبل از طوفانه.
‫بفرما. این دعوت به مهم‌ترین مهمونی زندگیته.
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫مردم از هیجان دیوونه شدن.
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫"بیا بزنیم به اون درش." ‫می‌دونی چی میگم؟
‫از تیرهای برق و چراغ‌های راهنمایی رانندگی بالا میرن،
‫و اوضاع بالا می‌گیره.
‫همه جا صدای شکستن میومد.
‫همه جا خرده شیشه ریخته بود. ‫مثل توی فیلم "جنگ دنیاها" بود.
‫مردم خیلی نوشیدنی می‌خوردن،
‫کوکائین زیادی مصرف می‌کردن.
‫هزاران نفر بدون بلیت اومدن.
‫خودش یه جور بمبه که آماده‌ی انفجاره.
‫یهو توی بیسیم شنیدم، ‫"نفوذ، نفوذ، نفوذ."
‫فقط رفتن به اون‌ زمین مهم بود.
‫اونا دارن به ما حمله می‌کنن.
‫تعدادمون خیلی کم بود. ‫حس نمی‌کردم، ولی تعدادمون خیلی کم بود.
‫بعد از ۵۵ سال مهم‌ترین بازی ‫در فوتبال انگلیسه،
‫و ما در آستانه‌ی فاجعه هستیم.
‫چه جوری این اتفاق افتاد؟
‫یعنی چی؟
‫اینو ببینین.
‫اسکای اسپورتس.
‫من رو دورم. آره. برو بریم.
‫این تیم انگلیس
‫بازتابی از کشور بود.
‫چه رقابتی، ها؟ ‫آرسنال - تاتنهام. می‌دونی چی میگم؟
‫رقابتی در کار نبود.
‫- اینو ببین. ‫- پسر.
‫من از اون اتحاد هیجان‌زده بودم.
‫و فقط بحث این نبود که
‫کلی بازیکن سیاه‌پوست توی تیم بود.
‫توپ در اختیار فیلیپسه.
‫از یه مدافع و مدافع دوم عبور می‌کنه.
‫و توپ رو به استرلینگ پاس میده!
‫بحث این بود که اونا جوون، و پرانرژی بودن،
‫با مردم‌شون ارتباط داشتن.
‫اونا گروهی بودن که جوون‌ترها، زن و مرد،
‫می‌تونستن باهاشون ارتباط بگیرن.
‫انگلیس توی گروهش اول شد ‫و حتی یه گل هم دریافت نکرد.
‫ما شروع معرکه‌ای داشتیم.
‫گل‌های تیم رو استرلینگ و ساکا و هری کین زده بودن.
‫همه مطمئن بودن امسال دیگه سال موفقیته.
‫توپ دست شاوئه. به گریلیش پاس میده.
‫هری کین!
‫انگلیس دو، آلمان صفر!
‫ما آلمان رو شکست داده بودیم. ‫و بعد نیمه نهایی بود.
‫و توی وقت‌های اضافه انگلیس صاحب پنالتی میشه
‫که می‌تونه اونا رو به فینال ببره.
‫این فرصت‌شون بود.
‫طلسم بالاخره شکست!
‫بعد از سال ۱۹۶۶، انگلیس بالاخره ‫به اولین فینال مهمش رسید.
‫[دوازده ساعت قبل از شروع بازی]
‫[اسکس]
‫♪ دست‌هام ♪
‫♪ دست‌های لطیفم ♪
‫♪ دراز میشن... ♪
‫روز فینال دوست‌هام که اون فیلم رو دیدن
‫می‌گفتن، "آره، امروز روز موعوده."
‫♪ هی ♪
‫♪ کارولین مهربون ♪
‫♪ بام، بام، بام ♪
‫♪ دوران خوش هرگز اینقدر حس خوبی ندادن ♪
‫♪ اینقدر خوب ♪
‫به خونه برمی‌گرده، پسرها.
‫همه می‌خوان وقتی کشورشون ‫جامی رو می‌بره حاضر باشن.
‫به‌خصوص اینکه توی ومبلی هم باشه.
‫[یورک‌شر]
‫این فرصتی برای دیدن چیزیه ‫که ۵۵ ساله اتفاق نیفتاده.
‫این تاریخه و دلت می‌خواد ‫واسه دیدنش اونجا باشی.
‫بلیت‌ها حکم طلا رو داشتن.
‫من یکی از خوش‌شانس‌ها بودم ‫که تونستم با بیش از ۶۰۰ پوند
‫برم و اون مسابقه‌ی فوتبال رو ببینم.
‫توی وبسایت‌ها، بلیت‌ها هزاران پوند فروخته می‌شد.
‫دیگه گرون رو گذرونده بود. ‫لاکچری شده بود.
‫[شراپ‌شر]
‫من بلیت فینال رو نداشتم،
‫ولی عمرا
‫بشینم فینال یورو رو از خونه نگاه کنم، ‫اونم در حالی که با ماشین
‫سه ساعت تا خونه‌ام فاصله‌ست.
‫فوتبال همیشه بخش مهمی از زندگیم بوده.
‫برام شادی و خوشحالی میاره.
‫وقتی انگلیس توی یه رقابتی بازی می‌کنه، ‫همه چی برجسته میشه.
‫این هیجان حس میشه ‫که همه کنار همیم.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫توضیحش سخته‌. فقط حسش می‌کنی.
‫تنها فکری که توی ذهنم بود
‫این بود که، "من این بازی رو از دست نمیدم."
‫این برنامه‌ی گفتگوی ورزشیه.
‫سرمربی گرت ساوتگیت به گفتگوی ورزشی گفته
‫می‌دونه همه در کشور ‫تب و تاب بازی رو دارن.
‫وقتی با ماشین از کنار مردم رد میشی ‫اونا بوق می‌زنن
‫و پشت ماشین‌هاشون پرچم زدن،
‫واقعا سخته این توجه‌ات رو جلب نکنه.
‫صلیب‌های سنت جورج دور تا دورم برافراشته‌ست!
‫به خونه برمی‌گرده!
‫- به خونه برمی‌گرده! ‫- آره!
‫گرت ساوتگیت، کل انگلیس با توئه!
‫تقریبا سورئاله.
‫باورت نمیشه این اتفاق داره میفته ‫و تو داری میری،
‫- ولی داری میری. ‫- اوه، سیو شد!
‫منتظر شدم پدرزنم بیاد دنبالم.
‫رادیو رو که روشن می‌کردی، ‫ترکیب رو می‌شنیدی،
‫و بعد واقعی‌تر می‌شد.
‫♪ به خونه برمی‌گرده ♪
‫♪ فوتبال به خونه برمی‌گرده ♪
‫♪ به خونه برمی‌گرده ♪
‫میری سمت لندن،
‫و می‌دونی هر کی توی ماشینشه، ‫داره به بازی‌ای فکر می‌کنه
‫که داری واسه تماشاش میری.
‫♪ قهرمانان لباس خاکستری پوشیدن ♪
‫♪ واسه روز فینال برنامه‌ای ندارن ♪
‫♪ توی تخت بمون ♪
‫یالا، انگلیس!
‫♪ می‌تونست فقط همین آهنگ‌ در خیابون‌ها باشه ♪
‫♪ تقریبا کامل شده بود ♪
‫♪ نزدیک بود اتفاق خیلی شیرینی رقم بخوره ♪
‫♪ و حالا من دارم می‌خونم ♪
‫♪ سه شیرها ♪
‫سخته در مورد تجربه‌ی طرفداری ‫ از انگلیس صحبت کنی
‫و لحظات غم‌بار گذشته رو به خاطر نیاری.
‫انگلیس با جام جهانی خداحافظی می‌کنه!
‫آلمان غربی در ضربات پنالتی
‫راهی فینال میشه.
‫اولین تورنمنت بزرگی که یادمه ‫سال ۱۹۸۶ در مکزیک بود.
‫توپ از هادل در مرکز زمین فاصله می‌گیره.
‫از بالای دفاع عبور می‌کنه و مارادونا گل می‌زنه!
‫و یادمه مامانم خیلی مذهبی بود. ‫ما خانواده‌ای کاتولیک هستیم و اون گفت،
‫"برو دعا بخون. ‫هرگز نمی‌دونی چی میشه. برو دعا بخون."
‫پس یادمه که رفتم جای پله‌ها، ‫پایین پله‌ها زانو زدم،
‫و یه دعایی خوندم، "مریم مقدس" یا "پدر ما" بود.
‫انگلیس به این خاطر خیلی عصبانیه،
‫چون مارادونا با دست چپ گل زد.
‫و یادمه ناراحت بودم.
‫فکر می‌کردم، "خدایا،
‫کاش می‌تونستم برگردم پیش بچه‌ای ‫که پایین پله‌ها دعا می‌کرد
‫و بهش بگم، 'ببین، عیبی نداره ‫چون وقتی بزرگ میشی،
‫انگلیس توی ومبلی ‫در فینال قهرمانی اروپا حضور پیدا می‌کنه.
‫تو بلیت می‌گیری و میری اونجا ‫و ما برنده میشیم.'"
‫این برنامه‌ی گفتگوی ورزشیه.
‫گرت ساوتگیت پیش از بازی ‫و در حال آماده‌سازی نهایی
‫میگه می‌دونه امشب ایتالیا توی ومبلی ‫می‌تونه چقدر خطرناک باشه.
‫روند اون تیم واقعا عالیه.
‫یعنی میگم، فقط ۳ تا مساوی، بدون شکست،
‫اونم توی ۳۰ مسابقه‌ی اخیرشون. ‫واقعا دم‌شون گرم.
‫[جنوب لندن]
‫واسه من فوتبال عشق و احساساته.
‫آدم‌ها رو دور هم جمع می‌کنه.
‫من اهل جنوب ایتالیا هستم، ‫جایی به نام بریندیسی،
‫که در پولیاست. پاشنه‌ی چکمه‌ست.
‫سال ۱۹۹۳ اومدم اینجا در لندن زندگی کنم.
‫اگه به خودم و دخترم فکر کنم،
‫و اینکه اون دو رگه‌ و انگلیسی-ایتالیاییه،
‫و من به این افتخار می‌کنم.
‫ولی می‌خوام حس ایتالیایی بودن ‫و رگ و ریشه‌ی ایتالیایی داشته باشه،
‫و واسه من فوتبال روشی واسه این بود.
‫آماده‌ بودم پولم رو واسه فینال خرج کنم،
‫و خیلی خوشحالم و افتخار می‌کنم
‫که این هدیه رو به دخترم، مایا میدم.
‫در آینده وقتی به این روز نگاه کنه می‌تونه بگه،
‫"اوه، من روز اون فینال ‫با بابام توی ومبلی بودم."
‫من توی هیلتون وایستاده بودم، ‫که روبه‌روی ورزشگاهه،
‫و در حالی که داشتم پیاده میومدم، ‫طاق رو دیدم،
‫و سریع متوجه شدم چرا اینجام،
‫چیکار قراره بکنم. ‫قراره وارد این کلوسئوم بزرگ بشم.
‫قراره توی این ساختمون ‫رویداد و هیجان بزرگی برگزار بشه.
‫یه خرده حس شعف به آدم دست میده.
‫یه جور فوق‌العاده‌ای اضطراب داری
‫چون می‌دونی چی در پیشه،
‫و امروز چه روز مهمیه.
‫قرار نیست توی زمین بازی کنی،
‫ولی مسئول امنیت و انتظامات هستی.
‫و این ورزشگاهی جادوییه.
‫بهترین ورزشگاه دنیا.
‫به تیمم گفتم، "می‌دونین،
‫شما خوش شانسین که این طرف فنس قرار دارین،
‫و قراره برگزار‌کننده‌ی این رویداد مهم پیش رو باشین.
‫این یه چیز شخصی نیست. یه چیز ملیه.
‫ما ورزشگاه ومبلی هستیم.
‫واسه این آماده‌ایم."
‫[نه ساعت و نیم قبل از شروع بازی]
‫مامانم وقتی منو جای ایستگاه پیاده کرد ‫که برم فوتبال رو ببینم گفت،
‫"از دردسر دوری کن. روز خوبی داشته باشی. ‫دوستت دارم." منم گفتم، "باشه، مامان."
‫♪ جک بزرگ ♪
‫همه حسابی هیجان‌زده بودن. ‫توی چهره‌ی همه می‌شد دید.
‫آدم‌های توی قطار احتمالا از ما متنفر بودن.
‫ولی واسه‌مون مهم نبود. ‫اونجا بودیم که خوش بگذرونیم.
‫روز مهمیه. نمی‌دونی دوباره کِی اتفاق میفته.
‫♪ می‌دونم و مطمئنم ♪ ‫♪ که تا پای جون کنار انگلیس هستم ♪
‫♪ کارولین عزیز ♪
‫بی‌صبرانه مشتاق رفتن به ومبلی هستم. ‫حاضر بودم واسه بلیت اون بازی
‫حقوق یک ماهم رو بدم.
‫و فکر کردم، "اگه بتونم ۲ هزار پوند نقد ببرم،
‫می‌تونم اونو جلوی چشم یه نفر بگیرم،
‫و طرف براش سخته بخواد نه بگه."
‫بلیت‌ها فکر کنم چند هزار پوندی می‌شد، نه؟
‫من نداشتم چند هزار پوند ‫واسه تماشای بازی انگلیس بدم.
‫راستش ترجیح دادم ‫واسه جشن برم اونجا.
‫معرکه بود، مرد.
‫نوشیدنی و تشویق
‫آواز و چهره‌های شاد ‫و رنگ سفید و سرخ همه جاست.
‫بی‌صبرانه منتظرم برم اونجا.
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫واقعا به انگلیسی بودن و متحد بودن افتخار می‌کردم.
‫♪ به خونه برمی‌گرده ♪
‫♪ فوتبال به خونه برمی‌گرده ♪
‫♪ به خونه برمی‌گرده ♪
‫از پله‌ها که بالا اومدم،
‫خیابون ومبلی رو دیدم،
‫و گفتم، "وای."
‫زود بود. ساعت‌های ۱۰:۳۰ صبح بود.
‫فکر نمی‌کردی اینقدر شلوغ باشه ‫ولی انگار یه جشن خیابونی بزرگ بود‌.
‫♪ کارولین مهربون ♪
‫♪ بام، بام، بام ♪
‫♪ دوران خوش هرگز اینقدر ♪
‫♪ خوب به نظر نیومده ♪
‫وقتی رسیدم اونجا گفتم، ‫"وای. من توی فینالی هستم که انگلیس توشه،
‫در ومبلی."
‫لحظه‌ی شادی واسه همه بود.
‫من جاهای زیادی کار کردم ‫ولی قبلا هرگز توی ورزشگاه فوتبال
‫یا جای بازی فوتبال نبودم، ‫پس اولین بارم بود.
‫ترجیح می‌دادم یه طرفدار باشم.
‫یه بلیت می‌خواستم، ‫ولی صحبت از هزاران پوند بود.
‫مشخصا مامور انتظامات همچین پولی نداره.
‫می‌دونی، متاسفانه همچین امتیازی نداریم.
‫بازی فینال یورو ۲۰۲۰.
‫دوباره همچین چیزی گیر نمیاد.
‫این چیز ارزشمندیه، ‫بعدا می‌تونم به بچه‌هام بگم، "من اونجا بودم.
‫وقتی اتفاق افتاد من اونجا بودم." ‫چون شاید حرف آدم رو باور نکنن.
‫ممکنه بگن، "می‌دونی چیه؟ ‫دروغ میگی، بابا. دروغ میگی."
‫ولی دروغ نمیگم. من اینجام. ‫اینم مدرکش. یه چیزی دارم.
‫اگه انگلیس قهرمان یورو بشه، ‫می‌خوام اونجا باشم.
‫می‌خوام غرش هوادارها رو بشنوم.
‫می‌خوام حداقل برم و ببینم ‫که جام رو بالای سر می‌برن.
‫انگلیس رو توی فینال می‌بینم ‫و این دیگه واسم هرگز اتفاق نمیفته.
‫وقت موعوده. چه حسی داری؟ راستش رو بگو.
‫چقدر استرس داری؟ ‫این برنامه‌ی "روز بازی یورو" زنده‌ست.
‫انگلیس در مقابل ایتالیا در ومبلی معرکه.
‫امروز انگلیس دو یک برنده میشه!
‫یالا، انگلیس!
‫بریم تلاش ‌کنیم.
‫بالاخره فینال شد. ‫عجب روز خاطره‌انگیزی قراره باشه.
‫به مدت ۵ هفته،
‫من در کنار بازیکنان در کمپ انگلیس بودم،
‫هر روز توی رادیو گزارش زنده می‌دادم.
‫خورد! بیرون.
‫به عنوان خبرنگار ورزشی، ‫رویدادی مهم‌تر از نمیشه.
‫وقتی فرصتش پیش اومد ‫واقعا حس کردم خواب می‌بینم.
‫- می‌خوای آواز بخونم؟ ‫- چرا که نه؟ ما هم می‌خونیم.
‫اینجا در چادر "یورو روزانه" پیش خوب کسایی هستی.
‫از اول شروع می‌کنیم.
‫♪ دستش رو دراز می‌کنه ♪
‫- ♪ منو لمس می‌کنه ♪ ‫- ♪ منو لمس می‌کنه ♪
‫♪ تو رو لمس می‌کنه ♪
‫♪ کارولین مهربون ♪
‫چهار تا. بگیم ۵ تا؟
‫به نظرم گاهی باید به خودت یادآوری کنی
‫این پسرها چقدر جوون بودن.
‫و می‌دونم مرد هستن، ‫ولی یه جورایی واقعا پسرن.
‫مثلا بوکایو ساکا نوجوونه، ‫و اون مجبور بود صبح پاشه،
‫کیت انگلیس رو بپوشه، ‫و فشار یه ملت رو روی دوشش حس کنه.
‫پس داری میگی... ‫اون توی تمرینات بیشتر از من گل زد.
‫ما تمرین تموم‌کنندگی با پای راست کردیم ‫و اون چند تا گل زد؟
‫- این فصل چند تا زدی؟ آره. ‫- آره، باهاتم.
‫ولی قطعا حس می‌کردی
‫در حضور یه سری آدم خاص هستی.
‫یادمه یه خرده از مارکوس رشفورد متحیر بودم.
‫اون قطعا یه خرده متحیرکننده‌تر بود.
‫به دنبال کمپین فوتبالیست مارکوس رشفورد
‫تعداد ۱.۳ میلیون دانش‌آموز می‌تونن
‫در طول تعطیلات تابستون ‫از وعده‌ی غذایی رایگان در مدرسه بهره ببرن.
‫توانایی اونا واسه پایبندی به باورهاشون
‫خیلی حرف‌ها در مورد این تیم می‌زنه.
‫اونا ماموریتی داشتن ‫و اون قهرمانی در یورو بود.
‫ولی به نظرم ماموریت ‫خیلی بیشتر از اینا شد.
‫ماموریت سربلند کردن کشور بود.
‫♪ شاد و باشکوه ♪
‫♪ سایه‌اش بر سر ما ♪
‫♪ خدا ملکه رو حفظ کنه ♪
‫به نظرم حتی اگه بلیت نداشته باشی،
‫درک می‌کنم که دلت بخواد به ومبلی بیای
‫و شاهد این جو و رویداد باشی،
‫و واسه چنین جوی در ومبلی باشی.
‫این یه جشن درست درمونه.
‫من اولین نفر از تیم شورای برنت اونجا بودم،
‫و تصمیم گرفتم یه دوری در تمام نواحی‌ای بزنم
‫که مسئولش هستیم، ‫و ببینم اوضاع در چه حاله و باید چیکار کنیم.
‫ومبلی!
‫مردم داشتن
‫از قطار پیاده می‌شدن ‫و مترو پر از نوشیدنی بود.
‫یالا، انگلیس!
‫نوشیدنی‌فروشی‌های محلی ‫روز خیلی خوبی داشتن.
‫صف ورود به تسکو.
‫محشره، مگه نه؟
‫♪ انگلیس، انگلیس، انگلیس ♪
‫سطح نوشیدنی خوردن خیلی بالا بود.
‫ولی بازی ساعت ۸ شب شروع می‌شد.
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫♪ نمی‌خوام برم سر کار ♪
‫♪ می‌خوام اینجا بمونم ♪ ‫♪ و کلی نوشیدنی بخورم ♪
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫بدون نوشیدنی نمی‌تونی بری مسابقه‌ی فوتبال ببینی.
‫خب، می‌تونی ولی خیلی کِیف نمیده.
‫مثلا واسه دویدن کفش دو لازم نداری ‫ولی کمک می‌کنه.
‫واسه خوش‌گذرونی هم نوشیدنی لازم نداری ‫ولی کمک می‌کنه.
‫اوضاع رو جالب‌تر می‌کنه.
‫مردم آماده بودن که خوش بگذرونن.
‫و مردم می‌خواستن از بند اسارت رها بشن.
‫♪ منو نبرین خونه ♪
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫♪ نمی‌خوام برم سر کار ♪
‫زمان قرنطینه متوجه شدم خیلی اوقات
‫هر روز توی تختم هستم.
‫و کلا شور زندگی رو از دست داده بودم.
‫اکثر اوقات افسرده بودم.
‫مدت زیادی توی خونه‌هامون زندانی بودیم.
‫ما انسانیم.
‫باید بیرون باشیم.
‫معلومه این افسردگی میاره.
‫به مردم فشار زیادی اومده بود،
‫و اونا آماده بودن...
‫که بزنن به اون درش.
‫♪ کله‌اش خیلی گنده‌ست ♪
‫فقط اومدیم اینجا لذت ببریم.
‫مامانم فکر می‌کرد رفتم گورینگ.
‫اومدم ومبلی و واقعا ارزشش رو داره.
‫قراره بیرون کنار رفقا در خیابون ومبلی باشیم،
‫چند ساعت قبل از بازی نوشیدنی بخوریم،
‫و همه می‌گفتن،
‫"خیلی ممنون، من با زنگوله میام."
‫[فانوس دریایی روشنه]
‫[مرد موشکی امسال ظاهرش فرق داره]
‫[اون دینامیته!!]
‫♪ یک، دو، سه، چهار! هری مگوایر ♪
‫مردم دیوونه شده بودن.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫"بریم بزنیم به اون درش." می‌دونی؟
‫فوتبال به خونه برمی‌گرده.
‫مردم حس می‌کنن
‫انگلیس واسه رسیدن به این فینال عالی کار کرده.
‫به نظرم همه چی به گرت ساوتگیت ختم میشه.
‫تیم انگلیس پر از بازیکنان باکیفیته.
‫مهم‌ اینه بتونی بهترین بازی رو ازشون بگیری.
‫اینکه امشب اون چیکار کنه تصمیم مهمیه.
‫اینکه با ۳ دفاع یا ۴ دفاع بازی کنه، ‫باید بهش اعتماد کنیم.
‫[شرق لندن]
‫یکی دو ساعت اول اون روز ذهنم درگیر بود.
‫"وای. قراره بازی انگلیس ‫در فینال یه تورنمنت مهم رو تماشا کنی.
‫برنده میشیم یا دوباره جام از دست‌مون می‌پره؟"
‫یکی از اولین خاطراتی که یادمه ‫تماشای مایکل اوون بود که واسه انگلیس گل زد
‫و یادمه بابام کنارم داد می‌زد،
‫"پاس بده. پاس بده. ‫چیکار می‌کنی؟ پاس بده."
‫مایکل اوون به دفاع آرژانتین می‌زنه.
‫و مایکل اوونه!
‫بابام به وجد اومد. خواهرم به وجد اومد.
‫مامانم از توی آشپزخونه داد می‌زد، ‫"از روی مبل بیاین پایین."
‫بعد از اون زمان هر تورنمنتی ‫جلوی خونه پرچم انگلیس بود.
‫یه سری آدم‌های غیر سفیدپوست ‫ممکن بود از جلوی خونه‌مون که رد میشن
‫فکر کنن، "لعنتی، جبهه‌ی ملی"، ‫ولی ما خانواده‌ای آسیایی بودیم.
‫بزرگتر که شدم بیشتر متوجه شدم
‫از منظر یه عده من انگلیسی نیستم.
‫واسه خیلی‌ها این یعنی سفیدپوست.
‫و بنابراین، اگه "انگلیسی" نیستم، ‫چرا طرفداری از انگلیس بکنم؟
‫می‌دونی، من متولد میدلندز هستم. ‫چرا از انگلیس طرفداری نکنم؟
‫ولی وقتی بحث اون تیم میشه، ‫باتوجه به تمام این مسائل،
‫و یکپارچگی اون تیم،
‫حس می‌کردم انگلیس رو متحد کردن.
‫خوشحالم میرم ومبلی
‫که بخشی از این باشم.
‫[هشت ساعت و ربع قبل از شروع بازی]
‫ما توی خیابون ومبلی مشغول آواز خوندن ‫و سروصدا و این چیزها بودیم.
‫بعدش اتوبوس رو دیدم ‫و با خودم گفتم،
‫"الان وقت درخشش منه."
‫و همه گفتن، "آره"، تشویقم کردن. "برو بالا!"
‫مردم برام نوشیدنی مینداختن و من می‌گرفتم.
‫وقتی می‌خوردم همه منو تشویق می‌کردن،
‫و اگه نمی‌گرفتم، می‌گفتم، "اوه!"
‫خیلی‌ها داشتن ازم فیلم می‌گرفتن ‫و حس کردم خیلی کارم درسته.
‫با خودم گفتم، "چه حس خوبیه."
‫♪ بیاین بترکونیم ♪
‫♪ نه، نه، نه ♪
‫♪ بیاین بترکونیم ♪
‫♪ نه، نه، نه ♪
‫بعد از مدتی کلی آدم اومدن بالا اتوبوس.
‫و من با خودم گفتم، ‫"می‌دونی چیه؟ دیگه میرم پایین.
‫به من خوش گذشت. ‫میرم که به اونا خوش بگذره." ولی ادامه دادم.
‫به خونه برمی‌گرده!
‫♪ به خونه برمی‌گرده ♪
‫همه میگن، "تو همیشه لبخند می‌زنی."
‫من میگم، "باید خوشحال باشی. ‫شاد باش. یه خرده خوش بگذرون.
‫نمی‌دونی چه اتفاقی قراره بیفته، می‌دونی؟"
‫♪ تا پای جون کنار انگلیس هستم ♪
‫♪ می‌دونم و مطمئنم ♪
‫من و تیمم در محل درگیریم.
‫می‌دونی، کار ما بین مردمه.
‫امنیت مردم، هم داخل ورزشگاه
‫و قطعا خارج از ورزشگاه ‫در ساعات پیش از بازی،
‫این اولویت اصلیه.
‫این واسه تو معرکه نبوده، نه؟
‫♪ هری مگوایر ♪
‫♪ اون کلی نوشیدنی می‌خوره ♪
‫♪ کله‌اش خیلی بزرگه ♪
‫خیلی‌ها به شدت منگ بودن.
‫به نظر کسی نظارتی روی مصرف مواد نداشت.
‫و اگه فکر می‌کنیم رفتار جمعیت الان بده،
‫این در یه جهت در حال حرکته.
‫[پنج ساعت و ۴۵ دقیقه قبل از شروع بازی]
‫♪ نمی‌خوام برم سر کار ♪
‫♪ می‌خوام اینجا بمونم کلی مواد بزنم ♪
‫♪ خواهشا منو نبرین خونه ♪
‫گل فینال، پسرها؟ ‫کی گل فینال رو می‌زنه؟
‫گل فینال؟ اگه...
‫خب، اگه دوباره اینجوری به رفیق‌هام بزنی،
‫تو رو با ماکارونی خفه می‌کنم.
‫دماغش خونی شد؟
‫به نظر آره.
‫[سوای برد یا باخت، ‫روز معرکه‌ای واسه فروش کوکائینه]
‫آخرهفته‌ی رویایی گفتگوی ورزشی.
‫بازی برقراره. گفتگوی ورزشی!
‫اساسا آشوبه، مگه نه؟
‫قوطی‌ها پرتاب میشن، ‫توپ‌های فوتبال پرتاب میشن. یعنی میگم...
‫خیلی وقته این ادامه داره، نه؟
‫تا حالا همچین چیزی ندیدم، دارن،
‫ولی خب تا حالا انگلیس رو توی فینال ندیدیم.
‫آره. واسه فینال جام‌ها، پلی‌آف، فینال چمپونشیپ،
‫یا هر نوع فینالی میای اینجا...
‫وضعیت داشت هرج‌ومرج و آشوب می‌شد.
‫همه جا شیشه و قوطی میفتاد.
‫قوطی‌های پر و خالی نوشیدنی، می‌دونی،
‫و آدم‌ها اصلا نمی‌دونستن و براشون مهم نبود
‫که اون ممکنه روی سر کی بیفته ‫و چه آسیبی وارد کنه.
‫ما مجبور شدیم خارج از مرکز مدنی برنت
‫یه ایستگاه پزشکی فوری آماده کنیم.
‫یادمه چقدر جراحات به خاطر شیشه رخ داد.
‫خون و پانسمان بود
‫و یه عده سعی داشتن ‫به جراحات مردم رسیدگی کنن
‫و یه جورایی شبیه منطقه‌ی جنگی بود.
‫من توی اتاق کنترل بودم
‫و می‌دیدیم که طرفداران مشخصا منگ بودن،
‫و جون خودشون رو به خطر مینداختن.
‫اون زمان حضور پلیس اساسا محدود بود.
‫ما واسه کنترل جمعیت نیروی کمکی لازم داشتیم.
‫این مسابقه‌ایه که همیشه امیدوار بودیم
‫انگلیس به عنوان یه کشور درش باشه،
‫ولی کاملا تحت الشعاع
‫شرایط خیلی جدی‌تر قرار گرفته بود.
‫من اونجا وایستاده بودم و فکر می‌کردم، ‫"پلیس کجاست؟"
‫پلیس اونجا بود، ولی پلیس محلی بودن.
‫گروه اصلی قرار بود ساعت ۳ بیان.
‫برنامه این بود.
‫پلیس حس می‌کرد روز فینال
‫فشار اصلی قراره در مرکز لندن باشه.
‫این چیزی بود که در طول تورنمنت دیده بودن.
‫پس تمرکز و آماده‌سازی و نیروهاشون
‫در مرکز لندن بود.
‫ولی راستش روز فینال
‫فشار در ناحیه‌ی ومبلی شروع به پدیدار شدن کرد.
‫بیشترین ترس از این بود که
‫هوادارانی که داشتن دردسر درست می‌کردن ‫الان دم در ورزشگاه بودن،
‫و کلی آدم دیگه هم داشت میومد، ‫پس ما خیلی زودتر حمایت پلیس رو لازم داشتیم.
‫ما به ومبلی رسیدیم ‫و از قطار پیاده شدیم
‫و ایستگاه پر از آدم بود، می‌دونی. پر پر بود.
‫♪ یک، دو، سه، چهار ♪
‫♪ هری مگوایر ♪
‫ما ایتالیایی دیگه‌ای ندیدیم.
‫حس کردم کاملا تعدادمون کمه و محاصره شدیم.
‫♪ پاستاهای پیچی‌تون رو بکنین تو حلق‌تون ♪
‫اون موقع برای اولین بار حس کردم در خطر هستیم.
‫وقتی از پارک ومبلی خارج شدم،
‫وضعیت فاجعه بود.
‫چراغ‌های راهنمایی و تیر برق و درختان شکسته بودن.
‫انگار بمب منفجر شده بود،
‫و همه جا آت و آشغال ریخته بود.
‫من بارها به ومبلی رفتم ‫ولی اون دفعه انگار...
‫مثل فیلم "جنگ دنیاها" بود. ‫فقط اینجوری می‌تونم توصیفش کنم.
‫از پله‌ها اومدم بالا و با خودم گفتم، "این ومبلیه؟
‫معمولا روز مسابقه این شکلی نیست.
‫قضیه چیه؟ چون امکان نداره ‫این همه آدم بلیت داشته باشن."
‫و کلی از طرفداران دارن واسه بازی میان،
‫و چه جوری می‌خوان از این جمعیت رد بشن؟
‫خبرش به پلیس رسید
‫که ما زودتر کمک لازم داریم،
‫و اونا تونستن قبل از ساعت ۳ ‫چند تا تیم به محل بیارن.
‫سختی کار این بود که ‫کلی از اون مشکلات
‫و رفتارهای بد نهادینه شده بود
‫و رواج پیدا کرده بود.
‫این جمعیتی زیاد در محیطی فشرده بود
‫که اصلا قابل کنترل نبود.
‫همه منتظر بودن ورزشگاه باز بشه
‫و این فشار برداشته بشه
‫که مردم برن وارد ورزشگاه بشن.
‫خود تورنمنت یه محدوده‌ی امن بیرونی می‌خواست.
‫باید ایست بازرسی‌هایی گذاشته می‌شد،
‫تا مردم همینجوری از پله‌ها بالا نیان
‫و جای نرده‌ها بلیت‌شون رو نشون بدن.
‫ساعت ۴:۳۰، محدوده‌ی امنیتی بیرونی باز شد
‫و اجازه دادن مردم بیان تو.
‫ما رفتیم جای اولین ایست بازرسی ‫سمت پله‌های خیابون المپیک.
‫کسی که جلوم بود رد شد.
‫یادمه وقتی رد شد قیافه‌اش خیلی شاد بود
‫و انگار حسابی خوشحال بود‌.
‫بعد شنیدم که با دوستش حرف زد.
‫گفت، "باورم نمیشه رد شدم."
‫و اون نشون داد که با بلیت جعلی رد شده.
‫اون جمعیت عظیم بدون بلیت
‫به این معنا بود که کارکنان ورودی و انتظامات
‫هیچ شانسی نداشتن.
‫داشتم فکر می‌کردم، ‫"عمرا این مسابقه رو از دست بدم."
‫و فکر کردم، "خیلی خب، باشه،
‫میرم سمت چپ خیابون ومبلی
‫و از همه می‌پرسم،
‫'کسی بلیت می‌فروشه؟'"
‫و عملا
‫داشتم دیوار حرف میزدم
‫این همه راه اومدم اینجا.
‫حاضرم دو، دو هزار و پونصد پوند واسه یه بلیت بدم
‫که وارد ورزشگاه بشم.
‫و راستش ممکن بود
‫اصلا جایی واسه تماشای بازی پیدا نکنم.
‫یهو
‫دیدم قوطی و شیشه داره سمت‌مون پرت میشه.
‫اولی که اومد فکر کردم، ‫"باشه، شاید همین یکی بود."
‫و بعد دیدم داره بازم میاد.
‫من و مایا بین طرفداران انگلیس بودیم.
‫حس می‌کردم بهمون حمله شده. ‫به ما فحش دستی می‌دادن.
‫اونا خیلی خشن و وحشی بودن،
‫و من فقط به فکر محافظت از دخترم بودم.
‫بعد یه گروه ایتالیایی رو دیدیم.
‫و فورا اونا داد زدن،
‫"چیکار می‌کنین؟ بیاین پیش ما! ‫تنها نباشین! با ما بیاین!"
‫اونا دخترم رو دیدن ‫و همه دورش رو گرفتن.
‫من کوله رو گذاشتم جلوی صورت و روی سرش.
‫بعد با هم راه افتادیم.
‫و مایا سرش پایین بود و اینجوری می‌رفت،
‫زیر این محافظی که براش درست کردم.
‫و اون موقع فکر کردم
‫شاید بابای ساده‌لوح یا احمقی بودم
‫که دخترم رو به این مسابقه آوردم.
‫پلیس به محض اینکه ما رو دید ‫دورمون رو گرفت.
‫و بعد دیگه اسکورت شدیم.
‫من با پدرزنم بودم که ۷۰ سالشه.
‫اون هنوز رو پاست، ولی خب ۷۰ سالشه.
‫و خب
‫ما رفتیم جای پله‌ها
‫و گفتم، "وای.
‫چه جوری قراره از این دریای جمعیت رد بشیم؟"
‫خیابون ومبلی مملو بود ‫از هزاران هوادار بدون بلیت.
‫مشخصا اونجا به حد کافی انتظامات ‫و کارکنان ورودی
‫و پلیس نیست،
‫و می‌خوان نرده‌ها رو باز کنن.
‫و اون افراد بدون بلیت در خیابون‌های ومبلی می‌دونن
‫بیست و سه هزار صندلی خالی
‫به خاطر محدودیت‌های کرونا وجود داره.
‫وقتی این فاکتورها رو کنار هم میذاری، یعنی طوفان.
‫اگه من اونجا جزء کارکنان ورودی بودم،
‫حسابی وحشت می‌کردم.
‫به دوستم گفتم توی ومبلی کار می‌کنم.
‫اون گفت، "کتک می‌خوری، رفیق."
‫من گفتم، "باشه. آره، منصفانه‌ست." ‫همه همین رو بهم گفتن.
‫"بازی انگلیسه. انگلیس توی فیناله، ‫اگه ببازن، مُردی."
‫من گفتم، "باشه. به هر حال کارم رو می‌کنم. ‫باعث نمیشه اونجا کار نکنم."
‫داشتم خیابون المپیک رو می‌دیدم.
‫کلی هوادار اینجاست که می‌خوان
‫وارد بشن ولی بلیت ندارن.
‫تعدادمون خیلی کم بود. ‫حس نمی‌کردم، ولی تعدادمون خیلی کم بود.
‫مهم‌ترین روز در فوتبال انگلیسه.
‫اجازه دادن به هوادارانی که ممکنه دیگه هرگز
‫فرصت نکنن چنین چیزی رو ببینن،
‫و می‌خوان در رویداد حاضر باشن...
‫باید تمهیدات ویژه‌ای اتخاذ کنی.
‫ترک پارک سنت جورج برای آخرین بار
‫قبل از رفتن اونا واسه فینال خیلی احساسی بود.
‫دریایی از عشق و حمایت کامل از این پسرها بود.
‫و به نظرم چیزی که خوب بود ‫دیدن عشق و حمایت متقابل بود
‫چون اونا چند هفته‌ست که دل ما رو شاد کردن.
‫و حالا نوبت ما بود که ‫قدردون زحمات‌شون باشیم.
‫واقعا مو به تن آدم سیخ می‌شد.
‫واو، واقعاً این اتفاق افتاد؟
‫تونستم با یکی از مسئولین صحبت کنم، ‫بهش گفتم: "پدرزنم بالای ۷۰ سالشه،
‫یکم نگرانشم، ما بلیط بازی رو گرفتیم."
‫"می‌شه ما رو راه بدین؟"
‫و خوشبختانه ما رو راه داد.
‫و از اونجا، وارد جایگاه شدیم.
‫و بعدش، قبل از اینکه گوشیم رو اسکن کنم،
‫گفتم: "خاطرجمع شم که پشتم هست."
‫و برگشتم دیدم اونجا نبود.
‫یه پسر جَوونی اونجا پشتم بود، ‫شاید ۲۰ و خرده‌ای سال داشت،
‫و لباس انگلیس تنش بود.
‫پرسیدم: "داری چیکار می‌کنی؟"
‫و اونم گفت: ‫"بیخیال رفیق. بهت ۲۰ پوند میدم"
‫و منم بهش گفتم: ‫"پدرزنم پشتته. باید با من داخل بیاد."
‫بهش گفتم بره کنار.
‫و منم آدم پرخاشگری نیستم، ‫هرگز دعوایی رو شروع نکردم.
‫و در آخر، مجبور شدم برگردم و تهدیدش کنم.
‫و بهش گفتم: "رفیق، گم شو رد کارت."
‫توی فوتبال خیلی‌ها مفت و مجانی ‫خیلی چیزها رو بدست میارن.
‫که در واقع بدون بلیط وارد ورزشگاه می‌شن.
‫ولی معمولاً اینجور موانع رو...
‫قبل از وارد شدن به ورزشگاه نداریم.
‫"بذارید اطراف رو یه نگاه کنم، ‫بذارین ببینم چی این اطراف هست."
‫گفتم اگه نقشه‌ی درستی کشیده باشم، ‫و زمان درستی اجراش کنم،
‫می‌تونم وارد ورزشگاه شم.
‫[ورود غیرمجازِ بزرگِ ومبلی شروع شد]
‫[گروه هوادارهای غیرمجاز ومبلی. ‫کی می‌خواد بدون بلیط وارد شه؟]
‫رونی!
‫من یه سر و گوشی آب دادم، ‫و شنیدم خیلی از مردم...
‫می‌گفتن: "رونی! رونی!"
‫و به خودم گفتم: "هی! چه‌خبر شده؟"
‫رونی، رونی، رونی، رونی!
‫و بعد از اینکه یه ویدئوی کوچیک ‫با رونی گرفتم، با کلی ذوق،
‫مشخصاً، چون اون بازیکن منچستره، ‫و منم طرفدار دو آتیشه‌ی منچستر یونایتدم.
‫گفتم نکنه از جایی که داره میاد،
‫یه ورودی وی‌آی‌پی داره، ‫یا یه ورودی بازیکنان داره...
‫یا واسه رسانه‌هاست. ‫دقیق نمی‌دونستم، ولی حدس می‌زدم.
‫"یعنی از کجا اومده؟"
‫به همین خاطر کوچه رو تا ته رفتم،
‫و به یه فضای بزرگی منتهی می‌شد، ‫درست سمت چپ خودم...
‫پله‌های بزرگی بودن ‫که بالا به زمین منتهمی می‌شدن.
‫وقتی پله‌های رو بالا رفتم، ‫جمعیتی اون بالا بودن،
‫و همگی فریاد می‌زدن، ‫"آماده‌ایم؟ آماده‌ایم؟"
‫به خودم گفتم: "می‌دونم دارن چیکار می‌کنن."
‫من توی اتاق کنترل بودم. ‫مانیتورها رو تماشا می‌کردم...
‫که یهو یکی از همکارهام فریاد زد،
‫"پله‌های بزرگ اسپانیایی رو! رفتن!"
‫و خودبه‌خود برگشتم ‫مانیتوری که تماشا می‌کرد رو دیدم.
‫و می‌دیدم که جمعیت به زور دارن وارد می‌شن.
‫یک تار مو تا...
‫تبدیل رفتار ضداجتماعی و بی‌پروایانه ‫به خشونت فاصله داره.
‫لعنتی!
‫خدای من، خدای من!
‫و من وسط این جمعیت گیر افتاده بودم.
‫و همین‌طور که به جلو حرکت می‌کردم، ‫مردم زیر دست و پا له می‌شدن،
‫و به خودم می‌گفتم این دیگه چیه! ‫و پام رو روی یکی گذاشتم...
‫و پرت شدم و روی مردم غلت خوردم.
‫چون اینجوری فشار زیادی ‫مستقیماً بهشون...
‫وارد نمی‌کنم، و روشون پا نمی‌ذارم.
‫متوجه‌ی منظورم هستین؟ ‫سعی کردم به ساده‌ترین شکل،
‫و نرم‌ترین حالت ممکن این کارو کنم.
‫و واقعاً نمی‌دونستم اطرافم چه‌خبره،
‫چه از لحاظ خشونت چه از لحاظ دیگه،
‫چون بدجوری سرگرم کار خودم بود.
‫واسه من فقط همین مهم بود. ‫توی ناامیدی کامل به‌سر می‌بردم...
‫که بازی رو از دست ندم.
‫دیدم یکی از مسئولین امنیتی روی زمینه، ‫و سرنگون شده.
‫و همین‌طور که نگاه می‌کنم، ‫امیدوارم که دوباره بلند شن...
‫و روی پاشون وایسن، ‫و اینجا نمونن.
‫و می‌تونستم ببینم که یکی‌شون ‫مدت طولانی‌ای رو روی زمین افتاده بود.
‫می‌تونستم بشنوم که تیمم با تیم پزشکی ‫تماس گرفته بود تا خودش رو برسونه.
‫شما رو مات و مبهوت می‌کنه، ‫نفس‌تون رو می‌گیره،
‫وقتی این لحظات رو می‌بینین، ‫به خودتون می‌گین...
‫"اینجا چه‌خبر شده؟"
‫وقتی آدم‌هایی که روی زمین بودن ‫رو رد کردم و بلند شدم،
‫خیلی طبیعی راه می‌رفتم،
‫چون خیلی‌ها رد شده بودن ‫و سریع فلنگ رو می‌بستن.
‫و می‌گفتن: "آره، اومدم داخل!" ‫و سریع حرکت می‌کردن. می‌دونی؟
‫رفیق، تو فقط می‌گی: ‫"بدون بلیط اومدم، فنلگ رو بستم."
‫می‌فهمی منظورم رو؟ ‫ولی من خیلی طبیعی راه می‌رفتم.
‫و به خودم می‌گم: "خدای من، ‫الان دیگه توی ورزشگاهم."
‫[پله‌های ورودی بخش اسپانیایی]
‫اون‌ها از محل اسکنِ بلیط ‫سمت پله‌های ورودی وارد شدن.
‫حالا هوادارهایی که بلیط نداشتن، ‫توی محوطه‌ی بیرونی بودن،
‫و دور ورزشگاه می‌چرخن ‫و دنبال یه راهِ ورود می‌گردن.
‫بنابراین ما تصمیم گرفتیم ‫تا نرده‌گردان‌ها رو قفل کنیم.
‫هرگز این کارو رو نمی‌کنم.
‫هرگز لازم به این کار نبود.
‫ولی منم چیزی رو دیده بودم ‫که تابحال ندیده بودم.
‫باید ورودی‌ها رو می‌بستیم ‫و خاطرجمع می‌شدیم همه‌چیز سر جاشه،
‫تا همه بفهمن چه تهدید جدیدی اون بیرونه.
‫من حدس می‌زدم که حتماً اتفاق بدی توی ‫ورزشگاه افتاده که ورودی‌ها رو بستن،
‫و جمعیت زیاد شد، ‫مردم بلیط داشتن و می‌خواستن داخل برن.
‫و من اونجا بودم و مردم ‫سمت‌مون فریاد می‌زدن.
‫دیگه داشتن پرخاشگری می‌کردن، ‫می‌گفتن: "چرا بهمون بی‌توجهی می‌کنین؟"
‫از اینجور حرف‌ها که ‫"هیچ کاریش نمی‌تونین بکنین."
‫"ورزشگاه رو بستن. نمی‌تونم راه‌تون بدم. ‫نمی‌تونم ورودی‌ها رو باز کنم."
‫"کلید ورودی‌ها دست من نیست."
‫"داری رو اعصاب‌مون میری! ‫اونجا بیام تیکه بزرگت گوشِته!"
‫"فکر کردی بامزه‌ست؟ ابله پاکستانی!"
‫بهم خیلی توهین شد، ‫کلی حرف‌های نژادپرستانه بهم زدن.
‫ناراحت کننده‌ست.
‫ولی توی اینجور مشاغل، ‫نمی‌تونی خیلی احساسی بشی،
‫چون اگه مردم نقطه ضعفی ببینن، ‫ازت سوءاستفاده می‌کنن.
‫همون‌طوری که داشتم پشت ‫قسمت جنوبی ورزشگاه قدم می‌زدم،
‫می‌دیدم که برخوردها شدید شده.
‫تمامی هوادارها بین دیوار ‫و ورزشگاه گیر افتاده بودن،
‫و یه دیوارِ بیرونی هم وجود داشت.
‫و به‌خاطر بستن ورودی‌ها، احتمالاً...
‫هزاران هوادارِ دیگه...
‫چسبیده به همدیگه، توی صف ‫منتظر بودن که داخل بیان.
‫و شما بین...
‫کلی از آدم‌هایی که اکثراً ‫بزرگ‌تر از شمان گیر میفتین.
‫و منم فقط ۱۵۲ سانتی‌مترم،
‫و بدجوری می‌ترسیدم.
‫ممکن بود تهش اتفاق بدی بیفته.
‫مدام به این فکر می‌کردم: ‫"خواهش می‌کنم کسی چیزیش نشه."
‫حالا ما کلی آدم داشتیم...
‫که می‌خواستن وارد ورزشگاه شن.
‫شما فقط می‌خواین کسی اون وسط له نشه،
‫جایی که تراکم جمعیت توی فضاهای کوچیک...
‫بیش از حد کوچیک و قابل توجه می‌شه،
‫و ممکنه باعث آسیب‌های جدی شه.
‫جهت ایمنی اکثریت مردم،
‫تصمیم گرفتیم مجدداً نرده‌گردان‌ها رو باز کنیم.
‫[فعال‌سازی نرده‌گردان‌ها]
‫خیلی خوشحال بودم که تونستیم ‫بالاخره به ورودی برسیم.
‫که بعدش صفحه قرمز می‌شه ‫و صدای هشدار میاد و باز نمی‌شه.
‫پرسیدم: "چه‌خبر شده؟"
‫یکی از مسئولین امنیتی ورزشگاه ‫اومد و بلیط رو یه نگاه کرد،
‫و گفت: "خب، توی بخش اشتباهی اومدی."
‫"ولی من ایتالیایی‌ام. ‫چطور ممکنه که بلیط...
‫هوادارهای انگلیس رو ‫بهم داده باشن، نه ایتالیا رو؟"
‫و اون مسئول هم گفت: ‫"قربان، کاری از دست من برنمیاد."
‫تا همون‌جاش هم کلی سمت ما ‫قوطی نوشابه پرتاب کرده بودن.
‫بچه‌ام همراهم بود، واقعاً امن نبود.
‫از مسئول ورزشگاه التماس کردم: ‫"لطفاً، لطفاً، لطفاً."
‫و اون گفت: "آقا، بلیط شما اونجاست، ‫پس برید همون‌جا."
‫به محض اینکه از صف بیرون اومدیم،
‫دیدیم ما دوتا تنها ایتالیایی‌های ‫ورزشگاه ومبلی هستیم.
‫و اون لحظه بهم شوکی رو وارد کرد ‫و به خودم گفتم: "اوه، لعنتی."
‫[ساعت ۱۸ غروب]
‫من سمت ورودی ‫جایگاه‌های وی‌آی‌پی ومبلی بودم،
‫سمت پایینی ورزشگاه،
‫ورود بعضی از مهمون‌های یوفا رو نظارت می‌کردم.
‫از قبل صف بزرگی از مردم تشکیل شده بود ‫که می‌خواستن وارد ورزشگاه بشن.
‫ورودی وی‌آی‌پی ومبلی شلوغ شده بود. ‫اون روز همه‌چیز جور دیگه‌ای بود.
‫یادمه با یه پدری حرف می‌زدم، ‫که با دخترای دوقلوش اونجا بود،
‫و اولین‌باری بود که ورزشگاه می‌اومدن.
‫و قدردان هیجانی بودم که داشت، ‫چون جفت‌مون مثل هم بودیم.
‫مثل هم بودیم. ‫اون با خانواده‌اش بیرون اومده بود،
‫و منم با چندتا از دوست‌هام اونجا بودم.
‫ولی واسه یه لحظه، ‫انگار وارد میدون جنگ شدی.
‫[راحت‌ترین زمینی که می‌شه واردش شد.]
‫[اولین فینال زندگی‌تونه، ‫هر کاری لازمه بکنید!]
‫من خیلی به نرده‌ها نزدیک بودم.
‫شاید ۳۰ یا ۴۰ نفر داشتن ‫نرده‌ها رو از جاشون درمیاوردن...
‫نیرویی وارد ایجاد می‌کردن ‫تا بعدش ازش رد شن.
‫دارن میندازنش، دارن میندازنش، ‫میفته؟ میفته؟
‫اوه، لعنت بهش.
‫خدای من! اومدن داخل! نه!
‫خدای من.
‫لعنتی.
‫بعدش هم سیلی از مردم وارد ورزشگاه شدن.
‫می‌تونستین ببینین مردم توی صف ‫نگران بودن، ترسیده بودن.
‫این مرد هم با دوتا از دخترهاش اونجا بود،
‫و جلوی بطری‌هایی که پرتاب می‌شد ‫از دخترهاش محافظت می‌کردم.
‫هزاران نفر هوادارِ سرکش ‫که داشتن وارد ورزشگاه می‌شدن،
‫ولی ما باید توی صف می‌موندیم...
‫در حالی که تمام این آشوب‌ها ‫دور و ورمون داشت رخ می‌داد.
‫سواره‌نظام‌ها توی این وضعیت ‫دیگه کاری از دست‌شون ساخته نیست.
‫برید باهاشون برخورد کنید! ‫برید باهاشون برخورد کنید، بجنبید!
‫آره.
‫سمت‌شون حمله‌ور شید! ‫الانه که برن.
‫سعی کردم هر کاری از دستم برمی‌اومد بکنم.
‫من و چندتا از همکارهام سعی کردیم ‫حصاری که کَنده بودن رو سر جاش بذاریم.
‫و بعد دوباره اینجا میفتاد ‫و دوباره برمی‌داشتیش،
‫و بعد دوباره اونطرف میفتاد.
‫نزدیک به ۴۵ دقیقه ‫مثل بازی‌های بچگونه وقت‌مون رو گرفت.
‫پسرها!
‫کنترل تمام حوادث نه تنها دست پلیس نبود،
‫بلکه دست هوادارهایی بود که بلیط نداشتن.
‫"چطور قراره درست شه؟ ‫کِی می‌خوان دست بردارن؟"
‫"کِی پلیس می‌خواد وضعیت رو ‫تحت کنترل خودش بگیره؟"
‫"و می‌تونیم کاری که ‫به‌خاطرش اومدیم رو انجام بدیم؟"
‫که در واقع پیروزی توی فینال جام ملت‌ها بود.
‫دیدم کلی آدم از ورودی المپیک ‫دارن وارد ورزشگاه می‌شن.
‫بعدش من و چندتا از دوستام، ‫از پله‌ها بالا رفتیم،
‫و داشتیم توی ورزشگاه قدم می‌زدیم.
‫بعدش دیدیم که کلی آدم با عجله ‫وارد ورزشگاه می‌شن.
‫بعضی‌ها وقتی اونجا رفتن فکرش هم نمی‌کردن ‫بدون بلیط بتونن وارد ورزشگاه شن،
‫ولی وقتی توی اون جَو قرار گرفتن،
‫و وقتی با دیدن اون‌ها ‫آدرنالین بدن‌شون ترشح شد،
‫اون‌ها هم به جمعیت اضافه شدن، ‫و به این فکر نکردن...
‫کارشون از روی هیجانِ آدرنالینه.
‫ولی من فکر می‌کنم ‫که بعضی وقت‌ها می‌تونی خودت رو کنترل کنی.
‫شاید این کارها یکم زیاده‌روی باشی.
‫توی قسمت جلویی نرده‌گردان‌ها، ‫بیرون محوطه،
‫کنار هر ورودی یک الی دو ‫مسئول امنیتی حضور داشت.
‫و توی محوطه...
‫پشت ورودی‌ها، یه نفر دیگه بود.
‫پس، توی هر ورودی در مجموع ‫دو الی سه مسئول حضور داشت.
‫ولی چون خیلی‌ها می‌خوستن بدون بلیط وارد شن،
‫هر از چند گاهی، ‫مأمورین امنیتیِ پشتِ ورودی...
‫می‌رفتن تا به دوست‌هاشون کمک کنن.
‫که مدت کوتاهی می‌شد که یکی از ‫جایگاه‌های ورودی هیچ مأمور امنیتی‌ای نداشت.
‫تیشرت یکی رو می‌گرفت ‫و می‌گفت: "منم باهات میام، منم باهات میام."
‫منم پشت سرش رفتم، ‫وارد سالن شدم.
‫طرف برگشت،
‫اولین کسی که همراهش رفته بود رو گرفت.
‫من دور زدم، خیلی عادی رفتم،
‫و خدا خدا می‌کردم: ‫"تو رو خدا، تو رو خدا، تو رو خدا."
‫هر قدمی که برمی‌داشتم، ‫از خدا خواهش می‌کردم چیزی نشه.
‫ازش دورتر شدم.
‫با اون هیجانی که آدرنالین ‫به بدن‌تون وارد می‌کنه.
‫یه شور و خوشحالیِ خالص بود.
‫و من توی محوطه بودم، ‫و با خودم فکر می‌کنم: "خدای من."
‫"موفق شدم، هنوز توی جیبم پوله."
‫"یه قرون هم خرجِ بلیط نکردم."
‫امشب واسه اینکه از ایتالیا ‫بهتر باشیم باید چیکار کنیم؟
‫از دیدگاه من، ساگز، به‌نظرم این کار:
‫من همیشه با تیم‌هایی که کار می‌کنم...
‫یه لیست از کارهایی که برای ‫قهرمانی توی یه رقابت نیازه میدم.
‫کلین شیت. ‫(گل نخوردن)
‫دو الی سه کلین شیت توی رقابت نیازه.
‫قبل از این رقابت، ‫گفتم: "برای اینکه هری کین موفق شه،
‫باید توی این رقابت‌ها بدرخشه."
‫و آخرین مورد توی لیست این بود،
‫که امشب ممکنه به کارمون بیاد:
‫توی پنالتی‌ها برنده باشیم.
‫این همون لیستیه...
‫که امیدواریم به پنالتی کشیده نشه.
‫ما امیدواریم که انگلیس ‫توی ۹۰ دقیقه بازی رو تموم کنه.
‫توی اتاق کنترل بودم، ‫و کلمه‌ای رو شنیدم...
‫که ماه‌ها بعدش توی سرم تکرار شد،
‫و این بود: "ورود غیرمجاز، ‫ورود غیرمجاز، ورود غیرمجاز."
‫بیشرف!
‫بعدش توی مانیتورها ‫یه موجی از هوادارها رو دیدم...
‫به زور دارن وارد می‌شن.
‫♪ فوتبال به خونه برمی‌گرده ♪
‫تابحال توی زندگیم چنین چیزی ندیده بودم.
‫جمعیتی از زامبی‌ها داشتن وارد می‌شدن، ‫میفتادن، مردم همدیگه رو لگد می‌کردن،
‫جنون محض بود.
‫بیشرفِ عوضی!
‫برو کنار!
‫بین اون‌هایی که به‌طور قانونی وارد شدن،
‫و اون‌هایی که غیرقانونی اومدن ‫درگیری‌ای شکل گرفت.
‫دعوا و درگیری ‫و همه‌جور زد و خوردی شکل گرفت.
‫برو رد کارِت!
‫گم شو! گورت رو گم کن!
‫صاف بزن توی صورتش! ‫بزن دکور صورتش رو عوض کن!
‫هی، بپا! ‫کارت رو بکن!
‫به کارِت برس!
‫اگه با اون همه آدم درگیر شده بودم،
‫امروز اینجا نبودم.
‫بنابراین کنار رفتم، ‫دستم رو روی در گذاشتم.
‫سعی کردم از کنار هل بدم.
‫و من اونجا دارم همین‌جوری هل میدم.
‫نتونستم وارد شم. ‫و ناگهان، به‌طور معجزه‌واری،
‫نمی‌دونم چی شد، ولی در بسته شد.
‫♪ خیلی خوب بود، خیلی، خیلی ♪
‫سر جایگاه‌هامون نشستیم، ‫و همون موقع بود که دیدیم...
‫وقتی می‌گم "یه دسته"...
‫واقعاً منظورم یه دسته آدم بود که...
‫از ورودیِ ما داشتن می‌اومدن.
‫و به سمتِ دیگه‌ی ورزشگاه حرکت می‌کردن،
‫از لابه‌لای صندلی‌ها، ‫اومدن بالا، جایی که ما نشسته بودیم.
‫و پشت‌سرهم آدم می‌اومد، تمومی نداشت!
‫و به خودم گفتم: ‫"خب، امیدوارم کسی صندلی منو نگیره."
‫و خب چه انتظاری دارین، وقتی رفته بودیم ‫نوشیدنی بخریم جامون رو گرفته بودن.
‫بهش گفتم: "رفیق من ۵۰۰ پوند ‫بابت این صندلی هزینه کردم."
‫و اون برگشت گفت: ‫"واقعاً؟ بلیط داری؟"
‫و گفتم: "بله، معلومه دارم." ‫بعدش برگشت روبه رفیقش کرد و گفت:
‫"هی! این دوتا پولِ بلیط دادن!" ‫بعدش بهمون خندیدن.
‫بعدش اون و رفیقش توضیح دادن ‫که چطور یه مینی‌بوس...
‫حدود ۱۰ الی ۱۲ نفرشون...
‫به قصد ورود غیرقانونی ‫ورزشگاه اومدن و موفق هم شدن.
‫[ساعت ۸:۵۲ دقیقه] ‫[هشت دقیقه به سوت آغاز بازی]
‫می‌دونستیم که جمعیت زیادی توی ورزشگاه هست،
‫متفرق شده بودن و همه‌جا بودن.
‫مهمه که دیگه این اتفاق تکرار نشه،
‫و باید قبول کنین که اون‌ها برنده شدن.
‫ولی هنوز می‌شد دید که همچنان ‫تعداد زیادی اطراف استادیوم جمع شدن.
‫ولی انتهای پله‌های ‫ورودی المپیک جمعیت بیشتری بود.
‫از این تهدید آگاهین. ‫ما نمی‌خوایم که تمام ورودی‌ها باز شن،
‫تا دوباره ببندیم‌شون.
‫هیچکس نباید وارد جایگاه‌ها شه، ‫غیر از هوادارهایی که دیر رسیدن.
‫ما برای این مورد یه سیستمی داریم. ‫ورودی‌ها رو می‌بندیم.
‫سرود ملی رو پخش کردن،
‫و موهای آدم...
‫می‌دونم کلیشه‌ایه، ‫ولی واقعاً همین‌جوری بود.
‫از اون احساساتی بود ‫که به سختی می‌شد توصیف کرد، ولی...
‫تقریباً حس می‌کردم ‫خیلی برای مسابقه هیجان‌زده‌ام.
‫این سرودیه که بارها شنیدیم،
‫ولی هرگز اینجوری توی جایگاه‌ها نشنیده بودیم.
‫و باریکن‌ها داشتن سرود ملی من رو می‌خوندن،
‫سرود ملی شما رو می‌خوندن.
‫و قرار بود بازی رو شروع کنن ‫و سعی کنن که برای کشورشون...
‫قهرمان یه رقابت بزرگ شن.
‫وقتی سرود ملی تموم شد، ‫دیدم شیش هزار نفر بیرونن.
‫فهمیدن که بازی الانه که شروع بشه. ‫الان وقتشه که وارد ورزشگاه شن،
‫و جمعیت زیادی بالای پله‌ها بودن ‫که سعی می‌کردن وارد ورزشگاه شن.
‫توی اون لحظه پلیس‌ها...
‫باتوم‌هاشون رو برداشتن، ‫و با دستور حرکت می‌کردن.
‫می‌تونستین پلیس‌های ضدشورش رو ببینین ‫که می‌خواستن غیرمستقیم چیزی رو بفهمونن.
‫ولی پلیس می‌تونه جلوشون رو بگیره؟
‫پلیس می‌تونه اون‌ها رو عقب نگه داره؟
‫ما همه قهرمانان سال ۶۶ رو می‌شناسیم، ‫(سالی که انگلیس قهرمان جام جهانی شد)
‫ولی الان زمانه عوض شده.
‫حالا این تیم تحت هدایت گرت ساوتگیته،
‫و اون‌ها در آستانه‌ی تاریخ‌سازیِ خودشون هستن.
‫تمام مردم کشور متحد شدن.
‫ولی امشب ایتالیا سخت‌ترین ‫آزمون انگلیس تا به اینجا خواهد بود.
‫در طرف مقابل، تیم مانچینی ‫سه ساله که شکست نخورده.
‫[ساعت بیست - شروع بازی]
‫ایتالیا بازی رو شروع می‌کنه،
‫و سوت فینال جام ‫ملت‌های اروپای ۲۰۲۰ به صدا درمیاد.
‫بازی بالاخره شروع شده بود. ‫لحظه‌ای که انتظارش رو می‌کشیدن.
‫و یادمه که توپ به لوک شاو رسید.
‫و حالا برای لوک شاو!
‫آره! خودشه!
‫زندگی توی اون لحظه ‫از این بهتر نمی‌تونست بشه.
‫من با چندتا از دوستام بودم.
‫همه می‌پریدم.
‫روی زمین میفتادیم، می‌خندیدیم. ‫یعنی... خارق‌العاده بود.
‫انگار داشتیم خواب می‌دیدیم.
‫ولی واقعیت بود! من اونجا بودم، ‫و داشت اتفاق میفتاد و بی‌نظیر بود.
‫این بدترین سناریوی ممکن بود.
‫هرگز فکرش رو نمی‌کردم ‫انقدر زود ایتالیا گل بخوره.
‫ولی تازه اول کاره. ‫هر اتفاقی ممکنه.
‫ایتالیا رو به جلو!
‫کیه‌زا روبه جلو!
‫ضربه رو می‌زنه، اوه! ‫پیکفورد شانسی مقابلش نداشت.
‫اتفاقی که افتاد همه رو شوکه کرد، ‫"ما هنوز این بازی رو نبردیم."
‫جَو ورزشگاه تغییر کرد، ‫و متشنج‌تر شد، همه استرس داشتن.
‫حس می‌کردین که بازیکن‌های ایتالیا ‫بازی رو دارن دست‌شون می‌گیرن.
‫یادمه وقتی سوت پایان نیمه‌ی اول خورد ‫یه نفس راحتی کشیدم.
‫چون به‌نظر می‌رسید که قراره گل بزنن.
‫روی تمام مانیتورهای اتاق کنترل،
‫می‌تونستیم جمعیت زیادی از مردم رو ببینیم...
‫که مقابل پلیس‌ها قرار داشتن.
‫"چرا این اتفاق‌ها داره میفته؟"
‫هربار که نگاه می‌کنی، ‫هربار که با پلیس صحبت می‌کنیم،
‫در جواب می‌گن: "هنوز توی همون وضع‌ان، ‫از جاشون تکون نخوردن."
‫"فقط... برید. از اونجا برید."
‫توی اسکوربورد ‫خلاصه‌ای از بازی رو می‌بینیم.
‫بین دو نیمه بود، مایا نشسته بود...
‫و روی صندلیش یکم خم شده بود.
‫"مایا، بیا بریم. بیا ببینیم می‌تونیم ‫سمت هوادارهای ایتالیایی بریم."
‫یکی اونجا بود. ‫به‌نظر می‌اومد آدم مهمی باشه.
‫منم بهش گفتم: ‫"خواهش می‌کنم، ما ایتالیایی هستیم،
‫انگلیسی‌ها سمت ما ‫قوطی نوشابه پرت می‌کنن."
‫"اینجوری از بازی لذت نمی‌بریم."
‫"می‌خوایم سمت ‫هوادارهای ایتالیایی باشیم، لطفاً."
‫و اون گفت: "دنبالم بیاین."
‫و ما دنبالش رفتیم،
‫و اون در انتهایی رو باز کرد، ‫و دوباره زمین بازی رو دیدیم.
‫انگار خونه‌مون بودیم. ‫خیلی خوشحال بودیم.
‫♪ نا، نا، نا، نا، نا، ♪ ‫♪ نا، نا، نا، نا، نا، نا ♪
‫توی نیمه‌ی دوم،
‫ایتالیا داشت به همه نشون می‌داد ‫که چطور باید دفاعی بازی کرد.
‫این حس بهتون دست می‌داد که: ‫"این اصلاً کار آسونی نیست."
‫"می‌دونم که داریم برنده می‌شیم، ‫ولی کنترل بازی رو از دست دادیم."
‫توپ ارسال می‌شه. ‫یه خطر روی دروازه‌ی انگلیس!
‫و بونوچی دروازه رو باز می‌کنه.
‫ایتالیا یک، انگلیس یک.
‫آره! خودشه! آره!
‫حالا می‌شه ببریم؟
‫بیا امیدوار باشیم، خب؟
‫آره آره.
‫یالا، مایا!
‫ایتالیا! ایتالیا! ایتالیا!
‫هیچ حسی بدتر از...
‫گلزنیِ تیم حریف توی ومبلی نیست.
‫صدای تماشاچی‌ها ما رو احاطه کرده بود. ‫راه فراری نداشتیم.
‫ما اجازه دادیم ایتالیا گل بزنه،
‫و همه حال‌شون گرفته شد. ‫ناگهان، دیدیم تیم‌مون آسیب‌پذیره.
‫فشار روبه افزایش بود.
‫چون چیزی نمونده بود ‫و عنوان قهرمانی داشت از دست‌مون در می‌رفت.
‫یک اشتباه، یک پاس بد می‌تونست ‫کارمون رو یک‌سره کنه.
‫حالا سراغ وقت‌های اضافه‌ی ‫فینال ملت‌های اروپا می‌ریم.
‫امرسون حمله می‌کنه.
‫توپ برمی‌گرده! ‫ولی بیرون از چارچوبه.
‫توی نیمه‌ی دوم وقت‌های اضافه، ‫ایتالیا تونست بازی خودش رو قالب کنه،
‫ولی موفق به گلزنی نشد.
‫و تقریباً لحظاتی قبل از سوت پایان بازی،
‫ساوتگیت آخرین تعویض‌های خودش رو انجام میده.
‫راشفورد و سانچو رو به زمین میاره،
‫که تنها دلیلش برای زدن ‫ضربات پنالیتی می‌تونه باشه.
‫به‌نظر تصمیم بزرگی می‌اومد.
‫حتماً این دو نفر توی تمریناتِ پنالتی...
‫شاهکار کردن، چون جفت‌شون ‫بازیکن‌های جَوونی هستن.
‫داور سوت رو می‌زنه، ‫و حالا نوبت پنالتی‌هاست.
‫چرا این‌ها با اون‌ها درگیرن؟
‫- اون‌ها نمی‌ذارن ما وارد شیم. ‫- قرار هم نیست وارد شید.
‫- آره، می‌دونم. ‫- خب، پس مشکل چیه؟
‫یه نگاه به مردمی که بیرونِ ورزشگاه‌ان میندازم.
‫اگه انگلیس برنده شه، می‌خوان داخل بیان.
‫می‌خوان لحظه‌ی بالای سر بردن جام رو تماشا کنن.
‫الان نمی‌تونن بیان ‫چون تمام ورودی‌ها بسته‌ست.
‫با اینحال، یه دوراهی بزرگ جلومه ‫که امنیت جون ۶۷ هزار نفر به عهد‌ه‌ی منه.
‫و برای امنیت این ۶۷ هزار نفر هم شده،
‫باید پایان مسابقه درهای خروجی رو باز کنم.
‫ولی الان یه تیم از پلیس‌های ضدشورش ‫و شیش هزار نفر آدم اون بیرون دارم.
‫اگه ببینن که درها دارن باز می‌شن،
‫و صدای پیروزی انگلیس رو بشنون،
‫ممکنه داخل بیان؟
‫این‌ها هوادارهای انگلیس نیستن. ‫هوادارهای فوتبال نیستن.
‫نمی‌دونم چی هستن!
‫فقط یه مشت آدم هستن ‫که می‌خوان به زور وارد ورزشگاه شن.
‫دارین به این فکر می‌کنین ‫که اگه انگلیس برنده شه چه اتفاقی ممکنه بیفته.
‫و مطمئن‌ترین نتیجه... باخت انگلیسه.
‫نگرانن یا نه؟
‫انگلیس یک‌بار دیگه به ضربات پنالتی می‌رسه.
‫مردم می‌گن پنالتی شانسیه.
‫که همه‌شون مزخرف می‌گن. ‫به هیچ عنوان شانسی نیست.
‫پنالتی یه هنر ماهرانه...
‫توی محیطی با فشار روحی بالاست ‫که شما حتی نمی‌تونین متصور شین.
‫برای پنالتی زدن، ‫شما باید جرئت داشته باشین.
‫هر اتفاقی ممکنه. ‫آدم‌ها تحت فشار می‌شکنن.
‫مخصوصاً وقتی مقابل کشورتون ‫توی فینال قراره برنده شین.
‫از خط میانیِ زمین تا محوطه‌ی جریمه،
‫انگار کیلومترها فاصله‌ست.
‫خواهش می‌کنم خدایا. برام مهم نیست ‫کی گل بزنه، کی پنالتیش رو خراب کنه.
‫- برام مهم نیست کی قهرمان بازیه. ‫- یالا، هری!
‫فقط دعا می‌کنم برنده شیم.
‫نتیجه یک یک مساوی.
‫توپ رو می‌گیره!
‫انگلیس جلو میفته.
‫بونوچی نفر بعده.
‫خب، نتیجه ۲-۲ مساوی بود.
‫نفر بعدی یاد...
‫مارکوس رشفورد.
‫مارکوس رشفورد برای انگلیس پنالتی رو می‌زنه.
‫و به تیرک می‌خوره!
‫و یهو همه با دست‌هاشون سرشون رو گرفتن.
‫انگلیس برای اینکه ‫به رقابت برگرده باید توپ رو گل کنه.
‫جیدون سانچو پشت توپ.
‫انگلیس در یک قدمی شکست.
‫الان بهت نیاز دارم. ‫پیکفورد، می‌خوام دروازه رو نجات بدی.
‫و توپ رو می‌گیره!
‫دوباره یه انرژی تازه گرفتن.
‫دوباره دارین ایمان میارین.
‫یه شانس دوباره‌ای بهمون داده شده، ‫تنها کاری که باید بکنیم اینه که گلش کنیم.
‫و ناگهان دوباره بازی شروع می‌شه.
‫بوکایو ساکا میره که پنالتی رو بزنه.
‫"فقط خرابش نکن. خراب نکن، خراب نکن."
‫"نه به‌خاطر پیروزی تیم،
‫به‌خاطر خودت هم شده خرابش نکن."
‫بوکایو ساکا...
‫جوان ۱۹ ساله‌ای که...
‫قراره رؤیای یک ملت رو زنده نگه داره.
‫قهرمان جام ملت‌های اروپای ۲۰۲۰،
‫ایتالیا!
‫گرت ساوتگیت مستقیم سمت ساکا میره.
‫مشخصاً الان به کمک نیاز داره.
‫این پایانی نبود که می‌خواستیم.
‫پایان بازی، بارون اومد.
‫و توی اون لحظه، هوادارها برگشتن،
‫انگار که همه‌شون ‫یه پیام مشابه‌ای دریافت کردن.
‫همگی برگشتن و رفتن.
‫و این احساس رهایی ‫احساسی وحشتناکیه.
‫رهایی حس غلطیه، ‫ولی تنها حسیه که داشتیم.
‫حس می‌کردیم جهان داره روی سرمون خراب می‌شه.
‫می‌دونین، از اون باوری که داشتیم...
‫و اون همه کاری که برای رسیدن به فینال کردیم،
‫اتحادی که همه داشتن،
‫همگی نابود شد.
‫مردم مودشون تغییر کرد، ‫از اون...
‫شور و هیجان به حرص خوردن.
‫به عنوان یه آسیایی.
‫وقتی می‌دیدم سه‌تا بازیکن سیاه‌پوست تیم ‫پنالتی‌هاشون رو از دست دادن،
‫شکی نداشتم که اذیت‌شون می‌کنن.
‫می‌دونستم که این اتفاق میفته.
‫[فقط سیاه‌پوست‌ها پنالتی‌ها رو خراب کردن.]
‫به بازیکن انگلیسیِ سیاه‌پوست جَوون ‫و بااستعداد تیم‌مون توهین کردن.
‫[هرگز دیگه پات رو توی زمین نذار.]
‫اگه خوب بازی کنین و نظرها مثبت باشه،
‫اون‌وقت یکی از مایی،
‫و به محض اینکه گند بزنی، ‫اون‌وقته که دیگه از ما نیستی.
‫همون آش و همون کاسه. ‫همون آش و همون کاسه.
‫[بیا موزهاتو بردار.]
‫[از کشور من برو بیرون.]
‫مادرم بهم پیام داد:
‫"هر وقت خونه رسیدی خبرم کن، خب؟"
‫هر حرف زشتی رو راحت می‌زدن،
‫و درکش برای کسایی که هرگز توی...
‫اون موقعیت نبودن سخته.
‫بنابراین منم با کسی چشم توی چشم نمی‌شدم،
‫از ارتباط با مردم اجتناب می‌کردم.
‫چون نمی‌خواستم اتفاقی ‫با یکی برخوردی داشته باشم،
‫و اونم برگرده و یکی بخوابونه زیر چشمم.
‫بازی که تموم شد، می‌خواستم بیرون بیام.
‫می‌تونستی صدای ‫شعارهای نژاد‌پرستانه رو بشنوی.
‫هوادارها بیرون اومده بودن ‫و داشتن اظهار نظر می‌کردن.
‫"این سیاه‌پوسته، اون کاکاسیاهه."
‫من کلاهم رو سرم گذاشتن و به راهم ادامه دادم.
‫خونه رفتم.
‫دیشب، بعد از مسابقه، ‫این نقاشی از مارکوس رشفورد تخریب شد.
‫باری دیگر فوتبال در مرکز ‫یک دغدغه‌ی اجتماعی گسترده.
‫مارکوس رشفورد سیاست دولت...
‫برای مراقبت از کودکان فقیر رو تغییر داد،
‫و نقاشی‌ای که برای حمایت ‫از اون کشیده شده بود تخریب شد.
‫اینجور چیزهاست ‫باعث می‌شه کشوری که...
‫توش زندگی می‌کنین رو زیر سؤال ببرین.
‫این کاملاً یه کار وحشیانه‌ست.
‫کاملاً وحشیانه!
‫واو، چه کارها که اون واسه مردم‌مون نکرده!
‫اون می‌دونست امروز ‫قراره چه اتفاقی بیفته، فاجعه‌ست.
‫مارکوس رشفورد تمام تلاشش رو کرد...
‫تا انگلیس جام رو برنده شه ‫و این شادی رو تقدیم ما کنه.
‫یهو اون شخصیت منفی داستان شد ‫و از همه ترس داره.
‫ظالمانه‌ست.
‫حسی که دارم فراتر از فوتباله.
‫نژادپرستی محض و غیرقابل چشم‌پوشیه.
‫نیازی بهش نیست...
‫پوست هیچکس ربطی به پنالتی زدن‌شون نداره.
‫چی از این دست‌تون یاد؟
‫"بیخیال، رفیق. خودت رو ‫جمع و جور کن. یکم بزرگ شو!"
‫من شوکه شده بودم...
‫که این حجم از مردم ‫انقدر آشکار نژادپرست بودن.
‫می‌دونید، من توی "برِنت" کار می‌کنم. ‫توی یه محله‌ی چندنژادی زندگی می‌کنم،
‫و فکرش رو نمی‌کردم چنین اتفاقی بیفته.
‫و این نشون میده ‫که ممکنه توی حباب زندگی کرده باشین.
‫این آدم‌ها بین ما زندگی می‌کنن. ‫گفتنش هم حس عجیبی داره.
‫ولی همین‌طوره، ‫اون‌ها جامعه‌ی ما رو فاسد کردن،
‫و هر روز روی آدم‌ها تأثیر می‌ذارن.
‫و سؤالِ من اینجاست که...
‫"با این وضع قراره چیکار کنیم؟" ‫"چه برنامه‌ای براش داریم؟"
‫امیدوارم بازیکن‌ها اون حمایت‌های...
‫بزرگی که ازشون شده بود رو دیده باشن.
‫[عوضی‌های نژادپرست لکه‌ی ننگی ‫برای انگلیسن، هشتگ سه شیرها]
‫[اسم خودتون رو هوادار می‌ذارین؟]
‫[به افتخار دست‌آوردشون تشویق‌شون کنین.]
‫[معرکه بود]
‫[کارشون حرف نداشت.]
‫[همگی باید بهشون افتخار کنیم]
‫[هرکی هوادار واقعیه پشت‌تونه]
‫[سرتون رو بالا بگیرین.]
‫یه عکسیه همه‌جا پخش شده بود...
‫که سه‌تا بازیکنی که پنالتی‌شون رو ‫از دست دادن روی سرشون تاج بود،
‫و اون‌ها پادشاه‌ان.
‫[قهرمان]
‫[تحسین‌تون می‌کنیم]
‫فکر کنم باید می‌دیدین مردم...
‫چطور پشت رشفورد، ‫سانچو و ساکا در اومدن.
‫فکر می‌کنم حس بزرگ‌تری از جامعه،
‫وحدت و هدف رو توی این کشور نشون دادن.
‫جواب‌شون امیدوارم کرد. ‫معلومه که کرد.
‫مردم اومدن تا محبت ‫و حمایت‌شون رو نشون بدن...
‫و به این بازیکن‌ها که...
‫فکر می‌کردن همه ازشون متنفرن ‫نشون بدن...
‫که هر حسی شاید داشته باشن ‫ولی متنفر نیستن!
‫اخبار داغ امشب، ‫در ۱۰ دقیقه‌ی گذشته،
‫مارکوس رشفورد بعد از شکست...
‫در ضربات پنالتی مقابل ایتالیا ‫سکوت خودش رو شکوند.
‫رشفورد توی پستش نوشت: ‫"اگه نقدی از عملکردم دارین،
‫تمام روز می‌تونم بهتون گوش بدم."
‫اما هرگز از کسی که هستم ‫و از جایی که اومدم عذرخواهی نمی‌کنم."
‫پیام‌هایی که امروز دریافت کردم ‫به‌طرز غیرقابل وصفی مثبت بوده،
‫و دیدن جواب مردم اشکم رو درآورد.
‫در حالی که شاید در اون لحظه ‫مرهمی واسه درد باشه،
‫ولی همچنان...
‫منو راضی نکرد.
‫انقدر سنی ازم گذشته که...
‫باور داشتم قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا...
‫می‌تونست مثل معجونی جادویی ‫مشکلات جامعه‌مون رو حل کنه.
‫لحظه‌ای رو برامون فراهم کرد.
‫زمانی رو برامون فراهم کرد ‫تا دورهم جمع بشیم.
‫ولی در رابطه با حل مشکلات، ‫هرگز قرار نبود چنین کاری رو کنه.
‫پس به عنوان یه کشور ‫چه چیزی بهمون می‌گه؟
‫می‌گه هنوز خیلی کارها داریم...
‫که باید بهش رسیدگی کنیم.
‫هرگز نمی‌خوام اتفاقاتی که ‫اون روز برام افتاد تکرار شن.
‫راستش رو می‌گم، ‫هنوز از ذهنم بیرون نرفته، چون درد داره.
‫واقعاً درد داره.
‫چیزهایی رو دیدیم که تابحال ندیده بودیم.
‫روز بعدش، با خودت می‌گی...
‫"چطور کسی کشته نشد؟"
‫خیلی شانس باهامون یار بود که کسی کشته نشد،
‫به‌نظر من البته.
‫بی‌سابقه بود. ‫منزجرکننده بود.
‫ورزشگاه به خوبی از پسش براومد،
‫می‌دونین، تحت بدترین شرایط.
‫تصاویری از هواداران منتشر شده ‫که درحال نفوذ از موانع به داخل ورزشگاه هستن،
‫و با سرعت از پله‌ها به سمت ورزشگاه می‌رن.
‫وقتی صبح روز بعدش بیدار شدم، ‫و شبکه‌ی اسکای اسپورت رو دیدم،
‫یه کلمه هم دروغ نمی‌گم،
‫اولین ویدئویی که دیدم...
‫ویدئوی هوادارهایی بود که خودم همراه‌شون بودم،
‫و توی اخبار داشت می‌گفت ‫که قراره تحت پیگرد قانونی قرار بگیرن.
‫قراره تمام دوربین‌ها رو بررسی کنن.
‫و من توی شوک فرو رفتم.
‫به خودم گفتم: "این چه کاری بود کردم؟"
‫از کاری که کردی خجالت می‌کشی؟
‫از کارم خجالت نمی‌کشم.
‫توی سال ۲۰۲۰ ‫همه توی خونه‌هامون قرنطینه بودیم،
‫جایی رو نداشتیم که بریم،
‫مدت کمی می‌تونستیم برای ورزش بیرون بریم.
‫و تمام اون مدت،
‫سران کشورمون بیرون بودن و مهمونی می‌گرفتن.
‫چطور ممکنه حس کنم اشتباهی کردم؟
‫برای تماشای قهرمانی انگلیس ‫بعد از سال ۱۹۶۶،
‫هر جور شده ورزشگاه می‌رفتم.
‫هنوز فکر می‌کنم که انگلیس و مردمش،
‫مردم مهربون و روشن‌فکری هستن،
‫در برخورد با مرد و فرهنگ‌های دیگه خیلی صبورن.
‫ولی اون روز...
‫انگلیس چیزی نمونده بود دشمن‌مون شه،
‫به‌خاطر طرز برخوردی که ‫اون روز هوادارهاش با ما داشتن.
‫و اغلب فکر می‌کنم که یه لطفی به من کردن.
‫وقتی مایا راجع‌به چیزی ‫مربوط به ایتالیا حرف می‌زنه،
‫می‌گه: "ولی بابا، ما ایتالیایی‌ها..."
‫"ولی ما ایتالیایی‌ها آخه..."
‫وقتی می‌گم فراتر از فوتباله، ‫برای من واقعاً فراتر از فوتبال بود.
‫اوه! اینم مایا خانم! ‫چه سورپرایزی، خب...
‫چی آوردی؟ ‫پرچمی که اون روز داشتیم.
‫هان؟
‫داره به رُم میاد. ‫[فوتبال داره به رُم میاد]
‫وقتی فیلم خودم روی اتوبوس رو برام فرستادن،
‫توی فیس‌بوک پستش کردم.
‫فکر کنم همون موقع بود که بابا بهم گفت ‫توی فینال ۱۹۹۶ لیگ ملت‌های اروپا،
‫اون رفته بود روی سقف ‫غذاخوری محلی استنفورد.
‫پس، فکر کنم بالا رفتن از جاهای مختلف...
‫توی خون ماست. ‫فکر کنم این رو از پدرم به ارث بردم.
‫از اون روز حس خوبی دارم.
‫بعدها عکس خودم که روی اتوبوسم ‫رو به بچه‌هام نشون میدم.
‫و حتی به نوه‌هام.
‫هیچ پشیمونی‌ای از اون روز ندارم.
‫البته به غیر از شکست تیم‌مون.
‫دوباره کار آغاز شد،
‫انگلیس رقابت خودش در جام ‫ملت‌های اروپای ۲۰۲۴ رو شروع می‌کنه.
‫این بار می‌تونن نتیجه‌ی بهتری کسب کنن ‫و قهرمان رقابت‌ها بشن؟
‫یه روزی دوباره میرم ‫بازی انگلیس رو تماشا می‌کنم،
‫چون تیم و سرمربی...
‫و بازیکن‌هایی که توی زمین رفتن ‫هیچ بدی‌ای در حق من نکردن.
‫توپ رو می‌فرسته برای مارکوس رشفورد.
‫رشفورد برای انگلیس گل می‌زنه!
‫اگه انگلیس میزبانی یه ‫رقابت مهم رو بگیره و به فینال بره،
‫و توی ومبلی باشه،
‫شک نکنین که پولم رو ‫جمع می‌کنم تا بلیطش رو بگیرم.
‫چون انگلیسه، ‫اونم توی یه رقابت بزرگ.
‫همیشه باور خواهم داشت ‫که انگلیس می‌تونه برنده شه.
‫ساکا.
‫ساکا میره برای هت‌تریک!
‫بوکایو ساکا بعد از بازی ‫باید توپ رو به یادگار با خودش ببره.
‫تنها با ۲۱ سال سن.
‫و بوکایو یاکا اولین هت‌تریک ‫کارنامه‌اش رو انجام میده.
‫و با پیراهن انگلیس این کارو می‌کنه.
‫[در فینال لیگ ملت‌های اروپای ۲۰۲۰ ‫تعداد ۱۹ افسر پلیس مجروح و...
‫تعداد ۸۶ نفر به جرم بی‌نظمی‌های ‫مربوط به مسابقه بازداشت شدند.]
‫[گزارشی بی‌طرف از شجاعتِ مسئولین امنیتی، ‫مأمورین پلیس و کارمندان شورای برنت،
‫اتحادیه فوتبال انگلستان و ومبلی، ‫علی‌رغم خشونت‌های غیرطبیعی قدردانی کرد.]
‫[در سال ۲۰۲۲، تیم ملی بانوان انگلیس قهرمان ‫لیگ ملت‌های فوتبال بانوان اروپا در ومبلی شد،
‫و اولین جام بزرگ این کشور ‫از سال ۱۹۶۶ رو به ارمغان آورد.]