‫- سلبریتی هلندی به حساب میای، درسته؟ ‫- آره.
‫ولی از تو خوشم میاد
‫جدی؟
‫- آدم دوست‌داشتنی‌ای هستم. ‫- با تلویزیون خیلی فرق داری.
‫- اینجور فکر می‌‌کنی؟ ‫- آره.
‫توی تلویزیون، بقیه آدم‌ها ‫یه تصویر ویژه ای رو از تو نشون میدن
‫و نمی‌تونی از این بابت هیچ‌کاری انجام بدی.
‫اون تصویری هست که می‌بینی.
‫در واقعیت من فرق داره. ‫به اون بدی و خشنی نیستم.
‫کار رسانه‌های احمقه.
‫رسانه‌های احمق. فکر می‌کنم ‫صحبت‌های منو درمورد اون‌ها دیدی.
‫از شکست جلوی ایرلند‫بسیار ناامید شدم.
‫واقعا؟ ‫طرفدار تیم ملی هلند هستی؟
‫- زمانی که باختیم گریه کردم. ‫- گریه کردی؟
‫فوتبال بازی اجرا کردن دستوراته.
‫- من بازیکن خوبی هم هستم. ‫- چه پستی بازی می‌کنی؟
‫- دفاع. ‫- دفاع راست؟ دفاع چپ؟
‫دفاع چپ.
‫وقتی دفاع چپ‌ها ‫توپ رو می‌گیرن...
‫ازت می‌خوام همیشه آماده پاس دادن باشی.
‫اجازه بده نشونت بدم.
‫می‌تونی اینجوری توپ رو دریافت کنی...
‫یا اینطوری، ‫ولی از قبل حواست به جلو باشه.
‫منظورم رو می‌فهمی؟ ‫آماده پاس دادن باش.
‫به‌نظرم مربی بسیار خوبی هستی.
‫رینوس میشل، ‫شاید اون رو نشناسی...
‫- آدم بسیار مهمی بود. ‫- رئیس.
‫رئیس. ‫اسم مهمی توی فوتبال هلنده.
‫- کرایف بهترینه، درسته؟ ‫- کرایف؟
‫- مطمئا بهترین نیست. ‫- نیست؟
‫- در قامت بازیکن چرا، اما بهترین مربی نیست. ‫- خب بهترین مربی کیه؟
‫از منظر نتایج، من. ‫بیشتر جام‌ها رو من بردم.
‫آژاکس به همراه...
‫چهارمین جام اروپایی خود فرود اومد...
‫که همه‌تون می‌دونید ‫همین دیروز...
‫با گل پاتریک کلایورت ‫در دقیقهٔ ۸۶ بازی برنده شدن.
‫صدمین بازی بود که آژاکس ‫در این رقابت‌ها پیروز از بازی خارج میشه.
‫« فن خال »
‫چه ضربه‌ای!
‫ببین کجا فرود اومد!
دقیقا همون جایی که گفتم
‫جلوی سوراخ. ‫حرف من شد!
‫ضربه خوبی بود. ‫خیلی عالی بود.
‫جایی که توپ اومده رو فیلم بگیر.
‫هر کاری می‌کنم حیرت انگیزه.
‫می‌دونم من خوش‌اخلاق‌ترین آدم دنیا ‫واسه سر و کله زدن نیستم.
‫می‌تونم ذهنیت نسبت به خودم رو ببینم.
‫ولی اگه من مرتکب اشتباهاتی شدم...
‫انجام‌شون دادم چون اعتقاد داشتم ‫اون تصمیمات اشتباه نبودن.
‫خارق العاده‌ست.
‫و اگه اشتباهاتی کردم، ‫از انجام‌شون پشیمونـم.
‫و اگه موضوع شخصی بوده، ‫بابتش عذرخواهی کردم.
‫من همیشه از این بابت رفتار کردم...
‫چرا که توی این دنیا ‫در مدت مشخصی وجود دارم.
‫توی دنیای فوتبال، ‫باید تمرکز داشته باشی.
‫و سفر با یه اتوبوس مشابه،
‫پوشیدن یه لباس تکراری ‫و غیره بهش دست پیدا کنم.
‫تروش‌ـه، ‫باز منو لوس می‌کنه.
‫سلام.
‫- برنزه کردی. ‫- آره.
‫زیر آفتاب نشستم.
‫چه خوب.
‫- بازم لوسش می‌کنم. ‫- ببین، کلوچه بادومی سنتی.
‫- کلوچه بادومی هلندی. ‫- اونم وسط پرتغال.
‫به هر حال... تروش ‫دلش واسه زندگی اجتماعی تنگ شده.
‫در مقایسه با زندگیش توی هلند.
‫ولی اینجا عضلاتش کم‌تر درد می‌گیره
‫به‌خاطر آب و هوای عالی که داره.
‫و موقتیه...
‫که بازنشسته شدم، ‫می‌تونم از زندگی لذت ببرم.
‫نبینم فردا ازم عکس چاپ بشه ‫که دارم به دماغم دست میزنم.
‫یه ثانیه به دماغم دست زدم ‫و فلش دوربین‌هاتو دیدم.
‫بسیار صریح و واضح میگم...
‫که مردم در خونه متوجه بشن...
‫که عکس من وقتی به دماغم دست میزنم، ‫هر چند کوتاه، در رسانه‌ها چاپ میشه...
‫تا یک رویکرد مشخصی رو به تصویر بکشه.
‫الان دیدین. بهتون توضیح دادم. ‫ساز و کارش به این صورته.
‫حالا برم سر اصل مطلب.
‫می‌تونی شغل منو انجام بدی، لویی؟
‫نه.
‫فقط زمانی که دوربین دست می‌گیرم...
‫موقعیه که ازم می‌خوان ‫به‌خاطر خیریه پیغام ضبط کنم...
‫یا واسه تبریک تولد باشه یا به یه دوست ‫یا فینال، همچین چیزی.
‫اونوقت پیغام‌های خودمو ضبط می‌کنم.
‫فقط همین مواقع ‫دوربین به دست میشم، گرجان.
‫عالی زدم!
‫ولی شغل اصلی من ‫درک و فهمیدن آدم‌هاست.
‫شغل تو هم هست.
‫آره، شغل منم هست.
‫و در عین حال شغل من ‫هدایت اون‌ها به مسیر مشخصیـه...
‫که به نفع تیم هست، ‫چرا که مهم‌ترین مسئله‌ست.
‫فوتبال یه ورزش گروهیه، ‫ورزش تک‌نفره نیست.
‫و واسه همین تو مربی هستی ‫و من مستندساز؟
‫بسیار خب، قشنگه.
‫آره، نگاهت می‌کنیم.
‫شده فکر کنی ‫بخوای بازم مربی‌گری رو ادامه بدی؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫اما هیچ‌ موقع نمی‌شه ‫این احتمال رو رد کرد.
‫ولی من تصمیم گرفتم ‫به حرفه‌ام پایان بدم...
‫واسه برگشتم، ‫باید حسابی وسوسه بشم.
‫و در عین حال چیزی باشه ‫که تابه‌حال انجام ندادم.
‫آژاکس، تیم ملی هلند، بایرن مونیخ، ‫بارسلونا، منچستر یونایتد.
‫فراتر از این‌ها ممکنه؟
‫شاید رسانه دلیل اصلی زرنگی شما باشه.
‫نه، من همیشه زرنگ و تیزم. ‫تروش و دخترهام میگن.
‫فکر می‌کنم همیشه تیز باشم. ‫یکی از خصوصیت هاییه که دارم.
‫موجب ترس آدم‌ها هم می‌شه، درسته؟
‫خب، اینجوری میگن.
‫ولی...
‫آدم‌ها رو راحت می‌ذاریم.
‫خواستی فیلم بگیری ‫کاریت داشتم؟
‫نه.
‫بیا بشین.
‫آقای فن‌خال، ‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫به‌نظر میاد رسانه‌های ورزشی هلندی ‫واسه شما نامه‌ای ارسال کردن.
‫حس می‌کنن که با خبرنگاران ‫با احترام کافی برخورد نمی‌کنید.
‫خب، چی بگم؟
‫خیال می‌کنن با تحقیر ‫با اون‌ها رفتار می‌کنید.
‫با تحقیر؟
‫از نظر اون‌ها رفتار شما قابل قبول نیست.
‫اول مایلـم این نامه رو بخونم...
‫ولی فکر نمی‌کنم با خبرنگارها ‫با تحقیر رفتار می‌کنم. فقط...
‫شنبهٔ گذشته بسیار عصبانی بودید.
‫از سوال پرسیده شده عصبانی شدم، ‫و هدفم تحقیر خبرنگار نبود.
‫و فکر می‌کنید چنین رفتاری لازمه؟
‫اگه نظر دیگه‌ای داشتم، ‫اونجور برخورد نمی‌کردم.
‫به‌طور کل از جانب اون متقاعد شدم.
‫اما اگه رسانه‌های ورزشی ‫از رفتار شما خسته شده باشن چی؟
‫تصمیم با خود اون‌هاست.
‫در هر صورت اهمیت نمی‌دید؟
‫مایه شرمساریه...
‫ولی شاید می‌خوان سطح ‫روزنامه‌نگاری ورزشی رو بالا ببرن.
‫اونوقت امکان داره ‫جور دیگه‌ای واکنش نشون بدم.
‫اولین سری کی به ذهن‌تون رسید...
‫که دوست دارید مربی بشید؟
‫پونزده ساله‌ام بود.
‫بازی تیم‌های میشل رو نگاه می‌کردم.
‫باور نکردنی به‌نظر می‌رسید...
‫ولی باید بگم واقعی بود.
‫من همیشه...
‫میشل الگو و اسطورهٔ من بود.
‫عملا حرفهٔ رینوس میشل رو کُپی کردم.
‫درست عین اون، ‫منم معلم ورزش بودم.
‫چه ویژگی اون رو تحسین می‌کنید؟
‫اون به سازمان و تشکیلات فوتبال ‫ساختار اضافه کرد...
‫تا بقیه بتونن ‫از این ویژگی منفعت ببرن.
‫واسه من، اون پرچم‌دار فوتبال هلند بود.
‫معلم ورزش هم بود.
‫من مردی رو دیدم که واسه انگیزه دادن ‫به مردم راه و چاره داشت.
‫آدم به‌شدت سخت‌گیر و بد اخلاقی بود.
‫ولی همه به حرف اون گوش می‌دادن.
‫شما از پسش برمیاید.
‫توپ رو حفظ کنید ‫و بقیه رو از سر راه بردارید.
‫در تمام طول بازی تمرکز داشته باشید. ‫هر حواس‌پرتی‌ای ممکنه مرگ‌بار باشه.
‫شما هم به‌شدت سخت‌گیر و بد اخلاق هستید.
‫حالا اون‌قدر هم بد اخلاق نیستم.
‫ولی فکر می‌کنم از میشل ‫سخت‌گیرتر باشم.
‫یه عکس بدون کتاب هم بگیریم.
‫ولی بد اخلاق نیستم، ‫من شخصیت مثبت‌نگری دارم.
‫دیدِ مثبتی نسبت به زندگی دارم.
‫کدوم سطر از کتاب‌‌تون هست ‫که دوست دارید خواننده‌ها به یاد داشته باشن؟
‫اگه کتاب رو بخونید، ‫با لویی فن‌خال آشنا می‌شید، مردی...
‫پشت مربی پوکر فیس.
‫ولی موضوعی وجود نداره که دوست داشته باشی ‫مردم شما رو همراهی کنن؟
‫به‌عنوان یک انسان معمولی ‫خودت رو چطور توصیف می‌کنی؟
‫من هنوز همون آدم ۳۰ سال پیش هستم...
‫که توی کنفرانس مطبوعاتی منو ‫به‌عنوان مربی جدید آژاکس انتخاب کردن:
‫صادق، روراست و مصمم.
‫فکر می‌کنم همین‌ها ‫ارزش‌های حیاتی زندگی باشه.
‫دیروز توی تلویزیون برنامه‌ای پخش شد ‫که همیشه چه رفتاری داشتید و غیره.
‫برنامه رو تماشا کردید ‫و نظرت چیه؟
‫نگاه نکردم...
‫ولی فکر می‌کنم خیلی خوبـه ‫که باید این سوال رو بپرسی.
‫بسیار خب...
‫ولی شهامت می‌خواد چنین سوالی پرسیدن، ‫که به همین دلیل شما پرسیدید.
‫- خب... ‫- جای تاسف داره.
‫موقع بازی‌های تیم ملی هلند، ‫تروش میاد طبقهٔ بالا و بازی‌ها رو با من نگاه می‌کنه...
‫ولی اینجا «اتاق فوتبال» منه.
‫مقام‌های جهانی. ‫این‌ها جوایز هلند منه.
‫جایزه اووره هلندی من، ‫جایزه قشنگیـه.
‫و این بتِ منه: رینوس میشل.
‫من برنده سه جایزه رینوس میشل شدم...
‫چون مربی برتر سال فوتبال هلند شدم.
‫جایزه مربی سال آلمان رو هم بردم.
‫برای بایرن مونیخ، ‫اونجا جوایز زیادی بردم.
‫این‌ها برای بارسلوناست.
‫اسامی بزرگی توی دنیای فوتبال هستن.
‫مردم معمولا می‌گن هر آدم داغونی ‫با چنین تیم‌هایی می‌تونه جام ببره.
‫اما به همین سادگی نیست.
‫دوست داری چه جایزه‌ای ‫به کلکسیونت اضافه کنی؟
‫جایزه با تیم ملی هلند.
‫البته یه مدال برنز دارم، ‫باید همین‌جاها باشه.
‫نه.
‫اولین بار بود که شکست خوردم، ‫ولی دومین بار بود برنز می‌گرفتیم.
‫که بد نیست.
‫این جایزه رو به‌خاطر مربی‌گری ‫بیش از صد بازی توی لیگ قهرمانان اروپا گرفتم.
‫این جایزه رو دوران بازیگری بردم.
‫بازیکن سطح جهانی نبودم...
‫ولی روزنامه تلگراف...
‫من رو به‌عنوان دومین بازیکن برتر ‫لیگ هلند انتخاب کرد.
‫و بهترین بازیکن کی بود؟
‫- جواب رو می‌دونم. ‫- یوهان کرایف.
‫بریم دیگه. کافیه.
‫این جوایز و خودستاییه...
‫فکر می‌کنم صداقت لویی ‫نقطه ضعف اونم هست.
‫عوض این‌که آدم‌ها ‫از صداقتت متشکر باشن...
‫علیه‌ات استفاده می‌کنن.
‫من تصمیم آگاهانه‌ای گرفتم ‫تا همیشه صادق باشم...
‫و جواب‌های رک و راست بدم.
‫تا به چشم آدم‌ها نگاه کنم ‫و پشت سرشون صحبت نکنم.
‫فکر می‌کنم یکی از بهترین خصلت‌های...
‫تربیتم باشه ‫که از خانواده‌ام یاد گرفتم.
‫همه‌شون از من بزرگ‌تر بودن، ‫برای همین به من آموزش دادن.
‫منظورتون اینه:
‫تصمیم گرفتید روراست حرف بزنید، ‫نه غیر مستقیم.
‫بله.
‫تصمیم آگاهانه بود.
‫اما منجر به کشمکش‌های زیادی میشه.
‫خودم می‌دونم، و سعی می‌کنم ‫به تروش و بچه‌هام توضیح بدم.
‫خیلی بده.
‫ولی تکلیفت روشنه، ‫که طرف چی می‌خواد یا چی نمی‌خواد.
‫الان حداقل کمی لبخند می‌زنه.
‫جلویی برای توئه. ‫خوراکی می‌خوری؟
‫از نظر من اغلب حق با شماست.
‫ولی روراست بودن مسئولیت زیادی داره.
‫باید بگم، ‫هیچ‌وقت بدین صورت تجربه نکردم.
‫منم فکر می‌کنم اغلب حق با من هست. ‫اما نه همیشه...
‫ولی در بابِ فوتبال، ‫معمولا درست میگم.
‫حقیقته.
‫گاهی اوقات آزار دهنده‌ست.
‫معمولا حق با اونه، ‫اکثر اوقات.
‫ولی گهگاهی حق با منه.
‫یه فنجون قهوه خوشمزه.
‫رابطه هیجان انگیزیه. ‫هر روز چیز جدیدی داره.
‫از طرفی از وضع رابطه‌ام باهاش مطلع هستم...
‫ولی از طرف دیگه ‫هنوز منو غافلگیر می‌کنه.
‫- کجا بدنیا اومدی؟ ‫- آمستردام.
‫- منم. ‫- آره.
‫کدوم بخش آمستردام؟
‫- شرق. محله خالیل‌لی‌پلاستون. ‫- اوهوم.
‫- توی منطقه واترخراشمیر. ‫- آره.
‫- نزدیک ورزشگاه آژاکس. ‫- آره.
‫- من هشتمین بچه خانواده بودم. ‫- من نهمی.
‫کوچیک‌ترین بچه بودی؟
‫- آره. ‫- منم.
‫- و هنوز زنده‌ان؟ ‫- نه.
‫نه، خانوادهٔ ما ژن ضعیفی داره.
‫- فقط سه تا بچه موندیم. ‫- خدای بزرگ.
‫- حال‌تون چطوره؟ ‫- راستش خوبم.
‫خوب بودن سخت نیست.
‫چون می‌تونیم ‫زندگی خارق العاده‌ای داشته باشیم.
‫بدون فشار و دغدغه.
‫و احساس عالی‌ای هست.
‫وظیفه خاصی ندارم.
‫خودم می‌تونم کارهام رو انتخاب کنم.
‫واقعا بازنشسته شدید؟
‫اگه آژاکس، بارسا یا بایرن تماس بگیرن، ‫پیشنهادشون رو رد می‌کنید؟
‫- بله، تا زمانی که با تروش باشم. ‫- بدون استثنا؟
‫من نگران آینده‌مون هستم، ‫آیندهٔ خودم و تروش.
‫توی سه تا کشور مختلف ‫پنت‌هاوس خریدم.
‫تا با هم پیر بشیم.
‫در دوران مربی‌گری ‫هدف من همیشه همین بود:
‫ببینیم با همدیگه ‫می‌تونیم چه کاری انجام بدیم.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫دکمه‌اش اشتباهه، تروش.
‫داخله.
‫مدلش همینه.
‫دکمه‌ مخفیه. ‫ولی جذب بدن میشه.
‫وقتی لویی یکی دو بار ‫به خونه‌ام اومد...
‫یه‌دفعه بهم زنگ و گفت: ‫می‌شه شام بیام؟
‫اینو دور کمر می‌پیچم.
‫شام خوردیم و حرف زدیم ‫و بعدش گفت:
‫ازت چند تا سوال دارم ‫و می‌خوام درست فکر کنی...
‫تا مطمئن بشم رابطه‌مون ‫احتمال موفقیت داره.
‫«می‌خوای بچه‌دار بشی؟»
‫خیلی سخت بود جلوی خودمو بگیرم نخندم ‫و در جواب گفتم:
‫«خب، اولویت اولم نیست.
‫من چندین سال متاهل بودم ‫و بچه‌دار نشدم.
‫پس خودم رو درگیر شغلم کردم، ‫شغل عالی‌ای که دارم و خودت می‌دونم.
‫نمی‌شه حسرت چیز نداشته رو بخورم.»
‫بعدش گفت: ‫«گفتی شغل خیلی خوبی داری.
‫ولی جاه‌طلبی‌های من خارج از کشوره.
‫و دلم نمی‌خواد به تنهایی انجام‌شون بدم.
‫دوست دارم همراه من بیای.
‫بشین با دقت به این مسائل فکر کن.
‫اگه آماده نیستی ‫از شغلت دست بکشی...
‫همین الان باید این رابطه رو تموم کنیم.» ‫خیلی رک و پوست‌کنده گفت.
‫خیلی روراسته.
‫قدم، عصا. ‫قدم، عصا.
‫هچنین برای احترام ‫به رئیس جمهور روآندا...
‫- مـ... ماکامه؟ ‫- کاگامه.
‫- می‌تونید بگید جناب پاول.
‫- جناب پاول. ‫- کاگامه.
‫کاگامه، گ داره. کـاگـا...
‫- آره. کاگامه. ‫- آره.
‫رئیس جمهور روآندا، کاگامه...
‫به‌خاطر رهبری او ‫در تغییر شیوه و رفتار.
‫خیلی ممنون.
‫- شبیه پادشاه شدی. ‫- آره، پادشاه اومد.
‫روآندا و گوریل‌ها چطور بودن؟
‫- عکس قشنگیه، آره؟ ‫- آره. واسمون تعریف کن.
‫انتخاب شدم ‫تا یه گوریل رو نام‌گذاری کنم.
‫در واقع برای تبلیغ کشور روآندا.
‫ما در سال ۱۹۹۴/۹۵...
‫با آژاکس آمستردام...
‫برنده جام قهرمانان اروپا ‫و جام بین قاره‌ای شدیم.
‫و در همون‌زمان...
‫در تلویزیون هلند تونستم...
‫اتفاقی که در روآندا رخ میده رو مشاهده کنم.
‫وحشتناکه.
‫و به‌عنوان یک مربی...
‫می‌دونم بسیار دشواره تا...
‫بر روی رفتار انسان تاثیر بگذاری.
‫از سفرهات زیاد عکس می‌گیری؟
‫بله، و زیر عکس‌هام موسیقی می‌ذارم، ‫چون عاشق آهنگ و موسیقی هستم.
‫- خودتون این‌کار رو می‌کنید؟ ‫- آره.
‫پس مثلا پای کامپیوترتون نشستید ‫و به تروش می‌گید بیاد عکس‌ها رو تماشا کنه.
‫خیلی قشنگه.
‫چه اسمی رو انتخاب کردید؟
‫اسمش رو «اینگوگُزی» گذاشتم.
‫به معنی «رهبر».
‫ولی همچنین باعث افتخاره...
‫و از رئیس جمهوری روآندا، ‫کاگامه، تشکر می‌کنم...
‫برای روند رهبری ایشون...
‫در تغییر رفتار انسان.
‫اون شاید دیکتاتور باشه، ‫اما یه دیکتاتور در زمان درست بود.
‫از این بابت مطمئنم.
‫چیزهایی که این مردم ‫در این ۲۵ سال بهش دست پیدا کردن...
‫موفقیت خیلی عظیمیـه.
‫من بچگی خیلی خوبی داشتم.
‫شاگرد درس‌خون مدرسه بودم.
‫فوتبال‌بلد بودم.
‫توی خیابون ‫مسابقه برگزار می‌کردم.
‫قهرمان آمستردام شدیم.
‫بعدش آژاکس به دنبال من اومد.
‫تا زمان شروع‌ به‌کار به‌عنوان معلم ورزش ‫هیچ پسرفتی در زندگی نداشتم...
‫به‌جز فوت پدرم.
‫پدرتون چطور آدمی بود؟
‫خب، اون هم خیلی منظم بود.
‫به‌شدت صادق.
‫رک، و گاهی اوقات خیلی سخت‌گیر.
‫ولی اون‌قدر نشناختمش.
‫توی اون سن...
‫فرصت نمی‌شه به قدر کافی ‫پدرت رو بشناسی.
‫صبح بخیر.
‫من لویی فن‌خال هستم ‫و ایشون برادارم، جرارد.
‫به این‌جا می‌گفتیم سرسرا، ‫چون عریض‌تر بود.
‫و از اینجا رد می‌شدیم.
‫و بابام اینجا می‌نشست.
‫بابام اونجا و مامانم اینجا می‌نشست.
‫از اتاق دیگه میومدم اینجا...
‫و پشت صندلی بابام می‌نشستم...
‫و مسابقه معروف اون‌زمان ‫رو تماشا می‌کردیم.
‫شب‌های شنبه پخش می‌شد ‫و باید اون ساعت می‌خوابیدم.
‫و مامانم می‌دید بیدارم، ‫اما چیزی نمی‌گفت.
‫ولی اگه بابام منو می‌دید، ‫می‌گفت برم طبقه بالا.
‫مثل بازی بود.
‫- حتما وقت زیادی اینجا می‌گذرونده. ‫- آره.
‫فکر می‌کنم تا آخر عمرش ‫ساعت‌های زیادی رو اینجا بوده.
‫- آره، و توی تخت طبقهٔ بالا. ‫- تو تخت، آره.
‫- یه مدت تخت اونجا بود. ‫- آره.
‫وقتی شش ساله‌ام بود ‫فکر می‌کنم بابام مریض شد.
‫به‌خاطر بیماریش، ‫همیشه بابای شادی نبود.
‫به‌خاطر مشکلات قلبیش ‫رژیم خاصی داشت.
‫همه‌اش رو یادم میاد، ‫غذای متفاوتی که مجبور بود بخوره.
‫همیشه قیافه جدی داشت.
‫وقتی بابام حرف می‌زد، ‫کسی جرئت نداشت چیزی بگه.
‫از جمله شما؟
‫افسانه‌ها می‌گن ‫که من خیلی پررو بودم.
‫درسته؟
‫آره، نمی‌ترسیدی ‫جلوی بابا حاضر جوابی کنی.
‫ایرادی نداشت ‫چون بچهٔ کوچیک خونه بودی.
‫سال آخر دبستان بودم ‫که بابام فوت کرد.
‫روز شنبه بود.
‫تولد ۵۳ سالگی بابام.
‫خب...
‫مدیر مدرسه اومد کلاس دنبالم.
‫بهم گفت بابام فوت شده.
‫و باید برم خونه.
‫همین.
‫همه رفتیم بیمارستان.
‫مادرم و چند تا خواهر و برادرم.
‫حتی عمو و دایی و خاله و عمو هم رفتن.
‫به‌شدت ناراحت بودم.
‫جرارد، پدرمون خیلی دوست دارم، ‫و من، مادرمون.
‫دو سه سال فاصله ‫چنین تفاوتی رو رقم می٬زنه.
‫مادرت رو تسلی دادی؟
‫آره، بعد از فوت بابام ‫مجبور بودم توی تخت مامانم بخوابم.
‫چندان خوب بود.
‫تا چند وقت؟
‫کم‌تر از یک‌سال، ‫جایی که بابام می‌خوابید.
‫این اتاق مامان و بابام بود.
‫مامانم سمت چپ می‌خوابید، ‫بابام سمت راست و منم اونجا.
‫بغل مادرتون.
‫معمولا تا مامانم میومد تو تخت ‫من خوابیده بودم...
‫اما وقتی می‌بینی مادرت داره گریه می‌کنه، ‫ناخودآگاه بیدار می‌شی.
‫یادآوری گذشته خیلی سخته، نه؟
‫شاید، اما من آنچنان تجربه‌اش نکردم.
‫شاید به همین دلیل باشه ‫که احساساتم رو به بقیه نشون می‌دم.
‫چون توی سن پایین تجربه کردم. ‫نمی‌دونم.
‫موقع تمرین معلم ما بود. ‫الگوی من بودم.
‫ولادمیر مثل خدای جوان بود.
‫هنوز سینهٔ عریض ‫و عضلات درشت داره.
‫اون خوش‌قیافه‌ترین پسر کلاس‌مون بود.
‫درس آناتومی.
‫نگاه کن، این ولادمیره!
‫جلوی همه کلاس لباسشو درآورد. ‫بدنش رو نگاه کن.
‫ازم خواسته بودن.
‫همه اینو یادشونه، ولا. ‫همه.
‫چقدر احمق بودم!
‫- فکر می‌کنم خوش‌قیافه بود. ‫- زمونهٔ متفاوت بود.
‫اکثر هم‌کلاسی‌هامون ‫حداقل ۲۱ یا ۲۲ سال سن داشتن.
‫من ۱۶ ساله‌ام بود، ‫تازه‌کار و بی‌تجربه بودم.
‫بهترین دوران زندگیم بود.
‫مثل یه انسان واقعی بزرگ شدم.
‫و دیدم گسترش پیدا کرد.
‫- «اصول کاملا مردونه.» ‫- آره.
‫خیلی مبتکرانه بود.
‫فصل ۱۹۹۲/۹۳ ‫واسه آژاکس درخواست داده بودم.
‫- اینجا ریش داری؟ ‫- آره.
‫آره، فکر می‌کردم قیافه‌ام خیلی جوون میزنه، ‫باید ریش بذارم.
‫خودمو درگیر این چیزها کرده بودم.
‫بعدش متوجه دخترهای کلاس شدم.
‫- خوب متوجه شدی. ‫- آره.
‫جوون و جاهل بودیم.
‫آره، رفیق...
‫و تو الگوی من بودی.
‫اینجا لویی زیاده‌روی کرد.
‫فکر کرد می‌تونه سربه‌سر من بذاره.
‫وقتی زیاد حرف میزدی، درست مثل خود من، ‫با مقاومت زیادی مواجه میشی.
‫به‌خاطر دهن گشاد خودمونه.
‫توی کوچه و خیابون ‫رفتار ما پذیرفته شده بود.
‫اما توی دانشگاه تربیت بدنی اینطور نبود، ‫چون اونجا، بحث شکل می‌گرفت.
‫مگه صحبتم رو با این موضوع شروع نکردم ‫که باید از منافع آژاکس دفاع کنم؟
‫مگه من نگفتم ‫با بازیکن‌ها توافق متقابل داریم؟
‫پس چرا چنین سوال‌هایی رو می‌پرسی؟
‫من خیلی باهوشم ‫یا تو خیلی احمقی؟
‫من با این بازیکن‌ها توافق متقابل دارم.
‫به چه حقی دربارهٔ این بازیکن‌ها حرف میزنی ‫وقتی که خودشون چنین چیزی رو نمی‌خوان؟
‫خیلی واضح توضیح داده بودم، درسته؟
‫حالا دوباره به من میگی ‫آدم عوضی خودخواه.
‫ولی این سوال‌های مضحکیـه. ‫هم سوال‌های کریس هم سوال‌های تو.
‫- خشم و عصبانیت‌تون همیشه واقعی بود؟ ‫- آره.
‫سوال احمقانه‌ای بود.
‫حالا که یه‌مقدار من رو می‌شناسی...
‫باید بدونی که من هیچ‌وقت ‫الکی وانمود نمی‌کنم عصبانی هستم.
‫عصبانی‌ام چون فکر می‌کنم ‫یه‌چیزی خیلی گستاخانه‌ست یا...
‫یا چون‌که احساساتی می‌شم.
‫معمولا دلیل اصلی ‫خشم و عصبانیتـم همینه.
‫الکی عصبانی نشون نمی‌دم.
‫ولی زود عصبی می‌شم ‫چون آدم بی‌صبری هستم.
‫نقطه ضعف منه.
‫مسخره‌ست. نه برابر هشت، ‫ولی تیم زرد دست بالا رو داره.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، لویی.
‫خاطرات چقدر دووم میارن؟
‫تا چه زمان در یادها می‌مونی؟
‫خب، حدس می‌زنم تا مدت‌های زیادی...
‫چون موفقیت‌های بسیار زیادی داشتم.
‫نظر خودت چیه؟
‫تا زمانی که یه باشگاه هلندی دیگه ‫قهرمان لیگ قهرمانان نشه...
‫من در یادها می‌مونم.
‫اگه یه باشگاه هلندی دیگه برنده می‌شه، ‫میرم رتبهٔ دوم.
‫طبیعیـه، ‫و باید همینطور باشه.
‫- سرحال و سلامت هستی. ‫- آره.
‫- یا حرفم رو باور نداری؟ ‫- چرا که دارم.
‫- بابت دسته گلت ممونم. ‫- تولدت مبارک.
‫هفتادمین سال زندگیم، ‫و فکر می‌کنم سال فوق العاده‌ای باشه.
‫لویی، قراره ادگار رو ببینیم.
‫- ادگار اینجاست؟ ‫- نه، تو راهه.
‫چون اون هیچ‌وقت سر وقت نمیاد.
‫اون پیتبول من بود.
‫یه لقب برای هافبک دفاعی...
‫ولی اون می‌تونست ‫گل بزنه و پاس گل بده.
‫پس بیشتر از یه پیتبول بود.
‫آژاکس فوتبال جذابی رو به نمایش می‌ذاره...
‫و داویدز ممکنه ‫کار رو یک‌سره کنه.
‫بازی پنج بر صفر می‌شه ‫و ادگار داویدز سومین گل خودش رو میزنه.
‫همهٔ بازیکن‌ها ‫به سمت لویی فن‌خال میرن.
‫اون ادگاره، ‫با این ماشین کوچیکش.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫نگاه کن. ‫باحاله، نه.
‫صبح بخیر، مربی.
‫تقریبا به‌موقع اومدی.
‫باید بغلت کنیم...
‫- معمولا ماسک می‌زنم. ‫- واقعا؟
‫ولی پیش خودت فکر کردی ‫باید با فن‌خال سر و کله بزنی.
‫آره، دقیقا. مثل همیشه.
‫- یا ترجیح میدم گوش بدم. ‫- گوش بدی؟ نه، باید صحبت کنی.
‫به افراد سخت‌کوش ‫و متفکرین علاقهٔ خاصی داری؟
‫به سخت‌کوش‌ها صد البته.
‫اما صرفا به ویژگی‌های ‫فوتبال‌شون نگاه نمی‌کردم،
‫به آگاهی و درک‌شون هم نگاه می‌کردم.
‫این‌که آیا راه‌حل منطقی انتخاب کردن؟
‫چند تا از پاس‌هاشون ‫با موفقیت به مقصد رسید؟
‫- و بعد شروع به‌کار می‌کردین؟ ‫- درسته.
‫خیلی کنجکاوم بشنوم...
‫برای وقتی که حتی ادگار بازی می‌کرد...
‫و به ضرر برایان روی بود.
‫- یادت میاد؟ ‫- کاملا.
‫وقتی برایان روی نماد کشور بود.
‫برایان روی خیلی جذاب‌تر بازی می‌کرد...
‫ولی ادگار می‌دونست ‫چطور در خدمت تیم بازی کنه.
‫برای من، ‫این ویژگی همیشه مهم‌تر بود.
‫سمت روی هیچ‌کس نیست.
‫و شوت می‌زنه...
‫یه گل فوق العاده! ‫برای به ثمر رسوندن
‫چنین گلی، ‫باید با استعداد بود.
‫در کم‌تر از نیم ساعت، ‫داویدز جایگزین روی می‌شه.
‫خیلی سریع...
‫و خیلی واضح هست.
‫برای من راحت نبود...
‫چرا که بعضی افراد در رسانه ‫مربی رو سرزنش می‌کردن...
‫چنین تصمیمی گرفته. ‫و من وسط ماجرا بودم.
‫ولی مهم بود.
‫مربی یه جو به‌خصوص درست کرد...
‫و یه حس امنیت...
‫که تونستیم تمام تمرکزمون ‫رو، روی فوتبال بازی کردن بذاریم.
‫می‌دونستی که فشار زیادی ‫روی ادگار داویدز می‌ذاری؟
‫آره، ولی از قبل هیچ‌وقت...
‫نمی‌شه فهمید ‫که بازیکن این فشار رو تحمل می‌کنه یا نه.
‫من همین الان که ادگار گفت ‫واسش خیلی سخت بوده فهمیدم.
‫که قابل درکه.
‫اگه من ادگار ‫رو با بت طرفداران تعویض کنم...
‫بعد به‌نوعی اون قربانی تصمیم‌گیری مربیـه.
‫برداشت من به این صورته.
‫ولی در عین حال ‫تسهیل‌گر حرفهٔ اون بود.
‫من خودم رو به چشم قربانی ندیدم.
‫همون‌زمان که می‌خواستم فوتبال ‫رو در سطح حرفه‌ای دنبال کنم،
‫این فشار رو احساس کردم.
‫و از دیدِ من، ‫باید به مردم جوابگو بود.
‫منم این فشار رو قبول کردم.
‫می‌گی خودت هم می‌خواستی ‫تحت نظر لویی بازی کنی؟
‫نمی‌خواستم اون رو سرافکنده کنم.
‫لبخند باید طبیعی باشه.
‫از جایی که من میام، ‫یه فرصته.
‫یه تصمیم گرفته بود و به دوش من بود ‫که نشون بدم تصمیم درستی گرفته یا نه.
‫اگه طبیعی باشه می‌شه فهمید.
‫به‌جز پدرم، مربی تاثیر خیلی مثبتی...
‫روی دستاوردهای من ‫و خود من داشت.
‫خوب بلدی!
‫- ممنون، مربی. ‫- ممنون.
‫بهترین مربی جهان: لویی فن‌خال.
‫آژاکس چی برده؟
‫جام بین قاره‌ای!
‫و ما چی هستیم؟
‫ما بهترینیم!
‫نه فقط توی آمستردام.
‫تو روتردام.
‫و آیندهوون.
‫و اروپا.
‫- و بهترین هستیم توی... ‫- جهان!
‫ولی فردا...
‫آروم باشید.
‫ولی فردا...
‫دوباره همون آژاکس همیشگی هستیم...
‫نهایت تلاش‌مون رو می‌کنیم ‫تا قهرمان هلند بشیم.
‫از دیدن این همه شور و شوق خوشحال شدم.
‫- امشب مهمونی ادامه داره؟ ‫- نه.
‫یک‌شنبه مسابقه داریم.
‫هیچ‌کس دوست داره اینو بشنوه، ‫ولی حقیقت محضه.
‫پس می‌ریم خونه. ولی این جشن ‫برای بازی یک‌شنبه روحیه‌مون رو بالا می‌بره.
‫- ممنون. تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫دفتر من در مورد فوتبالـه، ‫ولی در عین‌حال دربارهٔ خانواده.
‫همسر اولم ‫و یه شمع پایین عکسش.
‫دوازده سال و نیم با هم بودیم.
‫این خانوادهٔ منه ‫وقتی که اکثرشون هنوز زنده بودن.
‫این‌ها نوه‌های من هستن.
‫این یکی از دخترهامه...
‫و این یه دختر دیگه‌ام.
‫این عکس من و تروش‌ـه. ‫مامان و بابام.
‫تربیتـم برای من خیلی مهم بود.
‫ولی بعدش...
‫فرناندا هم برای من خیلی مهم بود.
‫تلویزیون رنگی. ‫نمی‌دونم چی بگم.
‫برای فرناندا و بچه‌هامـم صدق می‌کنه.
‫به‌نظرم خیلی زیباست ‫که هنوز در این روز دور هم جمع می‌شیم...
‫تا یاد مادرشون، همسر من رو زنده کنیم.
‫فکر می‌کنم تنها مصاحبهٔ مامان باشه.
‫فکر کنم آره.
‫- سال ۱۹۹۳. اون‌موقع بیمار بود. ‫- آره.
‫اما هنوز نمی‌دونستیم سرطان داره.
‫هیچ‌وقت دردش رو نشون نداد.
‫ولی نوامبر همون سال واضح شد.
‫و ۱۷ ژانویه فوت کرد.
‫سرطان پانکراس، ‫هنوز واسش درمانی وجود نداره.
‫اون‌زمان مربی‌گری می‌کردم.
‫من و فرناندا توافق کردیم ‫که من به مربی‌گریـم ادامه بدم.
‫هر روز می‌رفتم بیمارستان.
‫هر روز عصر دخترهام رو سوار می‌کردم ‫و می‌رفتیم بیمارستان...
‫بعدش برمی‌گشتیم آفن‌هورن.
‫اما برای اون‌ها واقعا سخت بود.
‫زمانی که مادرتون مریض بود ‫پدرتون به فوتبال نیاز داشت؟
‫نمی‌تونم بگم به فوتبال «نیاز» داشت.
‫به‌نظر من برای اون بیشتر ‫حس وظیفه‌ست تا «نیاز».
‫«شغل منه، باید انجامش بدم، ‫من رئیس هستم.»
‫- و همه می‌گفتیم «برو.» ‫- آره.
‫مامانم هم می‌گفت. ‫همیشه می‌گفت «کارت رو ادامه بده».
‫نتونستم خداحافظی کنم.
‫برای من و رنات و برندا سخت بود.
‫آدم دوست نداره ببینه ‫کسی دیگه‌ای به این بلا دچار می‌شه.
‫ترکیب آژاکس نشون می‌ده ‫که لویی فن‌خال از تغییر خوشش نمیاد.
‫از قبل نیم فصل ترکیب عوض نشده.
‫روزی که حالش بدتر شد...
‫هنوز مربی‌گری آژاکس رو بر عهده داشتم، ‫چرا که برای من مهم بود.
‫یه گل عالی از فرانک رایکارد!
‫یه پاس با سینه عالی ‫از رونالد دی‌بوئر. فوق العاده بود!
‫اولین چیزی که فرناندا گفت این بود: ‫«بازی رو بردی؟»
‫که عادی بود، ‫چرا که از ورزشگاه میومدم.
‫در این مورد حرف می‌زدیم، ‫اما اون درد داشت.
‫گفتم بهش مسکن بدن...
‫اما سبب شد به کما بره...
‫و وضعیتش بدتر شد.
‫اینطوری اتفاق افتاد.
‫طبق تجربهٔ قبلیم می‌دونم ‫چقدر سخته...
‫تا با شخصی که دوست داری ‫خداحافظی کنی، و...
‫این‌که نتونی انجامش بدی.
‫خیلی آزارش می‌ده.
‫تا صبح پیش مامان بود...
‫و وقتی بابا یه لحظه چشم‌هاشو بست، ‫مامانـم فوت کرد.
‫آره. وقتی تنفسش ‫به حالت عادی برگشته بود...
‫بابا خوابش برد، فکر می‌کرد همه‌چی خوبه ‫و مامان خوابیده.
‫اینجا چی نوشته؟
‫«خدایا، خیلی دوستت دارم.»
‫با فعلِ حال.
‫در عین حال فریاد یاس‌ـه.
‫یا اقرار به عشق نهایی.
‫- دومی، فکر می‌کنم. ‫- دومی.
‫اون دیوونهٔ مامان‌مون بود.
‫- همه دیوونه‌اش بودیم. ‫- آره.
‫زن خیلی مهربونی بود.
‫و کارت تبریک قشنگیـه.
‫چندین ساعت توی اتاق کوچیک ‫تو آفن‌هورن وقت می‌ذاشت...
‫صدها نامه تشکر می‌‌نوشت، ‫همه با امضای شخصی بود.
‫- خیلی بودن. ‫- آره.
‫همه انسان‌ها لحظات سختی ‫رو در زندگی سپری می‌کنن.
‫همیشه روی اون اتفاق‌ها تسلط نداری.
‫من و تو لحظات قشنگی ‫با همدیگه داریم.
‫آره، و لحظات غم انگیز. ‫فوت همکارهامون.
‫به‌نظر من، قسمتی از زندگیه.
‫- لویی. ‫- سلام.
‫ولی من می‌خوام جوری بمیرم ‫که هر انسانی لایق این‌نوع مردن هست.
‫این‌که بتونیم به‌طور کامل ‫با عزیزانـم خداحافظی کنم.
‫نتونستم با فرناندا خداحافظی کنم...
‫برای همین امیدوارم ‫بتونم با تروش خداحافظی کنم.
‫و با بچه‌هام و نوه‌خهام.
‫برای من مهمه.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫برای لویی راحت‌تره دربارهٔ ‫این موضوع‌ها حرف بزنه تا من.
‫- زیاد دیدم. ‫- منم دیدم. ولی همیشه برای من سخته.
‫حرفهٔ مربی‌گری ‫هم براساس تجربه‌ست.
‫توی حرفهٔ مربی‌گری هم دیدم.
‫ناامیدی و شادی.
‫نوشتن روی کاغذ ‫و ابرازش کار راحتیه...
‫ولی زمانی که در واقع موقعش می‌رسه ‫خیلی سخته.
‫- فکر می‌کنم. ‫- شما می‌تونید این کار رو انجام بدید؟
‫بله، چون بهش قول دادم.
‫اگه مریض بشه ‫و بیماریش شدید باشه...
‫به خواسته‌اش احترام می‌ذارم.
‫اما سخته.
‫- گاهی این فکر به ذهن‌تون خطور می‌کنه؟ ‫- بله، من هیچ‌کس دیگه‌ای رو ندارم.
‫من بچه ندارم. ‫البته بچه‌های لویی هستن...
‫ولی در نهایت ‫لویی همه‌چیز منـه.
‫فن‌خال.
‫آره، یک بر یک میشه. ‫مستحق بودن.
‫به‌خصوص لویی فن‌خال، ‫که بازی خیلی خوبی به نمایش گذاشت.
‫لیاقت اسپارتا در بازی امشب باخت نیست.
‫سه دقیقه قبل از سوت پایان بازی، ‫لویی فن‌خال بازی رو برای اسپارتا مساوی می‌کنه.
‫وقتی با ماشین‌های اسپرت میومد رو یادمه.
‫هوندا پرلود. ‫ماشین خوبی بود.
‫وقتی آقای فن‌خال میومد می‌فهمیدین.
‫بعدش سکوت فضا رو می‌گرفت.
‫می‌رفت اتاق دبیران ‫و می‌تونستیم یه‌کم بیشتر آزاد باشیم.
‫سعید توی همه‌چیز خوب بود.
‫من معلم ورزش‌شون بودم، ‫و اون با فاصله بهترین دانش آموز بود.
‫ورزشکار.
‫تو تمام ورزش‌ها خوب بود. ‫برای هر تیمی اول اون رو انتخاب می‌کردن.
‫سرسخت، منظم و مصر بود...
‫به‌عنوان یه معلم ورزش.
‫ژیمناستیک، بسکتبال یا فوتبال...
‫همیشه آدم رو به درستی راهنمایی می‌کرد، ‫که خیلی عالیه.
‫حتی اگه یه عده‌شون ‫بزه‌کار نصفه‌ونیمه بودن...
‫باز صادق بودن. ‫حداقل با من.
‫اما کارهایی می‌کردن ‫که غیرقانونی بود.
‫مثل چی؟
‫معمولا دله‌دزدی، این‌جور چیزها.
‫کلاس سختی بود، ‫مدرسه دشواری بود.
‫بعضی معلم‌ها چشم‌پوشی می‌کردن، ‫اما اون صدات می‌کرد و باهات حرف می‌زد.
‫روی ما تاثیر داشت.
‫کیف‌پولمـو بهشون می‌دادم ‫تا واسم ساندویچ یا بستنی بخرن.
‫بدون هیچ مشکلی. ‫منظورم اینه...
‫از این موضوع لذت می‌بردم ‫که خیلی صادق و روراست بودن.
‫راحت نبود، ‫ولی از پسش برمیومدم.
‫و در این‌مورد، صداقت و روراستی ‫ویژگی‌های خیلی خوبی هستن.
‫روش تدریس شما...
‫و جوری که با دانش آموزهای شر و شیطون ‫برخورد می‌کردید...
‫ما رو به‌عنوان یه گروه متحد کرد...
‫همچنین به ما انگیزه داد، ‫همیشه اینو یادم هست.
‫و به خودم می‌گفتم: ‫می‌خوام در آینده چنین معلمی بشم.
‫- و بدین صورت از این تجربه بهره بردم. ‫- خیلی خوشحال شدم.
‫و الان رئیس آکادمی جوانان آژاکس شدی.
‫پشت همه‌چیز یه ایده وجود داره.
‫نگاه کن، می‌تونم اینو جابه‌جا کنم. ‫خیلی راحته.
‫شاید فکر کنید من آدم عوضی هستم...
‫ولی من به همه‌چیز فکر می‌کنم. ‫همه‌چیز باید راحت باشه.
‫اینو نگاه کنید.
‫فکر نمی‌کنید من تکونش بدم، نه؟
‫میارمش زیر نور تا ببینید امضا شده.
‫خیلی دوستش دارم.
‫فیگو و ریوالدو و بقیه بازیکن‌ها.
‫توی همه یادداشت‌هاست.
‫یه‌روزی دوباره می‌خونم‌شون.
‫برای یه پیرمرد سرگرم کننده‌ست.
‫اما نه در آینده نزدیک.
‫آلویسیوس پائولوس ماریا فن خال، ‫۴۶ساله، متولد آمستردام.
‫معلم ورزش سابق ‫و فوتبالیست حرفه‌ای.
‫مدیر فنی فعلی بارسلونا.
‫پیش از این، آژاکس رو...
‫به مقام قهرمانی در هلند، اروپا، ‫و جام بین‌قاره‌ای رساند.
‫ورزشگاه اینجاست.
‫ورزشگاه کوچیک و کمپ نوی بزرگ.
‫زمین‌های تنیس، ‫استخرهای شنا و باشگاه.
‫دفترهای منم همین شکلی بود. ‫اتاق‌های کوچیک.
‫کولر نداره، ‫باید بگم نصب کنن.
‫گاهی اوقات آدم‌ها خسته می‌شن، ‫و حق هم دارن...
‫من همیشه بهشون می‌گم ‫یه فرآیند طولانیـه...
‫و زمان زیادی می‌بره ‫تا همه هم‌نظر بشن.
‫خوشمزه‌ست.
‫ولی زمانی‌که خیلی طول بکشه ‫و باعث مختل شدن فرآیند ساخت تیم بشه...
‫وارد عمل می‌شم.
‫فیگو، در تلاش برای پیدا کردن فرصت شوت‌زنیه.
‫یه گل زیبا از لوئیز فیگو، ‫اون بازیکن کلیدی‌ای در سیستم لویی فن‌خاله.
‫- لوییز فیگو. ‫- آقا!
‫چه قشنگ لباس پوشیدی.
‫موهاتو رنگ کردی؟
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- منم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- خیلی خوشحالم می‌بینمت. جوون‌تر شدی. ‫- از دوره‌ام بارسلونا هم جوون‌تر شدم.
‫به‌خاطر محل زندگیته؟
‫خودت هم جوون شدی، ‫می‌خوام بهت بگم...
‫تو بهترین بازیکنی هستی ‫که به عمرم باهاش کار کردم.
‫ممنون.
‫نه تنها به خاطر استعداد فوتبالت، ‫چه از نظر تاکتیکی و تکنیکی...
‫بلکه به‌عنوان یک انسان. ‫روحیه‌ات.
‫بازیکنی با استعداد تو، مثل...
‫مثل یه انسان عادی رفتار می‌کنه.
‫- متوجه حرفم هستی؟ ‫- آره، از تعریفت متشکرم.
‫معمولا، این ستاره‌ها...
‫چون برای من یه ستاره بودی...
‫می‌دونی، باید چشم انداز داشت، ‫و تو چشم انداز بی‌حد و حصری داشتی.
‫می‌دونستم چه آدمی هستی. ‫می‌دونستم که تو...
‫روراست هستی ‫و احساسات توجه می‌کنی.
‫ولی تو قانون‌های خودت رو داری.
‫اگه همه باید ناهار بخوره،
‫باید همگی میز به میز ‫و به ترتیب بشینن.
‫اگه سفر می‌کنی، ‫همیشه باید عالی باشی.
‫با کراوات و کمربند و کفش.
‫این ذهنیت توئه.
‫توی کل سال همین شکلی بودی، ‫خیلی سخته.
‫واسه همین رفتی رئال مادرید؟
‫نه، اما خیلی سخت بود.
‫ولی از لحاظ حرفه‌ای ‫می‌خواستی به اهدافت برسی.
‫که موفقیت و مقامـه.
‫یک، دو، سه...
‫پیروز باد بارسلونا!
‫و پیروز باد کاتالونیا!
‫پیروز باد بارسلونا!
‫پیروز باد کاتالونیا!
‫پیروز باد بارسلونا!
‫ما قهرمان هستیم!
‫کی؟
‫بارسا!
‫بازیکن‌ها خودخواهـن، می‌دونی.
‫اگه مربی بهت بگه چیکار کنی، ‫احساس رهایی نداره...
‫نمی‌تونی تمام توانت رو نشون بدی. ‫بازیکن‌ها چنین احساسی دارن.
‫ریوالدو، بعد از این‌که ‫بهترین بازیکن جهان شد...
‫به من گفت دیگه نمی‌خواد ‫توی پست یازده بازی کنه.
‫و در جواب گفتم:
‫«من تو پست ده به تو اعتقاد ندارم، ‫چون درک محیطیـت ضعیفه.»
‫ریوالدو.
‫یه تلاش انفرادی از ریوالدو.
‫ساختار این تیم بر روی پاس‌دهیه. ‫همیشه با تاکتیک پیش نمی‌ره.
‫بعدش توی یه صحبت دو نفره ‫به ریوالدو گفتم:
‫«باید بگم، توی تیم دوم یاد می‌گیری...
‫تو پست ده بازی کنی.»
‫بعدش ریوالدو نیمکت‌نشین شد...
‫و همه بازی‌ها رو باختیم، ‫چون آقای گل‌مون بود.
‫شکست خانگی بارسا نزدیک است.
‫سه بر صفر، و بازی به پایان می‌رسه. ‫فن‌خال باید توضیح بده.
‫مشکل با ریوالدو ‫بعد از این‌که بهترین بازیکن جهان شد...
‫بزرگ‌ترین عامل از بین رفتن نظم تیمی بود.
‫نه، زننده‌ست، ‫توضیحت...
‫درباره من که قانون رختکن رو شکستم.
‫بده.
‫داستان تو ناخوشاینده.
‫نه، خیلی زشته.
‫خیلی زشته چنین حرفی می‌زنی ‫که من قانون رختکن رو زیر پا گذاشتم.
‫من هیچ قانونی رو نشکستم، ‫چون با ریوالدو صحبت کردم.
‫برای همین بهش گفتم: ‫«چطوری این وضع رو توضیح بدم؟»
‫رفتارت خیلی زننده‌ست.
‫نه، نه، تو آدم چندشی هستی.
‫«قانون رختکن رو زیر پا گذاشتم.»
‫- این تعبیر منه. ‫- و همیشه منفیـه.
‫همیشه منفیـه. ‫هیچ‌وقت مثبت نیست.
‫آفرین، ادوین وینکلز.
‫تمام اون لحظات هیجانی ‫رو می‌تونید توی یوتوب تماشا کنید...
‫چون من داشتم از منافعِ...
‫باشگاه یا یه بازیکن خاص حمایت می‌کردم.
‫کریسمس‌تون مبارک.
‫و هزارهٔ جدید مبارک.
‫مسلما تو مربی بودی، ‫تصمیم با تو بود.
‫ولی ما احساس می‌کردیم ‫مثل شیرهای در قفس گیر افتاده هستیم.
‫چون همیشه افکار خودت ‫رو در مورد فوتبال داشتی.
‫و فکر می‌کنم لحظه‌ای فرا رسید، ‫حداقل برای ریوالدو، که منفجر شد.
‫بعدش توی رختکن ازتون پرسیدم...
‫شما بازیکن‌ها، چه خواسته‌ای دارید؟
‫می‌خواید اون برگرده ‫و توی پست ۱۰ بازی کنه؟
‫و گفتی در قالب یه گروه: ‫«می‌خوایم ریوالدو در پست ده بازی کنه.»
‫آره.
‫پس باید تصمیم می‌گرفتم: ‫«باشه، پست ده بازی کن.»
‫و باختیم.
‫باختیم.
‫پس ریوالدو رو به خواسته‌اش رسوندین...
‫اجازه دادین اون برگرده، علارغم صدایی ‫که می‌گفت «فن‌خال، این‌کار رو نکن»؟
‫آره.
‫یکی از بزرگ‌ترین اشتباهاتـم بود.
‫چند ماه آخر ‫چندان لذت‌بخش نبود.
‫گفت: «بهش فکر کردم و می‌دونم
‫حرفم ناامیدت می‌کنم، ‫اما می‌خوام استعفا بدم.»
‫گفتم: «مطمئنی؟» ‫گفت: «تروش، احساس درستی نداره.»
‫«و من پولی که واسش کار نکردم رو نمی‌خوام.»
‫«لویی، می‌فهمی داری چی می‌گی؟»
‫گفت: «دیشب در این باره حرف زدیم. ‫کار درسته.»
‫چقدر بود؟
‫فکر می‌کنم حدود هشت میلیون.
‫فدراسیون فوتبال هلند مسرور است ‫که اعلام کند از تاریخ یکم جولای ۲۰۰۰...
‫آقای ای.پی.ام فن‌خال، ‫برای دوستانش
‫لویی، ‫به‌عنوان مربی تیم ملی انتخاب شده است.
‫همه بازیکنان می‌دونن ‫که باید بازی رو برنده بشن.
‫دلم روشنه. ‫باور دارم می‌تونیم هلند رو شکست بدیم.
‫هارته.
‫کین.
‫بازیکن به‌شدت با استعدادیه.
‫روی کین. ‫یاپ استام.
‫فینن.
‫استیو فینن.
‫فرصت برای ایرلند و گل! ‫جیسن مک‌آتیر.
‫و همه‌چیز برای هلند به پایان می‌رسه.
‫به جام‌جهانی کره و ژاپن راه پیدا نمی‌کنن.
‫سیاه‌ترین دوره ‫از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ بود...
‫وقتی که مربی تیم ملی هلند بود. ‫هر دوی شما عضو تیم بودین.
‫فکر می‌کنم ارزیابی اشتباه انجام دادم.
‫ولی بازم دوست دارم ‫از شما هم بپرسم.
‫بازیکن‌ها گفتن...
‫ازشون خیلی کار کشیدم، ‫اما نظر من این نیست.
‫داشتم برای مسابقه آماده‌شون می‌کردم...
‫پس ازشون زیاد کار نکشیدم.
‫به بازیکن‌های جایگزین ‫تمرین اضافه دادم...
‫اما فقط و فقط «فلسفهٔ فن‌خال» بود.
‫متوجه نبودم، وقتی که خیلی از اون بازیکن‌ها ‫تحت نظر من موفق بودن...
‫چرا از من حمایت نکردن.
‫مطمئن نیستم حمایت ‫کلمهٔ مناسبی باشه...
‫فکر می‌کنم ما...
‫اون‌زمان هر دومون ۳۰ ساله‌مون بود.
‫پس کم و بیش می‌دونستیم ‫باید توی زمین چه کاری انجام بدیم.
‫به‌نظرم باید بیشتر ‫با ذهنت مربی‌گری می‌کردی...
‫جای این‌که تمرکزت ‫رو، روی نظم و این چیزها بذاری.
‫برای من سخت نبود، ‫عادت داشتم.
‫اما زمانی ‫که بهترین بازیکن‌ها رو در اختیار داری...
‫باید یه جو مناسب بسازی، ‫بذاری خوش بگذرونن و فوتبال بازی کنن.
‫مسلما باید تاکتیک‌ها رو هم پیاده کنی...
‫اما یه‌کمی زیاد از حد بود.
‫اگه می‌خوای بدونی کجای مسیر اشتباه داشت، ‫یا اشتباه شد...
‫البته که اشتباه داشت... ‫نتونستیم صعود کنیم.
‫اما از دید من، ‫به علت مقاومت بیش از حد بازیکن‌ها بود.
‫ولی فکر می‌کنم، اگه یه مربی ‫بازیکنان درجه یکی داشته باشه که ما داشتیم...
‫و اکثرشون رو خودم تمرین داده بودم...
‫چرا نمی‌خواستن تا تلاش کن..
‫- درک نمی‌کنم. ‫- درسته، ولی خودتـم می‌دونی...
‫بعد از ۱۵ سال بازی کردن ‫بلد بودیم چطور بازی کنیم.
‫قبول ندارم.
‫نیازی نبود به ما چیزی بگی، ‫دقیقا می‌دونستیم از ما چه انتظاری میره.
‫باور نمی‌کنم.
‫از نظر تاکتیکی، چند تا بازیکن ‫نمی‌تونن بار کل تیم رو به دوش بکشن.
‫- به‌عنوان یه مربی باید بدونی. ‫- می‌دونم.
‫- ترکیبی از یه سری مسائل بود. ‫- مسئله تاکتیک نیست.
‫بیشتر مربوط می‌شه به ارتباط انسانی ‫و طرز رفتارت نسبت به اون‌ها.
‫اگه مقداری از این عطش رو از دست بدی...
‫امکان نداره به ایرلند شمالی ببازی ‫یا مساوی کنی...
‫یا دو گل از پرتغال بخوری ‫و بازی برده رو مساوی کنی،
‫اونم توی مسابقه دوم‌مون.
‫در عین حال خیلی بد شانس بودی.
‫ورزش در بالاترین سطحه، ‫که نیازمند به نظم و انضباطه.
‫اگه فکر می‌کنی انضباط خیلی سخت‌گیرانه‌ست، ‫چرا در جواب نمی‌گی:
‫در هر صورت انجامش می‌دیم چون با این مربی ‫به موفقیت‌های زیادی دست پیدا کردیم.
‫فکر می‌کنم به هر صورت امتحان کردیم، لویی.
‫- باشه. ‫- البته تو تلاشت رو کردی...
‫اما به‌نحوی جواب نداد.
‫« آ زد آلکمار » ‫« دست در دست هم به سوی پیروز »
‫صبح بخیر، آقای فن‌خال.
‫موقع دوران سیاهیم ‫به آ زد آلکمار ملحق شدم.
‫از پست مربی‌گری تیم ملی هلند ‫و بارسلونا اخراج شدم...
‫و از پست مدیر فنی آژاکس اخراج شدم.
‫دورهٔ سختی بود.
‫صبح بخیر، آقایون. ‫خوشحالم سر موقع می‌بینمتون.
‫الان فقط به بازیکن‌ها احتیاج داریم.
‫چه چیز سبب شد در سال ۲۰۰۵ ‫به آ زد آلکمار...
‫تیم معمولی در هلند بپیوندی؟
‫به‌خاطر تروش.
‫پدرش سال‌های پایانیش رو سپری می‌کرد.
‫تروش می‌خواست کنارش باشه، ‫برای همین صبر کردم یه باشگاه هلندی پیشنهاد بده.
‫همچنین به این دلیل که در اون زمان ‫دخترهام هم به من نیاز داشتم.
‫اگه فاینورد روتردام باهام تماس می‌گرفت، ‫پیشنهادشون رو قبول می‌کردم.
‫یه میز کنفرانس داشتم...
‫درست مثل دفترم تو بارسلونا، ‫جز این‌که اون از چوب بلوط بود...
‫و خیلی باکلاس‌تر بود.
‫ولی می‌تونم هر کاری اونجا انجام دادم ‫رو هم اینجا بدست بیارم.
‫حتی فکر می‌کنم این دفتر ‫از دفترم توی ورزشگاه قدیم آژاکس بهتره...
‫جایی که همه این چیزا شروع شد، ‫پس الکی اغراق نمی‌کنم.
‫الحمداوی فرار می‌کنه.
‫الحمداوی...
‫با این گل آقای گل لیگ می‌شه.
‫منیر غارتگر گل بود.
‫و گل‌های قشنگی به ثمر می‌رسوند. ‫چیپ، پشت پا، همه نوع گل.
‫استین شارس. ‫از بالای دیوار دفاعی رد می‌شه و گل!
‫استین همون دستیار درون زمینی بود ‫که دنبالش بودی؟
‫من به‌دنبال آدم‌هایی هستم ‫که مثل من فکر می‌کنن.
‫استین کاپیتان جوان خیلی خوبی بود.
‫- باشگاه هنوز اینجاست؟ ‫- الان فرق کرده.
‫توی سال سوم، وحشتناک بود. ‫هیچ نظمی وجود نداشت.
‫پس مجبورت کردم وقتی صبح رسیدی ‫بیای و به من گزارش بدی.
‫- یادت میاد؟ ‫- آره.
‫بیا دفترم تا بفهمم...
‫به موقع اومدی.
‫یک ماه کارم همین بود...
‫اما نه اون‌طور که باید، ‫مثل دیکتاتورها رفتا کردم.
‫بعد از یک ماه بی‌خیال شدم، ‫ولی باز دوباره همه‌چی بهم ریخت.
‫و باز بازی‌ها رو باختیم.
‫- با این‌که بازیکن‌های خوبی داشتیم. ‫- مشکل تیم این نبود.
‫از نظر خصیصه‌های فوتبال، ‫ساختار تیمی خوبی نداشتیم.
‫نمی‌خواستم دیگه تیم رو هدایت کنم
‫وقتی که دیدم سه تا بازی متوالی رو باختیم.
‫بهشون گفتم: «اگه بمونم، ‫حتی امکان داره سقوط کنیم.»
‫آدم پیش خودش فکر می‌کنه، ‫دیگه نمی‌تونم به این بازیکن‌ها انگیزه بدم.
‫«از پس این‌کار برنمیام.»
‫نمی‌تونم بهشون انگیزه بدم.
‫صد البته که می‌تونم.
‫آخر سر به همدیگه می‌گفتیم:
‫«گوش کنید، ‫نمی‌خوایم این مربی رو از دست بدیم.»
‫ولی بعدش لویی برگشت و گفت:
‫«خیلی هم خوب، ولی باز ‫باید به شرط و شروط من باشه.»
‫- می‌خواست تغییر ببینه. ‫- باید به روش اون خودمون رو وفق می‌دادیم.
‫می‌تونی جواب مثبت بدی، ‫ولی باید در عوض یه چیزی رو بدی.
‫- دقیقا. ‫- ولی من هنوز خیلی جوون بودم.
‫این‌که تونستیم انجامش بدیم ‫خودش یه دستاورد بود.
‫ولی برای چی این کار رو کردی؟ ‫چون با ویژگی‌های مربی آشنایی داشتی.
‫- به‌نحوی رفتنش اشتباه بود. ‫- کار کردن با این مربی لذت‌بخش بود.
‫ولی بعدا به این نکته پی می‌بری، ‫وقتی که مربی تیم رفته.
‫بعدش می‌فهمی که هر روز تمرین ‫زیر نظر مربی چقدر خوب بوده.
‫هر تمرینی که انجام می‌دادیم، ‫همیشه صدِ خودمونو می‌ذاشتیم.
‫کاملا متمرکز بودیم. ‫و بعد از یه مدت...
‫سطح کیفیت همه بالا می‌رفت.
‫بازی توی زمین باعث افتخار بود.
‫بعدا کم‌کم به خودت میای ‫و می‌فهمی چقدر خاص بوده.
‫خیلی دوست دارم یه‌بار دیگه ‫زیر نظر اون بازی کنم.
‫جدی میگم. ‫من همیشه از ته قلبم حرف می‌زنم.
‫عالی بود.
‫تروش دوست نداره ‫این حرف رو بزنم...
‫ولی ما واقعا بهترین هستیم!
‫بهترین هستیم!
‫بهترین تیم هلند!
‫آره!
‫فوتبال یعنی بردن.
‫یعنی جام و قهرمانی.
‫توی آژاکس، روش انجام این کار ‫هم خیلی مهمه.
‫بهتون گفته بودم...
‫آقای فن‌خال رو دعوت می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم بیاید.
‫ایشون یه کتاب نوشتن ‫و می‌خوان به ما هدیه بدن.
‫به‌نظرم درس‌های زیادی ‫توی این کتاب اومده.
‫راهنمایی برای ما مربی‌ها ‫و همچنین بازیکن‌هاست.
‫بفرمایید.
‫ممنون، اریک.
‫به هلندی حرف می‌زنم.
‫تا بدونید اگه در دورهٔ من بودید...
‫ناچار بودید هلندی یاد بگیرید.
‫دنی بلیند.
‫- پسر فوتبالی من. ‫- درسته.
‫خارق‌العاده‌ست که می‌تونم ‫این کتاب رو بهت هدیه بدم.
‫مشارکت در این کتاب ‫باعث افتخار بود.
‫- می‌خوایش؟ ‫- البته.
‫فقط یه توصیه دارم: تمرکز داشته باش.
‫- نهایت تلاشم رو می‌کنم. ‫- آره، ولی تمرکز کن.
‫راستشو بگم، الان فهمیدم ‫که می‌تونستم به تو هم بگم...
‫تا چند کلمه درباره‌ام حرف بزنی.
‫حکیم زیخ.
‫فکر می‌کنم همیشه جا ‫برای بهبود و پیشرفت وجود داره.
‫- موافق هستی؟ ‫- صد البته.
‫- ذهنیت واقع‌بینانه‌ای داری؟ ‫- بله، همیشه.
‫طرفدارها تو رو قبول کردن...
‫علارغم این‌که خیلی توپ لو میدی. ‫نکته خوبیه.
‫تو به‌شدت خلاق هستی...
‫ولی باید توی کار تیمی شرکت کنی. ‫من چنین بازیکنی رو می‌پسندم.
‫ممنون.
‫سیب.
‫در آژاکس «انقلاب مخملی» داشتیم.
‫لحظه‌ای بود که پیروان فکر می‌کردن:
‫فن‌خال قرار نیست ‫چنین کاری رو انجام بده؟
‫هیئت مدیره آژاکس ‫از فن‌خال درخواست کرد مدیر تیم بشه.
‫ولی خصومت شخصی بین شما ‫و یوهان کرایف بود، درسته؟
‫کاملا.
‫و کرایف نمی‌خواست ‫فن‌خال مدیر تیم بشه، درسته؟
‫کاملا درسته.
‫- این رو می‌دونستید؟ ‫- بله، توی کتاب نوشتم.
‫دقیقا. ‫کتاب جلوی منه.
‫اما واسم سوال شده ‫چرا یه یوهان زنگ نزدید و بگید:
‫«یوهان، نظر تو چیه؟»
‫چرا باید زنگ بزنم؟
‫چون جوری که منتشر شد ‫خیلی ناخوشایند بود.
‫برای من ناخوشایند بود، نه یوهان.
‫- خب می‌تونستی این موضوع رو توی کتاب نیاری. ‫- موافق نیستم.
‫می‌تونی تو کتاب بخونی ‫قبلش چه اتفاقی افتاد.
‫کتاب سیصد صفحه‌ست، ‫و دوباره این بحث رو پیش می‌کشی.
‫سوال عجیبیـه؟
‫- خیلی عجیبه. ‫- واقعا؟
‫چیزهایی که همیشهٔ خدا ‫کرایف درباره من گفته یا نوشته...
‫حتی وقتی که توی هلند بود...
‫روحتم خبر نداره. ‫اول باید اونو بخونی.
‫سخت نیست، هر هفته توی روزنامه‌ها بود، ‫توی لا ون‌گواردیا.
‫یادم میاد لویی ‫درست قبل کریسمس گفت:
‫«شاید بهتر باشه به یوهان زنگ بزنم ‫و بپرسم چرا این‌کار رو می‌کنه.»
‫هیچ اتفاقی بین اون‌ها نیفتاده بود.
‫و منم آتیش بیار معرکه شدم.
‫گفتم: «اون باید زنگ بزنه ‫و ازت معذرت خواهی کنه.
‫نه این‌که برعکس باشه. ‫تو باید...»
‫مربی و آدم بد. ‫لویی هر دو رو برنده شد.
‫- زنگ نزد؟ ‫- نه، زنگ نزد.
‫به غرور برمی‌گرده.
‫اصلا.
‫- نه؟ ‫- نه. نه.
‫وقتی اینطوری باهات رفتار بشه، می‌گی:
‫«خب، یوهان» یا هر کسی دیگه‌ای...
‫بیا درباره این موضوع صحبت کنیم.»
‫- چنین کاری می‌کنی؟ ‫- نه.
‫اگه بگی «این مرد...»
‫غرور...
‫انجام ندادن چیزی که نرماله نیست.
‫- غرور... ‫- متوجه هستی؟
‫غرور یعنی افتخار مانع تو از...
‫- افتخار نیست. ‫- طاقت شنیدن انتقاد رو نداری.
‫- واقعا میگم. ‫- نه. خیلی خسته کننده‌ست.
‫مسئله غرور نبود. ‫مسئله ارزش‌های بنیادی بود.
‫آیا من می‌خوام خودم رو به اون راه بزنم؟
‫- نمی‌خوای. ‫- نه.
‫نه وقتی تحقیر شدی.
‫سلام.
‫- هدیه‌هات کجاست؟ ‫- هنوز زیر درخته.
‫بابابزرگ رو بغل کن.
‫عروسکتو با خودت آوردی؟
‫- بابابزرگ. ‫- بابابزرگ، آدمی که...
‫همیشه علاقه‌منده، ‫اهل جشن و شادیه.
‫- اهل جشنه؟ ‫- آره، ما همه‌چیز رو جشن می‌گیریم.
‫نگاه کن. ‫جوراب واقعی.
‫به کت شلوارت میاد.
‫واقعا؟ تو خریدی‌شون؟
‫این جشن عروسی پرتغال بود.
‫خانواده فن‌خال.
‫یه عالمه طراحی و آهنگ بود. ‫عاشق این چیزهاست.
‫پس تروش هم ممکنه ‫از خاندان سلطنتی باشه.
‫لویی فن‌خال اولین مربی هلندیه ‫که قهرمان لیگ آلمان شده. و او گفت:
‫کی بهترین خط حمله رو داره؟
‫بایرن!
‫اف‌سی بایرن!
‫برای همین ما قهرمان هستیم.
‫و...
‫نه تنها توی مونیخ.
‫بلکه توی گلزنکیرشن.
‫ما بهترین تیم...
‫آلمان هستیم.
‫و شاید...
‫اروپا.
‫ایستادن روی بالکن ‫موقع قهرمانی بایرن...
‫همون پدریـه که به این چیزها علاقه داره؟
‫- کاملا. ‫- هیمشه نفر اوله.
‫شاید بهترین ویژگی شخصیتی اون باشه...
‫ولی همیشه دلش می‌خواد ‫مجلس رو دست بگیره.
‫با داد زدن، با انجام این کارها.
‫وقتی بهترین هستی، فکر می‌کنم ‫باید اجازه داشته باشی فریاد بزنی.
‫گفتیم و خندیدم، ‫گفتیم و خندیدم...
‫این خوب نیست.
‫در جلسه اول لویی فن‌خال ‫در تیم بایرن خبرهای جدیدی شنیده می‌شود.
‫دیده شده است که خریدهای جدید فن‌خال
‫به همراه کادر مربیگری معرفی شده‌ان.
‫شاید بتونید به من تکیه و اعتماد کنید.
‫از قبل فکر می‌کردم...
‫که کار کردن ‫توی آلمان مناسبم باشه.
‫از نظر ذهنی، از این جهت ‫که مربی به‌شدت متعصبی هستم.
‫و مونیخ شهر خیلی خوبی بود.
‫تروش اینجا خیلی خوشحال بود، ‫که نکته خیلی مهمی بود.
‫و ساختار و قوانین و نظم شهر رو دوست دارم...
‫که خیلی ارزشمنده.
‫پس فکر می‌کردم ‫زندگی اینجا فوق العاده باشه.
‫هنوز اینجایی!
‫- حالت چطوره؟ ‫- من خوبم.
‫- تو چطوری؟ ‫- عالی.
‫- تروش چطوره؟ ‫- خوبه. هنوز دوستم داره.
‫عالیه.
‫اولی هونس دعوت‌مون کرده.
‫ممنون.
‫همیشه به موقع هستیم، درسته؟
‫به‌نظرم صحبت با اون سخته...
‫چرا نظر بقیه رو قبول نداره.
‫- از جمله شما؟ ‫من حرف زیادی با اون ندارم.
‫امروزه، یه باشگاه فوتبال ‫نباید نمایش یک نفره باشه.
‫حاضریم؟ دوربین‌ها آماده‌ست؟
‫- لویی! ‫- اولی!
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم. همیشه خوبم.
‫الان برمی‌گردم. ‫دو دقیقه دیگه میام.
‫- دیگه رئیس نیستی، درسته؟ ‫- آره.
‫رئیس افتخاری هستم.
‫میا سان میا.
‫«ما همینیـم که هستم.» ‫و من همینی‌ام که هستم.
‫با اعتماد به‌نفس، خودخواه، مقتدر...
‫روراست، زحمت‌کش.
‫خلاق.
‫ولی همچین مهربون و خوش‌برخورد.
‫روی ساختار فعلی تیم حساب باز کردیم.
‫- کار درست همینه. ‫- آره، درسته.
‫آقای هونس، می‌شه لطفا ‫تفاوت بینِ تصویر لویی...
‫و هویت اون رو توضیح بدید؟ ‫این‌که اون واقعا کیه؟
‫اون یکی از بزرگ‌ترین مربی‌های جهانه.
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫همیشه به ورزش و تیم خودش نگاه داره.
‫و تصویر شخصی اون ‫در جایگاه دوم قرار داره.
‫بنابراین زندگی همیشه ‫برای اون راحت نبوده.
‫گاهی زندگی رو برای خود من سخت کرده.
‫مربی‌های معروف بسیار زیادی ‫سر این میز نشستن.
‫اون به چه میزان منحصر به‌فرده؟
‫اون سازندهٔ تاکتیکی هست ‫که بایرن رو به موفقیت رسوند.
‫- به موفقیت؟ ‫- له.
‫موفقیت ده سال اخیر، ‫اون بنیان‌گذارش بود.
‫خیلی خوب پیش نرفت...
‫و دو بازی اول رو باختیم و مساوی کردیم.
‫- و بعدش رو یادت میاد؟ ‫- اومدی خونه‌ام.
‫یه دفعه احضارم کردی.
‫احضار نبود.
‫نه، یه دیدار دوستانه بود.
‫دیدم که مربی ‫به حمایت نیاز داره.
‫راستش، انگیزه دیگه‌ای نبود.
‫دلـ...
‫دلم می‌خواد حرفتو باور کنم.
‫من همیشه با آدم‌ها صحبت می‌کنم. ‫همیشه ویژگی مثبت آدم‌ها رو می‌بینم.
‫اگه ناامید شده بودم، ‫اونطوری رفتار نمی‌کردم...
‫اینطور فکر نمی‌کنم. من آدم شکاکی نیستم. ‫شخصیت سرگشاده‌ای دارم، درست مثل تو.
‫اما...
‫این جلسه توی خونه‌ات برای من بود...
‫اون روز یه تفکر خاص داشتی.
‫خیلی عجیب بود ‫که به خونه رئیس باشگاه احضار شدم.
‫احضار نشده بودی. ‫زمین تا آسمون فرق داره.
‫از نظر من اینطور بود.
‫دستیارهای من اطلاعات بیشتری ‫نسبت به رئیس من دارن.
‫دستیارهای من همیشه ‫توی کمپ تمرین بودن...
‫وقتی که بازیکن‌ها حرف می‌زدم.
‫درک می‌کنم، ولی باز هم، برای رسیدن ‫به تعادل زندگی می‌تونه نکته خوبی باشه...
‫- درسته. تروش همین رو بهم گفت. ‫- قطعا.
‫خیلی خوبه که باقی افراد ‫رو در تفکراتت جا بدی.
‫زندگی رو راحت‌تر می‌کنه.
‫می‌دونم که گردن من بودن. ‫اشتباه از من هم بود.
‫ارزش تلاش کردن رو داشت.
‫- عالیه. ‫- فوق العاده‌ست.
‫چندان دوست نداشتم برم ایتالیا. ‫حتی موقع تعطیلات.
‫- باشگاه‌های ایتالیایی باهاتون تماس نگرفتن؟ ‫- به دفعات.
‫- میلان؟ ‫- آره، و اینتر و یوونتوس.
‫نه، مشکل این نبود.
‫- غذای خوشمزه‌ای دارن. ‫- آشپزی ایتالیایی رو دوست دارم.
‫به‌نظر همه چیزهای قشنگ ‫از ایتالیا میاد.
‫ولی تو ملکهٔ مد هستی.
‫اعصابمو خرد کرد.
‫همه فکر می‌کنن که شما باید ‫مربی بعدی تیم ملی باشید.
‫حتی کارشناسان تلویزیونی.
‫- فوق العاده بود. ‫- آره، فوق العاده بود.
‫ولی من همیشه می‌گم، اگه بدونی ‫باد از کدوم طرف میاد...
‫می‌تونی گل رو تشخیص بدی.
‫یه چیزی: لویی تخت می‌خوابه ‫و من تا صبح بیدارم.
‫- چرا، تروش؟ ‫- توی ۲۶ سال گذشته...
‫اتفاقات که واسم افتاده ‫رو به‌طور خلاصه می‌نویسم..
‫در ضمن به‌طور مرتب ‫یادداشت‌هام رو می‌خونم.
‫قبل از جام‌جهانی ۲۰۱۴ برزیل ‫وضع روحیت افتضاح بود.
‫نباید می‌رفتیم اونجا، الکی پول حروم کردیم. ‫سال ۲۰۱۴، درست می‌گم؟
‫نوشتم:
‫«هر اتفاقی بیفته، لویی دیگه نباید ‫مربی‌گری هلند رو قبول کنه.»
‫دوباره داره تکرار می‌شه.
‫و من به راحتی گریه نمی‌کنم.
‫دورهٔ وحشتناکی بود. ‫رفتار ضد اجتماع، تهدیدهایی که می‌شدیم.
‫تنش‌های موجود. نه. ‫امیدوارم تماس نگیرن.
‫پیشنهاد نمیدن.
‫حرف الکی نزن.
‫می‌دونم بره سنگ تموم می‌ذاره.
‫دارن خشک میشن.
‫دست نزن.
‫روبن. خیلی سرعتیـه، ‫اگه بتونه از راموس رد بشه...
‫شاید بتونه بازی رو پنج بر یک کنه.
‫کاسیاس بر روی زمین میفته. ‫روبن بازی پنج یک می‌کنه.
‫۵-۱!
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر. زود اومدی.
‫زود اومدم؟ ‫سه دقیقه دیر کردم.
‫آره، گفتم یه دقیقه دیر میای.
‫حالت چطوره؟ ‫باید مشت بزنیم.
‫آره...
‫- برنزه شدی. ‫- هوای خرونیخن همیشه آفتابیه.
‫- واقعا؟ ‫- نه راستش.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- خوبه. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫آره. ‫چند وقتی می‌گذره.
‫یک: می‌دونید چی عایدتون می‌شه.
‫چون اون شخصیت رک و بی‌ریایی داره.
‫توی فوتبال، ‫آدم‌ها اغلب ادا در میارن...
‫یا پشت ماسک پنهان می‌شن...
‫ولی اون رو در رو باهاتون حرف میزنه، ‫درست مثل الان.
‫نمی‌ره پشت سرتون حرف بزنه ‫و پیش دستیارهاش ازتون انتقاد کنه.
‫چیزی که می‌بینید، ‫همونیه که کلا هست.
‫اگه از حرف‌های اون راضی نیستید، ‫با استدلال درست بحث کنید.
‫به اصول کاملا مردونه خودش اعتقاد داره.
‫بازیکن‌ها هم آدم هستن. ‫و دیدم...
‫چقدر روش تاثیر می‌ذاره ‫وقتی که از دست بازیکن‌ها ناامید می‌شه.
‫اینجا چه خبره؟
‫چی شده؟
‫دروازه‌بان رو تعویض می‌کنه.
‫سیلسن پنالتی‌گیر خوبی نیست، درسته.
‫تیم کرول جایگزین اون می‌شه.
‫تعویض دروازه‌بان، یکی از نکات برجسته ‫جام‌جهانی ۲۰۱۴.
‫موهای تنم سیخ شد.
‫همچنین به‌خاطر تصمیمی که لویی گرفت.
‫تصمیم هوشمندانه یا بی‌رحمانه بود؟
‫فکر می‌کنم هر دو.
‫اما تصمیم اون ‫از روی احساسات نبود.
‫کاری رو انجام داد که به نفع تیم بود.
‫- لویی، هوشمندانه یا بی‌رحمانه؟ ‫- مثل آرین، هر دو.
‫آمار پنالتی‌گیری سیسلسن خیلی ضعیف بود.
‫کرول می‌گیره!
‫اما سوال اصلی اینجا بود: ‫کی به یاسپر بگیم؟
‫گفتم: «به یاسپر چیزی نمی‌گیم...
‫چرا که ممکنه روی بازی ‫و اعتماد به‌نفس و همه‌چیز تاثیر بذاره.»
‫برای همین یاسپر عصبانی بود.
‫اگه بخوای کسی رو رد کنی ‫که تمام توانشو گذاشته...
‫تصمیم خیلی دشواریه.
‫ولی منافع تیم به منافع شخصی اولویت داره.
‫این پنالتی رو بگیره ‫به مرحله بعد صعود می‌کنن.
‫این پنجره باید بزرگ‌تر باشه.
‫- ولی اگه بزرگ‌تر باشه... ‫- می‌تونم بزرگ‌ترش کنم؟
‫نه، اونوقت پنجره می‌شه مثل...
‫درست میگی.
‫معلومه درست می‌گم.
‫فکر کردی بلد نیستم؟
‫اول از همه می‌خوام ‫از بابی چارلتون تشکر کنم...
‫زیرا افتخار بزرگی‌ست.
‫به‌عنوان مربی و سرمربی منچستر یونایتد ‫این اولین قدم‌های من بود.
‫و خیلی افتخار می‌کنم ‫که با سر بابی چارلتون طی کردم.
‫فکر می‌کنم می‌تونم تمامی دوره‌هاتون ‫توی حرفه‌تون رو خلاصه کنم.
‫ولی منچستر سخت بود.
‫منچستر سخت‌ترین دوره بود.
‫به‌عنوان منچستر وارد شدم ‫و همه‌چیز ناامید کننده بود.
‫اکثر بازیکن‌های تیم بالای سی سال داشتن.
‫وظیفهٔ من حل کردن این مشکل بود.
‫رونی تقریبا نزدیک سی ساله‌اش بود.
‫وین رونی به جلو میره. ‫یه گل عالی. دوباره گل میزنه.
‫باور نکردنی بود. ‫توی ثروتمندترین باشگاه دنیا بودم...
‫و نمی‌تونستم بازیکن‌هایی ‫که می‌خوام رو بخرم.
‫حالا که خودم مربی شدم ‫این سختی‌ها رو درک می‌کنم.
‫دوره طاقت‌فرسایی بود، ‫ولی همیشه احساس می‌کردم...
‫وقتی سکان هدایت رو بدست گرفتی، ‫از طرز صداقت و رفتارت خوشم اومد.
‫و احساس کردم می‌تونی ‫در واقع تیم رو بهبود ببخشی.
‫از شیوه کارت واقعا لذت بردم، ‫مخصوصا تو زمین تمرین.
‫و احساس کردم، ‫اگه تلاش کنیم و ادامه بدیم...
‫چون تا قبل توی منچستر یونایتد ‫روی شکل تیم کار نکرده بودیم.
‫و برای من خیلی عجیب بود.
‫بعد شروع کردیم به تمرین کردی
‫به روشی که می‌خواستی، ‫و واقعا لذت بردم.
‫از تعریفت ممنونم.
‫شما رو در بازی اول فصل بعد می‌بینیم؟
‫- اعتماد به‌نفس دارید؟ ‫- بله.
‫چون قرارداد سه ساله امضا کردم.
‫می‌دونستم لویی از منچستر یونایتد ‫اخراج می‌شه. حس کرده بودم.
‫اونجا یه اتاق هیئت رئیسه کوچیک داشتیم،
‫و با اسطوره‌های منچستر ‫می‌گفتیم و می‌خندیدیم.
‫فرگوسن، بابی چارلتون...
‫یه میز داشتیم که پر از غذا و نوشیدنی بود.
‫فرگوسن همیشه با تروش صحبت می‌کرد.
‫یهو دیگه باهامون سلام و علیک نمی‌کرد، ‫از دور دست تکون می‌داد. یه‌جای کار می‌لنگید.
‫شم زنونه بود.
‫بعد وقتی انکار کردن، ‫لویی خیلی راحت پذیرفت.
‫گفتم: «لویی قراره اخراج بشی. حواست باشه.»
‫و در آپارتمان رو به‌هم کوبیدم و رفتم.
‫تروش قبل از فینال جام می‌دونست...
‫که من اخراج می‌شم.
‫و نمی‌تونستم باور کنم.
‫اولین بار کِی شنیدی که اخراج شدم؟
‫- بعد فینال جام حذفی... ‫- بعدش؟
‫وقتی وارد رختکن شدیم...
‫یه‌نفر گفت که زن شما عصبانیه...
‫چون وسط بازی خبر اومده ‫که مورینیو جایگزین می‌شه.
‫خیلی ناامید شدم چون احساس کردم...
‫که همه‌چیز داشت ‫در مسیر درست پیش می‌رفت.
‫اگه یک سال دیگه وقت داشتی ‫فکر می‌کنم موفق می‌شدیم.
‫«خب، انجامش دادیم!»
‫گفتم: «لویی، می‌گن تو اخراج شدی.»
‫خیلی عصبانی شد!
‫«چرا می‌خوای جشنم رو خراب کنی؟»
‫«این مزخرفات منفی رو بس کن!»
‫«سلام، لویی‌ام. بیا خونه، حق با تو بود.»
‫صداش لرزون بود، ‫گفتم: «باشه، دارم حرکت می‌کنم.»
‫وقتی اومدم خونه ‫فهمیدم گریه کرده.
‫بغلش کردم، ‫چشم‌های منم پر از اشک بود.
‫فکر می‌کنم این عکس خیلی خوبی باشه.
‫برای همه‌مون تکون‌دهنده بود.
‫دیگه جشنی در کار نبود.
‫و هیئت مدیره، اونجا نبودن.
‫تاثیر برانگیزترین چیز برای من فردا صبح بود.
‫وقتی صبحونه خوردیم...
‫و تو طبق برنامه برای پیش فصل ‫و برنامه‌ریزی ادامه دادی.
‫یادم میاد نشسته بودم و فکر می‌کردم، ‫اگه من بودم، روانی می‌شدم.
‫باید به باشگاه و بازیکن‌هام خدمت کنم.
‫آقای فن‌خال.
‫- خیلی‌خب، سریع بود. ‫- و خانم.
‫خبر خوب، جز خبر بد در مورد سرطان...
‫اینه‌که آدم‌ها معمولا ‫از سرطان پروستات رهایی پیدا می‌کنن.
‫ولی داریم در مورد طولانی مدت حرف می‌زنیم.
‫اگه سرطان ریه بود ‫وضعیت خیلی بدتر بود.
‫سرطان پروستات قابل درمانه.
‫ولی باید درمان جدی رو شروع کنیم، ‫چون نوع جدی از سرطان پروستات هست.
‫خودمون هم همین حدس رو زدیم.
‫بهتون نشونه‌هایی داده بودم.
‫آخرین بار گفت دکتر اسم سرطان رو آورد.
‫درمان به چه صورته؟ ‫احتمالات چی؟
‫چقدر زمان می‌بره؟
‫این‌که آینده دور رو در نظر بگیریم فایده‌ای نداره ‫چون نمی‌دونیم در چه جایگاهی قرار داریم.
‫پس یه‌مقدار... خب...
‫حالت چطوره، لویی؟
‫باید بگم حالم بهتر شده.
‫سه هفته اول بعد از پرتودرمانی فجیع بود.
‫بعد از هر پرتودرمانی تک‌تک ‫عوارض جانبی ممکن رو داشتم.
‫اما فقط به‌خاطر پرتو درمانی نبود.
‫به خاطر تزریق آمپول بود.
‫به‌کل آدمو از پا می‌ندازه، گرجان.
‫یه سوند هم بهم وصله...
‫که همیشه توی دست و پاست.
‫بهتره به همین گلف بازی کردن ادامه بدیم.
‫و تروش؟
‫تروش خیلی ترسیده بود.
‫تروش خیلی منفی برداشته کرده بود.
‫اون مثل من نیست. ‫من درباره هر موضوعی مطالعه می‌کنم.
‫فهمیدم که اکثر مردا ‫به‌خاطر سرطان پروستات نمی‌میرن...
‫بلکه به‌خاطر بیماری‌های دیگه ‫جونشونو از دست میدن.
‫چرا من باید اولین نفری باشم ‫که از این سرطان می‌میره؟
‫بیا، دوست من.
‫قراره نون کشمشی تروش رو بخوری، ‫چون خودمم هوس کردم.
‫با یه لایه پنیر.
‫بفرما. ‫حرف نداره.
‫یه هیئت اعزامی از فدراسیون هلند ‫دیروز به اینجا اومدن.
‫می‌خوان لویی مربی تیم ملی بشه. ‫نظر شما چیه؟
‫من بودم زودتر جواب منفی می‌دادم.
‫فکر می‌کردم بعد از منچستر یونایتد ‫عطای همه‌چیز به لقاش بخشیده شده.
‫حتی ده یازده سال بعد از اونی بود که گفت.
‫بعدش به میزش نگاه کردم ‫و برگه ترکیب‌های مختلف رو دیدم.
‫بهش گفتم: «این چیه؟»
‫«باید به آینده فکر کنم. بزودی محقق میشه. ‫باید حسابی آماده باشم.»
‫پس فکر می‌کنم احتمالا عملی بشه.
‫ولی فدراسیون فوتبال هلند هم باید بخواد...
‫و بتونه خواسته‌های اون رو برآورده کنه.
‫واکنش اولیه‌ام مثبت بود.
‫به این فکر می‌کنم در حال حاضر ‫چه کسی دیگه‌ای می‌تونه از پس این کار بربیاد؟
‫مربی‌های زیادی در دسترس نیستن...
‫که تجربه مربی‌گری باشگاهی ‫ و ملی رو داشته باشه.
‫بنابراین برمی‌گردی سراغ نگهبان قدیم.
‫علاقه‌ای هم ندارم برم قطر، ‫از نظر من...
‫یه چیزی این وسط درست نیست.
‫ولی لویی می‌گه نمی‌تونی ‫بازیکن‌ها رو مقصر بدونی.
‫فیفا نباید میزبانی رو به اونجا می‌داد...
‫یا سیاستمدارها باید اعتراض می‌کردن.
‫نمی‌شه این تصمیم رو ‫به اتحادیه ورزش‌های کشوری سپرد.
‫الانه که بهم پیام بدن.
‫مگه حرف اشتباهی زدم، عزیزم؟
‫رازهای زیادی رو لو دادی.
‫نه. نگاه کن چجوری نشسته.
‫اخیرا یه دوره ۲۵ جلسه‌ای پرتودرمانی داشتم.
‫هنوز می‌تونم از پس این کار بربیام؟
‫جون خودمو به خطر می‌ندازم؟
‫و اگه پیشنهاد رو قبول کنم، ‫سه روز فرصت آماده‌سازی دارم؟
‫ریسک بزرگیه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ. موفق باشی.
‫ممنون.
‫چطور می‌شه در عرض سه روز ‫روی بازیکن‌ها تاثیر گذاشت...
‫تا کاری کنم خواسته‌ام رو انجام بدن ‫و به جام جهانی راه پیدا کنیم؟
‫شک و شبهه وجود داره. ‫و من یکی شک ندارم.
‫همیشه گفتی که این تیم ‫می‌تونه قهرمان جهان بشه.
‫تنها در صورتی که در قالب یه تیم بازی کنن.
‫- دوییدی؟ ‫- آره.
‫- اسمت چیه؟ ‫- تیژ.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫بریم.
‫همه‌چیز نهایی شده...
‫و خوشحال هستیم که لویی قبول کرده ‫تا این کار رو بر عهده بگیره...
‫با یکدیگه با دنی بلیند، ‫هنک فریزر و فرانز هوک.
‫دیدار دوباره ‫با دوستانم در رسانه‌ست.
‫خب، آدم چی می‌دونه؟ ‫واسه بار سوم اینجا هستم.
‫در سال ۲۰۰۰، به چشم افتخار دیدم.
‫در سال ۲۰۱۲، به چشم افتخار ‫واسه خدمت به کشورم دیدم.
‫ولی الان، افتخار بسیار بیشتری داره.
‫چه کاری می‌شه کرد؟
‫چه چیزی رو ممکنه عوض کرد؟ ‫چه چیزی رو نباید تغییر داد؟
‫کار دشواری پیش‌روی ماست، ‫ولی سرشار از اعتماد به‌نفس هستیم.
‫و فقط یک نفر قادر به این کار هست، ‫و اون شما هستید؟
‫بسیار فوق العاده‌ست اگه رسانه بخواد ‫چنین چیزی رو درباره من بنویسه و منتشر کنه.
‫- حقیقتا ، سوال پرسیدم. ‫- فکر کردم نظر شخصی بود.
‫ولی موافق حرفتون هستم.
‫- مچکر، برت. ‫- خواهش می‌کنم.
‫همیشه موضوع ارتباط ‫بین مربی و بازیکن‌هاست.
‫پس با چهار یا پنج تا از بازیکن‌ها ‫تماس تصویری گرفتم...
‫چون دوست دارم زمانی حرف می‌زنم ‫تو چشم طرف مقابل نگاه کنم.
‫اول رفتم بررسی کردن ‫ببینم افراد با نفوذ رختکن...
‫از انتخاب لویی فن‌خال ‫به‌عنوان مربی تیم ملی حمایت می‌کنن یا نه.
‫چون که نمی‌خواستم ‫الکی وقتم رو هدر بدم.
‫شروع رویایی بود، لویی.
‫ولی بیشتر از هر چیزی ‫آرزوی سلامتی دارم.
‫آره، چون مریض هستم.
‫و همزمان به تموم مشکلات رسیدگی می‌کنم. ‫مشکلات زیادی هست...
‫ولی از پسشون برمیام.
‫درست مثل وقتی ‫که باید یه تیم فوتبال رو مدیریت کنی...
‫باید این بیماری رو مدیریت کنی.
‫- صبح بخیر، آقای فن‌خال. ‫- صبح بخیر.
‫واسه معاینه اومدم، ‫فشار خون‌تون رو می‌گیرم.
‫- امیدوارم واسه آخرین بار باشه. ‫- منم امیدوارم.
‫موقع اولین دوره مسابقات بین المللی، ‫شب‌ها می‌رفت بیمارستان.
‫موقع دور دوم، دچار التهاب لگنچه شده بود ‫و آنتی‌بیوتیک اشتباه مصرف کرده بود.
‫زیاد ترسیده بودم.
‫وقتی مردی به سن اون ‫تبش ۴۰ درجه باشه...
‫می‌دونی یه‌جای کار می‌لنگه.
‫در یه مقطع فکر کردم، ‫کی به فوتبال اهمیت می‌ده؟
‫فقط می‌خوام شوهرم ‫حالش خوب بشه.
‫خیال نمی‌کنم توپ رو از رافینیا بگیرن.
‫و مردم نمی‌دونن.
‫یه دوره از مسابقات بین المللی بود
‫که اون اصلا نرفت بیمارستان.
‫و لویی خیلی پررو به دکتر گفت:
‫«فراموش نکن پنج روز دیگه ‫باید برم کمپ تمرینی.»
‫صبح بخیر.
‫استراحت کنید.
‫بازم می‌بینم که توپ رو به بازیکن‌هایی ‫که حرکت نمی‌کنن پاس می‌دین.
‫این کار رو نکنید. ‫گفتم جابه‌جا بشید، نگفتم؟
‫اگه توپ رو می‌خواید، نشون بدید.
‫به طرف توپ بدویید ‫یا از توپ فاصله بگیرید.
‫بعد تصمیم با هم‌تیمی شماست ‫که با سرعت مناسب
‫بهتون پاس بده.
‫باید تمرین کنید.
‫تو فرار کردی ‫و بعدش برگشتی...
‫چون دومفرایز هافبک رو مارک کرده ‫و نمی‌تونه اُورلپ کنه.
‫متوجه هستید؟؟
‫پس با این شیوه جلو می‌رید، ‫به‌خاطر تیم. یخلی‌خب.
‫دی‌یانگ و ویرجیل، ‫در این مورد صحبت کریم.
‫تاکتیک فن‌خال.
‫ولی باید بدونی آزاده ‫و کسی اونو نگرفته.
‫اگه آزاده، باید خودتو برسونی. ‫باید زود باشی.
‫بسیار خب، برید سر جاتون.
‫استراحت کنید. آفرین. ‫هر دو سمت عالی بودید.
‫پنالتی می‌زنی؟
‫نفر چهارم هستم.
‫ولی اگه بازی به پنالتی کشید ‫اولین نفر می‌زنم.
‫- برای خودت تصمیم‌گیری می‌کنی؟ ‫- آره.
‫البته اگه از نظر تو اشکالی نداره.
‫- برای من مربی شدی؟ ‫- نه، نه.
‫به‌عنوان کاپیتان، ‫باید مسئولیت رو به عهده بگیری.
‫- ولی باید گل بزنی. ‫- میزنم. گل میزنم.
‫- فشار چی؟ ‫- تحملش رو دارم.
‫مالن!
‫باید گل می‌زدی. ‫این چه مدل استپی بود؟
عجله کن .
‫ممفیس و دانجوما شما عالی بودین. ‫فوق العاده بود.
‫ولی باید گل می‌زدی.
‫- امکان داره بهت بیهوشی بزنن. ‫- فکر خوبیه.
‫- لویی اهل قهرمان بازی نیست. ‫- فکر کنم باشه.
‫جز این‌که کل کشور فکر می‌کنن ‫تو قهرمان هستی...
‫به‌نظرم به خوبی از پسش براومدی.
‫بهش افتخار می‌کنم. ‫اگه بقیه بفهمن...
‫همه از رفتار اون تحت تاثیر قرار گرفتیم.
‫به شکمش سند وصل بود، ‫کیسه کلیه به پاش بود...
‫- بازیکن‌ها متوجه نشدن؟ ‫- هیچ‌کدوم متوجه نشدن.
‫- اطلاع ندارن. ‫- نمی‌دونن.
‫تحسین برانگیزه.
‫ولی ماهیچه‌هام، ‫هنوز اذیتم می‌کنه.
‫لویی فن‌خال، پیش از بازی حیاتی فردا ‫در مقابل نروژ...
‫ویلچر نشین شد...
‫بعد از آن‌که هنگام پارک کردن دوچرخه خود ‫افتاد و دچار جراحت شد.
‫برات سوال شده بود ‫که هنوز می‌تونی ادامه بدی یا نه؟
‫بازیکن‌ها و تیم مربی‌ها خواستن بمونم.
‫پس باید بمونم.
‫احساس خوبی داره؟
‫البته.
‫حس خوبی داره.
‫صمیمت گروه چه چیزی رو نشون می‌ده؟
‫راستش، خیلی چیزها رو.
‫موجب می‌شه بخوای ادامه بدی؟
‫ امکان داره به این موضوع فکر کرده باشی، ‫که مثلا الان می‌خوام تو تختم باشم.
‫اگه فردا صعود نکنیم...
‫در هر صورت تموم می‌شه.
‫- دیگه مربی تیم ملی نیستید. ‫- درسته.
‫می‌خوام اونجا باشم.
‫روی خیلی چیزها کنترل داری، لویی، ‫اما روی سرنوشت نه...
‫امسال، سال چندان خوبی نبود.
‫واسه من.
‫سرطان پروستات...
‫حالا بازم این وضع.
‫تاثیر منفی داره.
‫باورم نمی‌شه، ‫وضعیت جاده‌های هلند افتضاحه.
‫هیچ‌ موقع متوجه نشدم.
‫ما رویا داریم.
‫خیلی سخته، ولی ممکنه.
‫ما رویا داریم.
‫- ولی به زمان احتیاج داری. ‫- دقیقا.
‫چون تو ژاوی هستی، ‫بهت زمان میدن.
‫اما استرس دارم، لویی، ‫عادیه، چون بارسلوناست.
‫خیلی عذاب می‌کشی. ‫۲۴ ساعته و حتی وقتی خونه هستی.
‫چطوری به تیم کمک کنم؟ ‫چطوری به بازیکن‌ها کمک کنم؟
‫مخصوصا از نظر ذهنی، ‫چون وقتی نتایج خوبی نگیری...
‫بازیکن‌ها نظر ذهنی افت می‌کنن، ‫این مشکل اصلیه.
‫- پس نباید خم به ابرو بیاری. ‫- آره.
‫همیشه همین آدم باش.
‫این تنها توصیهٔ منه.
‫چون زمانی که شخصیتت رو تغییر میدی...
‫اونوقت تموم می‌شه.
‫بعدش رختکن رو از دست میدی. ‫دقیقا.
‫شاید بتونی سلام منو ‫به بازیکن‌های هلندی تیم برسونی.
‫و ازت خیلی مچکرم ، ژاوی.
‫- نه، من از تو مچکرم، لویی. همیشه. ‫- آرزوی بهترین‌ها رو دارم.
‫منم آرزوی بهترین‌ها رو دارم. ‫و سلام من رو به تروش برسون.
‫تروش، بیا.
‫یه لحظه.
‫تروش؟
‫بیا.
‫بازیکن محبوبم.
‫- تروش، حالت خوبه؟ ‫- هنوز هم خوش‌قیافه‌ای.
بسیار خوشحالم می‌بینمت.
‫امیدوارم بتونیم بیایم بارسلونا تا تو
‫و بازیکن‌ها رو ببینیم، ‫بتونه بازیکن‌های هلندی رو ببینه.
‫درست می‌گم، لویی؟
‫آره، بیا و میریم شام یا ناهار می‌خوریم، ‫هر چی که تو بگی.
‫باشه.
‫موفق باشی. ‫خداحافظ.
‫بسیارخب. ‫باشه.
‫خداحافظ. ‫خداحافظ.