‫زمانی که از من میپرسن: کجایی هستی؟ ‫جواب میدم: همونجا که اینیستا اهلش هست
‫- همیشه در حال بازی بود. ‫- با توپ می تونست بره پشت اون میز.
‫چه مسیر سختی رو ببینید رد کرده!
‫حالا یه جایی توی ژاپن هستش؟
‫قهرمان غیرمنتظره
‫آندرس اینیستا، قهرمان غیرمنتظره
‫بعد از دوران کاریش توی بارسا می دونستیم که...
‫یه جای دیگه باید بریم، اما واقعاً ژاپن؟!
‫انتظار نداشتم.
‫خیلی غم انگیز هست که خانواده و دوستانت رو بخوای ‫پشت سر بذاری...
‫و حالا که اینجا اومدیم، ‫به عنوان یه زوج...
‫و یه خانوادهبیشتر از قبل احساس نزدیکی می کنیم.
‫زمانی که اینجا میای اولش احساس میکنی که...
‫همسر اینیستا
‫تنهای تنها هستی، چون کسی رو نمیشناسی.
‫بخاطر همین ما رو هم به عنوان شریک زندگی...
‫و هم به عنوان یه خانواده بهم نزدیک تر کرد.
‫دوران کودکی من، دورانی بود واسه خودش ‫ازش خیلی لذت بردم.
‫دوران کودکی من پر از فوتبال بود،
‫دوران کودکی من، صبح رفتن به مدرسه...
‫و در عصر تمرین کردن بود.
‫این چند وقت تنها چیزی که می تونم بگم از دست دادم،
‫این بود که خیلی نزدیک نبودم به خانوادم
‫بقیه ی چیزها هیچ اهمیتی ندارن.
‫اینجا فقط ما دوتا هستیم،
‫و چهار تا کوچولو هم پیشمون داریم،
‫که از این آرامش لذت میبرن و خب ‫این فرصت رو دارن تا با آدمای جدید...
‫و فرهنگ جدید آشنا بشن.
‫اون برای من همیشه مهم بود.
‫با هم خیلی خوب کنار میایم.
‫خوشحال میشم که تقریباً همه ی زمانم رو با اون ‫بگذرونم و همه چیزم رو در اختیارش بگذارم.
‫ما یه خانواده شگفت انگیز...
‫با اون فسقلی ها واسه خودمون درست کردیم...
‫و اینکه راه زندگی ما به هم برخورد کرد یه جور هدیه بوده.
‫متشکرم! یه هدیه ی کوچیک!
‫- اونا رو واسه چی درست کردی؟ ‫- متشکرم! یه هدیه ی کوچیک!
‫هر روز شبیه همه ی خانواده های دیگه ‫خیلی سرمون شلوغ هستش.
‫برای داشتنِ چهارتا شیطون توی خونه،
‫خب...گاهی اوقات ازش باید فرار کنی!
‫کلمه های زیادی به ذهن من میرسه...
‫اما اگه، به چیزی بخوام فکر کنم...
‫که واقعاً در یک کلمه اون رو خلاصه کنه...
‫هم به عنوان یه انسان و هم یه فوتبالیست،
‫باید بگم اون بزرگه.
‫- منحصر به فرد. ‫- با وقار.
‫- بی نظیر ‫- متعادل.
‫- مثال زدنی. ‫- شگفت انگیز.
‫- خاص. ‫- اسطوره.
‫در یک کلام آندرس...
‫آندرس، آندرس هستش
‫یه شخص شگفت انگیز
‫- من میگم جادوگر. ‫- اون بازیکن خاصی هستش...جادویی!
‫- یه بازیکنِ واقعی! ‫- شعبده باز... نه؟
‫روحیه ی تیم.
‫خدا.
‫به عبارت دیگه میگم "بشریت".
‫به عنوان یه بازیکن فوتبال...
‫و همچنین یه انسان ازت خوشم میاد.
‫- درستکار. ‫- ما با هم فرق داریم.
‫اون خیلی سفید هستش و من خیلی سیاه هستم. ‫اما همدیگه رو خیلی دوست داریم.
‫- استعداد خالص. ‫- جادو.
‫خاص. ‫فکر می کنم آندرس...
‫هم بازیکن و هم انسان خاصی ـه.
‫از نظر من اون یه رقاص بود. ‫بهترین رقاصی که در فوتبال دیده بودم.
‫انگار داخل زمین می رقصید.
‫تماشای بازیِ اون، خیلی لذت بخش بود.
‫همون تاثیر رو روی آدم میذاره که وقتی ‫رقصیدنِ یه نفر رو می بینی، حس میکنی.
‫در مورد آندرس، این احساس بهت دست میداد ‫که انگار اون با توپ میرقصه.
‫رقص ضربه ای و رقص مدرن.
‫به خوبی و به شدت می رقصید.
‫همیشه، اون و توپ یکی بودن.
‫وقتی بازی می کرد انگار داشت اسکی می کرد.
‫شیوه ی راه رفتن اون و بازی کردنش ‫و نحوه ی استفاده ش از توپ هنری بود.
‫اون توپ رو لمس نمی کرد، بلکه دنبالش میرفت.
‫این احساس، منحصر به فرده!
‫یهویی آروم میشد و بعدش اون استارتی رو که ‫انتظارش رو نداشتی میزد،
‫بعدش یهویی میزد روی ترمز و بخاطر همین...
‫گرفتنِ توپ از اون، غیر ممکن بود.
‫با استعدادترین بازیکن فوتبال اسپانیا بود که ‫در تمام عمرم دیدم.
‫رابطه ی زمان-فضا در زمانیکه بازیکنی، منتظره ‫تا اون بیاد جلو...
‫دقیقاً در زمانی دریبل خودش رو انجام میده... ‫(ژاوی هرناندز)
‫که حریف، حواسش نیست...
‫این واقعاً فوق العاده ست. ‫تازه تا آخرش منتظرت می مونه.
‫منتظرت می مونه و میگه: ‫«میخوام بگیرمت» و بعدش میگیرتت.
‫اینجور بازیکن ها می تونن تغییر ایجاد کنن،
‫و باید بگی: ‫«حواست بهش باشه وگرنه تو رو پشت سر میذاره.»
‫ولی بازم کارش رو میکنه.
‫یه جورایی شبیه کسایی می مونه که ‫با گاو مبارزه میکنن...
‫اونا منتظر می مونن تا گاو، قشنگ نزدیک بشه... ‫(پِپ گواردیولا)
‫منتظر می مونه تا رقیب قشنگ نزدیک بشه، ‫و بعدش تصمیم گیری می کنه.
‫و آدمای زیادی قادر به انجام این کار نیستن.
‫از نظر من، حقه ی اصلی اون این بود که ‫دو تا چشم نداشت! چهار تا داشت!
‫دوتا چشم جلوش بود و دوتا عقبش! ‫(لوییز انریکه)
‫اون نیازی نداشت...
‫همیشه میدونست کی پشت سرشه ‫و از کدوم طرف قراره بیاد.
‫از موقعیت ها و فضاهایی، موفقیت بیرون میومد، ‫که یه جورایی غیر ممکن بودند.
‫می تونی توپ رو هرجور خواستی بهش بدی... ‫(ساموئل اتوئو)
‫اون خودش هر جور که بخواد توپ رو کنترل میکنه.
‫باورنکردنی بود.
‫حتی رونالدینیو...رونالدینیوی بزرگ...
‫بعضی وقتا بهش توپ رو میدادی و از دست میدادش.
‫ولی آندرس، هر توپی بهش میدادی...
‫لعنتی کنترلش میکرد.
‫ازش پرسیدم: «رفیق، چطور اینکار رو میکنی؟»
‫وقتی به نظر میرسید که گیر افتاده، ‫با خودت میگفتی: «خیلی خب، توپ رو لو داد.»
‫ولی بعدش از طرف مقابلش رد میشد.
‫وقتی دوتا بازیکن رو از پیش رو برمیداشت، ‫شبیه یه جور پاک کن می موند.
‫توپ رو کنترل میکرد، تکون میخورد، دوتا ضربه میزد، ‫بعدشم بای بای آندرس! ‫(اریک آبیدال)
‫خیلی خوب بود که آندرس رو اونجا داشتم، ‫(نیمار جونیور)
‫چون می دونستم می تونم هر توپی رو بهش پاس بدم،
‫و اون می تونست به سمت دروازه حرکت کنه، ‫چون اون، بازی رو درک میکرد. میدونی؟
‫بازیکنی بود که بهتر از بقیه ‫منو داخل زمین درک میکرد.
‫جوردی آلبا
‫و فراتر از اون، به عنوان یک انسان...
‫خیلی تحسینش میکنم. ‫آدم بسیار آرومی ـه.
‫دقیقاً بر عکس من! ‫ولی فکر میکنم ما مکمل همدیگه ایم.
‫احساس خاصی در بین ما در جریانه...
‫و فقط با یه نگاه می تونیم ارتباط برقرار کنیم. ‫(سرخیو بوسکتس)
‫میدونستیم از خودمون و از دیگری، چی میخوایم.
‫در اینجا منظورم آندرس ـه.
‫میبینی حریف داره عرق میریزه، زحمت میکشه، ‫سعی میکنه توپ رو به دست بیاره...
‫ولی اون همیشه خونسرد بود و با خودت میگفتی: ‫«بیخیال بابا، تمومش کنید، این منصفانه نیست!»
‫واقعاً به نظر میرسد که داری... ‫(بوفون)
‫دو تا بازیکن رو می بینی...
‫که توی دوتا بازیِ مختلف هستن.
‫به نظر میرسید اون توی یه بازیِ دیگه بود.
‫تخصص اون، همین بود.
‫اون دقیق بود،
‫و توانایی از دست ندادنِ توپ در فضای بسته رو داشت.
‫قبلاً میگفتم اون مثل هری پاتر با اون ‫عصای جادوییش می مونه.
‫می تونست هروقت که میخواست، هرکاری که ‫میخواست رو بکنه.
‫جادو میکرد و کارهای مختلف انجام میداد.
‫شاید دیگه هیچوقت، اینیستا تکرار نشه.
‫پاها بالا.
‫یک، دو، سه، چهار...
‫دست ها پایین. چهار!
‫مشخصاً مغز مرکز همه چیز ـه.
‫و اون تونسته تا...
‫رابطه ی بین مغز و بدن رو به شیوه ی خاصی ‫سازماندهی کنه.
‫تا به هر نحوی که بخواد، حرکت کنه.
‫حرکاتِ واقعاً پیچیده رو...
‫به سادگی، با شکوه و به همراه هارمونی انجام میداد.
‫فکر نمیکنم هیچوقت لازم باشه ورزش کردن رو ‫کنار بذاره...
‫چون این روش اون برای ابراز کردنِ خودشه.
‫بخاطر اینکه...
‫بذار اینجوری بگم، اون فردی منزوی و درون ریز ـه.
‫روش ابراز موجودیت خودش، مشخصاً فوتبال ـه.
‫آره، عالی بود.
‫اینیستا، عالی بود.
‫همیشه اینو میذاشتم پای این قضیه...
‫که وقتی جوون بود، برای تمرین...
‫چندین ساعت در زمین معروف روستاشون...
‫مشغول میشد و بازی می کرد.
‫کل روز اونجا توی خیابون بازی میکرد،
‫و از نظر من این موضوع در رشدِ...
‫خصوصیاتِ خاصی که اون داشت، خیلی تاثیر گذار بوده.
‫به وقتی فکر کن که دوباره باید برگردی برش داری.
‫اگه نمیخوای ازش استفاده کنی، همینجا ولش میکنیم. ‫میخوای همینجا بشینی؟
‫میذاریمشون اینجا و بعداً میایم دنبالشون. ‫پائو همینجا ولشون میکنه.
‫- توپ رو میخوام. ‫- همینجا ولش میکنی؟
‫سعی کن نیوفتی داخل آب. باشه؟
‫مثل یه موتور، همینجا پارک میکنم.
‫حاضری؟
‫الان در مرحله ی متفاوتی از زندگیم قرار دارم.
‫ترک بارسلونا و اومدن به اینجا از جهات مختلفی...
‫بهم آزادی داده.
‫اینکه همینجوری روی یه نیمکت بشینیم، ‫و مردم رو تماشا کنیم،
‫کاری بوده که هیچوقت نمی تونستیم انجامش بدیم.
‫و اینکه می تونیم با بچه ها بریم پیاده روی...
‫آرامشی رو با خودش به همراه داره که ‫خیلی سال میشه نداشتیم.
‫اوه! لایی زد! سینا بهت لایی زد!
‫ما چشم داریم...مگه نه؟
‫حداقل عذر خواهی کن.
‫- مامانی! ‫- میخوای ژاکتت رو در بیاری؟
‫بابا، تو هم باید بازی کنی. باشه؟ ‫بابا!
‫- من برش نداشتم. ناراحت نباش. ‫- بیا.
‫- این همون نیست. ‫- بیا.
‫- خیلی بد بود ولی سه یا چهارتا گل زدم. ‫- بابا!
‫- بابا، تو هم بازی میکنی، باشه؟ ‫- منم بازی کنم؟
‫بیا.
‫ببین، بابا میخواد ماهی بگیره.
‫ببین، بابا میخواد...
‫- اون که چیزی نگرفته. ‫- چرا گرفتم. ببین!
‫ببین!
‫ایول!
‫دیدی؟
‫ببین، سیِنا.
‫- خیلی بزرگه. ‫- اوه!
‫ممنونم.
‫ببین، عجب ماهی ای!
‫- دیدی؟ ‫- بابا.
‫مامان میتونه کوسه بگیره؟
‫نه، کوسه ها خیلی سنگینن!
‫تابستونی که همدیگه رو دیدیم...
‫با بارسلونا رفته بود به تورِ ژاپن،
‫و وقتی برگشت، گفت: ‫«یه چیزی واست آوردم.»
‫«میشه ببینمت؟ میخوام بهت بدمش.»
‫من آنا رو ...
‫در خیابان «سنت جان ایو» در سال 2007 دیدم.
‫برنامه ریخته بودم با «جوردی مسالس» برم ماتارو.
‫رفتیم داخل ساحل یه نوشیدنی زدیم.
‫رفتیم کافه ی دم ساحل و اونجا یه نوشیدنی ‫سفارش دادیم.
‫اون یه خدمتکار بود و داشت کار میکرد.
‫به محض اینکه رفتیم داخل، اون گفت...
‫«این دختره ی مو مشکی رو داخل کافه دیده بودی؟»
‫به محض اینکه دیدمش، مجذوبش شدم.
‫من گفتم: «خب، آندرس ما تازه اومدیم دم در...»
‫«...هنوز درست و حسابی به اطراف نگاه نکردم.»
‫یه مدت اونجا موند.
‫با صبر و حوصله منتظر فرصت مناسب بود.
‫آدم باید اینجور مواقع خیلی صبور باشه.
‫روز بعد گفت: ‫«باید شماره ی اون دختره رو بگیرم.»
‫اون یه جورایی آدمِ حوصله سر بُری ـه. ‫(سسی مارتینز: دوست آندرس)
‫آندرس آدمیه که وقتی یه ایده به ذهنش میرسه،
‫بالاخره میره سراغش.
‫بعد از یه مدت گفتش: ‫«فهمیدم! فهمیدم!»
‫من گفتم: ‫«اصلاً نمیخوام بدونم نقشه ت چیه.»
‫هر روز بهم زنگ میزد و درباره ی این قضیه ‫مزاحمم میشد.
‫منم نمی تونستم از شرش خلاص بشم.
‫یک ساعت و نیم پشت تلفن باهام حرف میزد...
‫و میخواست بدونه که به نظر من پیامی که...
‫برای اون زن فرستاده، جوابشو میگیره یا نه.
‫اون نمی دونست چطور باید رفتار کنه. ‫(کارلوس مارتینز: دوست آندرس)
‫آندرس خیلی کارها برای آنا کرد.
‫و یه روز وقتی آندرس از ‫تور آسیاییِ بارسا برمیگشت....
‫اونا با هم بودن! ‫یه جورایی سوپرایزکننده بود.
‫اینجا توی ژاپن، در تمام فرودگاه ها...
‫بیشترین برند و شرکت هایی که میبینی، «آنا» ـه.
‫خیلی منو یاد اون مینداخت.
‫ما همدیگه رو داخل یه پمپ بنزین، نزدیک ماتارو، ‫یعنی محل زندگیِ من، دیدیم.
‫و یادم میاد دو ساعتی بود که ‫داخل ترافیک معطل شده بود.
‫یه ساعت و خورده ای دم گذرگاه معطل شده بودم.
‫همینجروی پیام میدادم و میگفتم: ‫«صبر کن. دارم میام.»
‫یه مدت زمان کوتاهی رو با هم گذروندیم، ‫و کادوش رو بهش دادم...
‫یه کادوی کوچولو بهم داد... ‫یه هواپیما به اسم آنا!
‫از اونجور کادوهایی بود که وقتی عاشق یه نفر میشی ‫بهشون میدی.
‫وقتی اون کادو رو گرفتم و نامه رو خوندم،
‫میتونم بگم در همون لحظه احساس کردم عاشقش شدم.
‫به خواهرم گفتم: ‫«مارتا، فکر میکنم عاشق شده باشم.»
‫من با نگاه اول عاشقش شدم و اون کم کم عاشق من شد.
‫همون شبی که همسرش رو دید... ‫(جوئل بوراس)
‫چند ساعت قبلش منو دیده بود و میدونم که...
‫این برای اون، لحظه ی خاصی بوده.
‫مراقب باش.
‫- اوه، نه! عجب شوتی! ‫- بیا اینجا، تو...
‫- برادرت رو دعوا میکنیم. ‫- کفش هات رو بپوش، مرد جوان!
‫- شیطون! ‫- کی شیطون ـه؟!
‫- پائو. ‫- چرا؟ چیکار کرده؟
‫چون پائو با توپ به من زد! محکم زد!
‫محکم؟ ولی اون نمیخواست همچین کاری بکنه.
‫بیچاره!
‫معذرت خواهی کرد؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫اوه، عزیزم. از خواهرت بخاطر اون شوت محکم...
‫عذرخواهی نکردی؟
‫ببخشید.
‫شنیدی چی گفت؟ گفت «ببخشید.»
‫اوه، ماساژ کمر!
‫- اون چیکار کرد؟ ‫- ماساژ کمر داد!
‫- ماساژ کمر گرفتی؟ ‫- آره.
‫اطلاعیه: ‫نهم آپریل سال 2018
‫یادمه با چندتا از دوست هام داشتیم منچ بازی میکردیم
‫بعدش اون بهم پیام داد و گفت...
‫باید برم به اتاقش. ‫اون میخواست باهام حرف بزنه.
‫برای منم نوشته بود: ‫«میشه یه دقیقه بیای اتاق من؟»
‫وقتی خودتو میذاری جای اون با خودت فکر میکنی... ‫(جرارد پیکه)
‫خدای من! یعنی الان داره به چی فکر میکنه ‫و چه حسی داری؟
‫رفت پیش لئو و من... ‫(لوییس سوارز)
‫تا درباره ی تصمیمش بهمون بگه.
‫آندرس داخل اتاقش منتظر بود و ما رو نشونده بود،
‫و بهمون گفت که تصمیم گرفته بره. ‫(لئو مسی)
‫این کنفرانس خبری برای اینه که میخوام ‫در حضور همه اعلام کنم...
‫تصمیم گرفتم...
‫این فصل، فصل آخرم باشه.
‫هیچوقت فکر نمیکردم بارسا رو ترک کنه.
‫این چیزی بود که همیشه بهش میگفتم...
‫و اون پشتش رو بهم میکرد و میگفت: ‫«تو بهم اعتماد نداشتی...»
‫«...چون تو میگفتی همیشه می مونم. مگه نه؟»
‫خیلی پیچیده ست.
‫به همه ی هم تیمی هام و همه ی کسانی که ‫در تمام این سال ها و این فصل...
‫روزها رو باهاشون سپری می کردم...
‫باید بگم، اونا کسانی هستن که هر روز منو بهتر کردن.
‫اینطور نیست که بارسا رو نشه بدونِ آندرس تصور کرد،
‫ولی بدون رفیقم، نمی تونم زندگی رو تصور کنم! ‫(ایوان راکیتیچ)
‫از همون لحظه، دلمون برای آندرس تنگ شد.
‫ولی هنوز چند هفته ای می تونستیم باهاش باشیم. ‫(آندره ترشتگن)
‫البته که اون روزها برامون خاص تر میشدن.
‫موضوع این بود که سال قبل ژاوی رفته بود...
‫و امسال، آندرس داشت میرفت و کم کم ‫همه داشتن میرفتن...
‫و داشتیم کمتر و کمتر میشدیم...
‫دوره ی شگفت انگیز و مهمی برای ما ‫و برای باشگاه بود...
‫و اینکه دیگه داشت نوبت ماها میشد.
‫نمی تونستم جایی بمونم که احساس میکردم ‫نمی تونم تمام وجودم رو در اون بذارم.
‫افرادی که داخل باشگاه بودن...
‫هیچوقت فکرش رو نمی کردن که من تصمیم به رفتن بگیرم.
‫انگار همه ی اینا...
‫مثل رابطه ی زن و شوهر می مونه. ‫اگه در زمان مناسب با هم صحبت نکنند...
‫یه روزی میاد که دیگه خیلی دیر شده.
‫خیلی ساده ست!
‫بالاتر از همه چیز، خواسته ی اون این بود که ‫زمانی باشگاه رو ترک کنه که...
‫یکی از اعضای اصلی تیم اول باشه... ‫(رادمون سوسترز: دوست آندرس)
‫و در بازی بتونه تاثیری بذاره و با خودش فکر کنه:
‫«وقتی دارم از باشگاه میرم که سرم رو بالا گرفتم ‫و تیمم داره بازی ها رو میبره.»
‫از اونجایی که اون به خودش خیلی سخت گیره،
‫و همیشه میخواد 100درصد توانش رو بذاره...
‫کم کم متوجه شد که دیگه نمی تونه 100درصد ‫توانش رو بذاره...و دیگه این آخرش بود.
‫فکر میکنم این بهترین کار بود.
‫امروز آخرین روز بزرگ، یا بهتر بگم ‫آخرین جامِ...
‫- آندرس اینیستاست. ‫- تکه ای از روحِ بارسا...
‫داره ازش جدا میشه.
‫بخشی از سپرش، بخشی از تاریخش!
‫اینیستا، اسطوره ی بارساست.
‫بازی آخر اینیستا برای بارسا، باید بازی خوبی میشد. ‫(ارنستو والورده)
‫اون می تونست این بازی رو به همون چیزی که ‫تصورش کرده بود، تبدیل کنه.
‫دیگه بهتر از این نمیشد به نظرم!
‫سوارز به اینیستا، نزدیک محوطه ی جریمه، ‫به نظر میاد میخواد بشوته...یک در برابر دو،
‫مسی در محوطه ی جریمه، پاس میده اینیستا...
‫کسی نگرفتتش! کاپیتان فرصت خوبی پیدا میکنه، ‫شوت میکنه و همینه!!!!
‫اینیستا! اینیستا! اینیستا!
‫ما هم می تونیم در آوازخوانیِ طرفداران بارسا ‫شرکت کنیم.
‫که آوازِ همه ی طرفداران فوتبال برای...
‫اسطوره ی دنیاست!
‫هنوزم وقتی میشنومش، موهام سیخ میشه.
‫احساس می کردم دارم پرواز میکنم،
‫انگار برفراز دور زمین میچرخیدم...
‫و تنها برای من سوت زده میشد.
‫یه بازی نهایی بود.
‫هنوزم وقتی اون لحظه ی خداحافظی رو پخش می کنم...
‫وقتی که تعویض شدم...
‫اگه بگم چند قطره اشک نریختم، دروغ گفتم.
‫در اون لحظه...
‫و با اون همه تماشاگری که...
‫آوازِ اسم منو سر میدادن، ‫همچنین طرفداران سویا...
‫بیشترشون ایستاده بودن و منو تشویق میکردن.
‫این صدای استادیوم واندا نیست. ‫این صدای دنیای فوتبال ـه.
‫پیروزیِ اون عنوان، پیروزی لالیگا...
‫فکر میکنم با ارزش ترین راه...
‫برای ترک باشگاهی باشه که تمام عمرت رو ‫اونجا گذروندی.
‫اون تصمیم گرفت بارسا رو به روش خودش ترک کنه. ‫(مارکوس لوپز: نویسنده ی بیوگرافی)
‫اول بارسا رو ترک کرد و بعدش فهمیدیم داره کجا میره.
‫وقتی آندرس، باشگاه رو ترک کرد، ‫مایل بود دیگه جلوی بارسا بازی نکنه.
‫بخاطر همین باید خیلی دور میشد.
‫پس پرسیدم: ‫«آندرس، این یعنی تصمیم گرفتی از اروپا بری؟ آره؟»
‫پس یعنی نه خبری از لیگ های بزرگه ‫و نه لیگ های شناخته شده....
‫و این یعنی...
‫یا ایالت متحده یا آسیا.
‫در حقیقت، به نظر میومد میخواد بره چین، ‫تا اینکه سر و کله ی میکیتانی پیدا شد.
‫میکیتانی سان، موسس و مدیر راکوتن ـه،
‫که حامیِ اصلی باشگاه بارسلوناست،
‫و مالک باشگاه ویسل کوبه ی ژاپن هم هست.
‫و در کل عشق ورزش ـه...
‫و یکی از طرفداران آندرس هم هست...
‫و فکر میکنم در آندرس ...
‫نیروی محرکی برای پروژه های آینده ی ورزشی می بینه.
‫میکی یکی از معدود کسانی بود که...
‫میتونست اونو متقاعد کنه تا بره ژاپن.
‫رفت دم خونه ش و براش توضیح داد و ‫با اون پروژه، متقاعدش کرد.
‫که درواقع برای اون فقط بازیِ فوتبال نبود، ‫بلکه برندش هم بود...
‫ما باید در اسرع وقت، با آندرس... ‫(هیروشی میکیتانی: مدیر باشگاه ویسل کوبه)
‫جلسه ای برقرار میکردیم.
‫پس با خودم گفتم: ‫«فردا میخوام برم بارسلونا»
‫پس پرواز کردم...
‫و بعدش روز بعد...
‫با آندرس و تیمش، جلسه ی خیلی خوبی داشتم.
‫یکی از همکاران سر کار...
‫ویدیویی آماده کرده بود تا توضیح بده ‫که آندرس کی هست و چی هست!
‫فکر میکنم اون ویدیو روی اون تاثیر گذاشت ‫و هیجان زده ش کرد.
‫یکی از عوامل تاثیر گذار، همین بود!
‫چیزی که میخواد و برنامه ای که برای آینده داره...
‫اینه که باشگاه رو بزرگ تر کنه و سطحش رو ‫بیاره بالاتر...
‫و به همه ی اهدافی که داره دست پیدا کنه.
‫از نظر من این مثل یه رویا می مونه...
‫و خیلی ایده آلِ که بخوام بخشی از...
‫همچین پروژه ی هیجان انگیزی باشم.
‫با همدیگه می تونیم این باشگاه رو بزرگتر کنیم.
‫اون ها منو پر از...
‫ایده های مثبت و میل به...
‫حضور در این پروژه کردند و در نهایت من قانع شدم.
‫طرف تفکر اون با فرهنگ ژاپنی...
‫و بازیکن های ژاپنی،
‫خیلی متفاوت ـه.
‫پس این خیلی مهمه...
‫و آندرس قراره خیلی...
‫میدونی...تاثیرگذار باشه!
‫نه تنها برای لیگ ژاپن بلکه برای کل جامعه ی فوتبال،
‫یا شاید خود جامعه در ژاپن!
‫این قدمی که الان دارم برمیدارم...
‫قدم خیلی بزرگیه و مثل وقتی می مونه که ‫از آلباسته به بارسلون اومدم.
‫چندین هفته رو در یه بیمارستان گذروندیم.
‫هر راهی بود رو امتحان کردیم...
‫تا اوضاع درست بشه،
‫ولی در نهایت، بعد از هفت ماه از دست دادیمش.
‫هیچکس برای همچین چیزی آمادگی نداره.
‫وقتی اون حالش بد بود، من در کنارش بودم.
‫وقتی حال من بد بود، اون کنارم بود.
‫همیشه این تصویر رو در ذهنم دارم که ...
‫به عنوان یه پدر در اون لحظه...
‫یکی از والدین باید اعلام کنه که...
‫بچه ای که منتظر به دنیا اومدنش بودی...
‫دیگه مُرده.
‫و بعد از همه ی این جریانات و همه ی سختی هایی ‫که پشت سر گذاشتیم...
‫اون با بدترین اتفاق ممکن روبرو شده!
‫در اون دوران سخت، ما مجبور بودیم یه جور سر کنیم...
‫علیرغم اینکه آندرس همیشه با من بود ‫و خیلی باهام صحبت میکرد...
‫تصمیم گرفت که برام نامه ای ...
‫عاشقانه و احساسی بنویسه،
‫که سعی میکنم هر روز اون نامه رو بخاطر بیارم.
‫ما توی یه بلوک زندگی می کنیم،
‫هر روز همدیگه رو می بینیم. ‫مخصوصاً بچه ها!
‫بچه ها هر روز توی مدرسه همدیگه رو می بینن... ‫(داوید ویا)
‫بعضی وقتا توی خونه ی آندرس و بعضی وقتا ‫توی خونه ی من دور هم جمع میشن.
‫از همه بیشتر، والریا و اولایا ‫و پائولو آندریا و لوکا...
‫چون خیلی با هم تفاهم دارن...
‫و بخاطر سن و سالشون...
‫هر روز کنار همدیگه هستن.
‫دوران کودکی ای که بچه هام دارن، ‫با قدیم خیلی فرق میکنه.
‫خیلی بهتر از اون دوران کودکی ایه که ‫من توی روستامون گذروندم. خب؟
‫من نیازی به بابام نداشتم ‫تا بخوام برم بیرون و بازی کنم.
‫پسرم اونطوری که من بزرگ شدم، بزرگ نمیشه.
‫بر خلاف اختلاف سنی سعی میکنم خاطر جمع بشم ‫تا چیزهای مهم...
‫که در وجود من قرار داشتن، و به من منتقل شده اند...
‫به اون هم منتقل بشن.
‫گل توسط اینیستا!
‫لیگ دوم-لیگ قهرمانان ‫مرحله ی نیمه نهایی، پنج مِی 2009
‫وقتی بارسلونا به ورزشگاه استامفورد بریج رسید، ‫نگران بود...
‫بخاطر این نگران بود که توی کمپ نیو ‫صفر-صفر کرده بود.
‫بازی خیلی سختی بود.
‫اون بازی خیلی سخت بود.
‫خیلی سخت! خیلی پر جنب و جوش.
‫بد، بد، بد! ‫خیلی بد شروع شد.
‫توی 90 دقیقه ی بازی، ‫حتی یه شوت در چارچوب هم نداشتیم.
‫عجب!
‫سرنوشت ما رو به فینال رسوند.
‫اسین گل دیدنی ای رو با پای چپ زد...
‫که یه جورایی نتیجه ی بازی رو مشخص کرده بود.
‫در 20 دقیقه ی آخر یه حسی بهم میگفت...
‫«اونا قراره با اختلاف دو تا گل بیوفتن جلو».
‫واقعاً همچین حسی داشتم که...
‫«اونا قراره یه گل دیگه بزنن». ‫دو تا یا سه تا!
‫تازه راستش رو بخوام بگم، داور میتونست ‫یکی دو تا پنالتی هم واسشون بگیره.
‫از همه بدتر، حس بدی داشتیم چون یه نفر کم بودیم.
‫این منو ناراحت میکنه ولی مطمئناً ‫از همه بیشتر، هم تیمی هام رو ناراحت میکنه...
‫که مجبور بودن توی این بازیِ به این سختی ‫ده نفره بازی کنن.
‫احساسی که در اواخر بازی به آدم دست میده...
‫وقتی که دیگه زمانی باقی نمونده،
‫باعث میشه تا تشویق بشی، ‫و بدنت تشویقت میکنه تا بیشتر تلاش کنی.
‫من اون بازی سه کارته شده بودم... ‫(محروم شده بودم)
‫و یادم میاد که در کنارِ... ‫(کارلوس پویول)
‫مانل استیارته وایساده بودم و احساس وحشتناکی داشتم.
‫مثل همه ی طرفداران بارسلونا...
‫ولی امید داشتم که هنوز فرصت داریم...
‫و میتونیم گل بزنیم، چون مدام به مانل میگفتم:
‫«ما هنوز شانس داریم، ما هنوز شانس داریم. ‫باید از شانسمون استفاده کنیم.»
‫نمیدونم دقیقه ی 92 بود یا چی...
‫ولی اونموقع بود که ‫اینیستا شعبده بازیش رو انجام داد.
‫دنی آلوز سانتر میکنه...
‫اون تنها ضربه به سمت دروازه ای بود که ما داشتیم.
‫اتوئو توپ رو کنترل میکنه.
‫بعدش با خودم فکر کردم: ‫«توپ رو کنترل میکنم، میدم آندره و اون شوت میکنه.»
‫میخواستم توپ رو کنترل کنم ولی از دست دادمش...
‫اسین هم توپ رو از دست داد، بعدش رسید به مسی.
‫توپ رسید به من و منم قشنگ نزدیک بود ‫توپ رو لو بدم...
‫البته اون منتظر فرصت شوت زنی میگشت...
‫ولی فضاش رو بستن و بهش اجازه ندادن،
‫- داشتم میوفتادم که... ‫- توپ از کنار به سمتم اومد...
‫میدونستیم این آخرین فرصتمونه.
‫وقتی توپ از طرف مخالف پای اصلی میاد سمتت ‫ضربه زدن بهش خیلی سخت میشه.
‫این بخشی از توپ خونه ی اینیستا بود...
‫که در زمان مناسب... ‫(سانتی سرگورولا: ژورنالیست)
‫حرکاتی رو میزد که هیچکس انتظارش رو نداشت.
‫ولی واقعاً همون حرکات، تعیین کننده بودن.
‫اتوئو توپ رو در اختیار میگیره، ‫اسین میگیرتش و از دست میده...
‫مسی میفرسته برای اینیستا...
‫اینیستا شوت میزنه...گلللللل!
‫اون گل فوق العاده ای زد که ‫اینقدر مونده بود بره بیرون.
‫آندرس ما رو نجات داد.
‫خوبیه کارما اینه که همیشه کنترل چیزهای خوب رو ‫میده دست آدمای خوب!
‫آندرس تونست توپ رو به ثمر بنشونه...
‫و برای همه ی ما نجات دهنده بود!
‫درست در لحظه ی مناسب... ‫آندرس اینیستا درخشید!
‫خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫ناراحت بودم که چرا پینتو ازم زد جلو!
‫یادم میاد هممون رفتیم دم نقطه ی کرنر...
‫و همدیگه رو بغل کردیم،
‫کل تیم دم کرنر روی هم ریخته بودن...
‫و به همراه طرفداران با آندره جشن می گرفتن.
‫یه هفته داشتم اون رو تماشا می کردم.
‫میده به مسی، مسی به اینیستا... ‫اینیستا شوت میکنه...گللللل!
‫این لعنتی چیزی جز جادو نیست!
‫گل برای بارسا!!! اینیستا گل میزنه!
‫اون گل آندرس رو همونطور که بود، جلوه داد. ‫(پدرو رودریگز)
‫و همه می تونستن استعدادش رو ببینن...
‫و ببینن که توی زمین چیکار کرد.
‫مطمئنم که پیتر چک ‫هیچوقت اون صحنه رو فراموش نمیکنه.
‫اینیستا شوت کرد، من پریدم...
‫ولی دست هام 18 میلی متر از توپ فاصله داشتن.
‫وقتی دیدم توپ به اون رسید... ‫(پیتر چک)
‫فکر می کردم میخواد استُپش کنه.
‫و وقتی دیدم شوت زد...
‫خیلی سریع فهمیدم گرفتن این توپ خیلی سخت ـه.
‫و مسیر حرکت توپ رو دیدم...
‫میدونستم شلیک خوبی بوده و خیلی محکم ـه.
‫و در اون لحظه با خودم فکر میکردم...
‫میخوره به تیرک دروازه و میره بالا، ‫ولی رفت داخل.
‫حالا هر وقت بین چلسی و بارسلونا بازی هست...
‫اونا همیشه اون بازی رو به عنوان یه جور خاطره ‫توی تلویزیون نشون میدن.
‫خب من فقط دو سه بار اونو دیدم،
‫ولی هر دفعه که می بینمش ناراحت میشم... ‫دقیقاً به همون ناراحتی ای که سال 2009 بودم.
‫خب، این تحقیقات در راهروی یه بیمارستان شروع شد.
‫یکی از همکارهام اومد سراغم و بهم گفت... ‫(جیزز مونسینوس)
‫«پسرم اومده ازم میپرسه این چیزی که روی ‫این برچسب نوشته، حقیقت داره یا نه.»
‫اون برچسب رو بهم نشون داد و روش نوشته بود:
‫«نُه ماه بعد از ماه مِی طلایی برای بارسا،
‫نرخ رشد زاد و ولد در بارسلونا، بیش از 50 درصد ‫افزایش یافته.
‫بر اساس صحبت های گواردیولا...
‫این بخاطر گلِ اینیستا به چلسی می باشد.»
‫بعدش به زاد و ولدها نگاه کردیم. ‫در طول 5 سال 11هزار مورد داشتیم.
‫متوجه شدیم همه چیز ثابت ـه،
‫بجز ماه فوریه ی سال 2010...
‫نُه ماه بعد از «مِی پر از جام»...
‫که 16درصد افزایش زاد و ولد داشتیم.
‫خوشحالم که تونستم به همچین موضوع مهمی ‫کمک کنم.
‫من خیلی تشویقش کردم. ‫میخواستم فوتبالیست بزرگی بشه.
‫نه اینکه به داشته هاش راضی باشه، ‫بلکه بازی کنه! این آرزوی من بود.
‫اونموقع ، روستامون تیم فوتبال نداشت. ‫(جوزه آنتونیو اینیستا، پدر آندرس)
‫اون فقط میتونست توی حیاط مدرسه بازی کنه.
‫زمین فوتبال مدرسه، بتنی بود و تیرک های ‫دروازه ش، تور نداشت.
‫شش ساعت در روز، اونجا بازی می کردم.
‫تا اینکه شب میشد و میومدن دنبالم.
‫باید حتماً میرفتی میوردیش تا بیاد غذا بخوره. ‫(مادر اینیستا)
‫میومد غذاش رو میخورد و ‫دوباره برمیگشت به زمین فوتبال مدرسه.
‫کل روز رو اونجا میگذروندیم و هرکار که ‫میخواستیم میکردیم. ‫(دوست دوران بچگی آندرس)
‫کل روز رو با توپ میگذروندم.
‫وقتی پنج شش ساله ش بود...
‫سطح بازیش اندازه ی یه بچه ی 12 یا 14 ساله بود.
‫رفتم سراغ کارهاش تا ببرمش توی تیم آلباسته، ‫چون قشنگ مشخص بود که آندرس...
‫در حد و اندازه ی هم سن و سال هاش بود. ‫حداقل توی آلباسته!
‫اون اومد تا ازش تست بگیریم...
‫دو تا گل زد... ‫دو سه تا گل دیگه هم زد. ‫(مدیر باشگاه آلباسته)
‫سه چهار بار توپ ربایی کرد.
‫از عملکردش و اینکه چقدر کوچیکه شگفت زده شده بودم،
‫وسط روز میرفتم دنبالش.
‫تونستیم ساعت کلاس آمادگی جسمانیش رو ‫بندازیم اواخر روز...
‫تا لازم نباشه در اون شرکت کنه، ‫ و ما بتونیم به موقع برسیم.
‫و اون بتونه توی آلباسته با رفقاش تمرین کنه.
‫اون باعث میشد من مثل احمق ها به نظر بیام. ‫چون من بهش میگفتم...
‫بیا دریبل کنیم، پاس رو به عقب بده...
‫بیا نقطه ی کرنر رو نشونه بگیریم.
‫بعد اگه پنج تا شوت با پای راست میزدیم...
‫اون همشون خوب میزد و خیلی به کرنر نزدیک میبود.
‫ولی بعدش دوباره همین کار رو با پای چپش میکرد.
‫بعدش میگفتم: ‫«آندرس، بهت که گفتم خیلی سخته!»
‫اونم میگفت: «بله بله، آقا. به خاطر میسپارم.»
‫تمرین، ساعت 2:30 دقیقه به پایان میرسید.
‫وقتی برمیگشتیم خونه...
‫یه ساندویچ سوسیس یا تورتیلا میخوردم...
‫هرچیزی که به دستم میومد با آبمیوه م میخوردم.
‫اغلب بهش میگفتم: «باید یه سر بیای روستا...» ‫(پدربزرگ آندره)
‫«...تا اینکارها رو توی روستا بکنی.»
‫ولی نه، موقعیت ایده الش، توی همون شهر بود.
‫نمی دونم به اینجا چی میگن...
‫بعضیا میگن «موزه» بعضیا میگن «آرامگاه».
‫برای من خیلی سخت بود...
‫چون یه مُشت روزنامه داشتم که ‫نمی دونستم باید باهاشون چیکار کنم.
‫خیلی حیف بود که بخوام از شرشون خلاص بشم.
‫یه روز اومدم بیرون و یه کیسه دیدم.
‫کیسه رو برداشتم و آوردمش داخل.
‫و یکی از روزنامه ها رو گذاشتم داخلش...
‫روزنامه ی دپورتیوو یا روزنامه ی ورزش... ‫و قشنگ اندازه ش بود.
‫همین بود که این ایده به ذهنم رسید و ‫همه چی اینجوری شروع شد...
‫همش با یه پلاستیک که داخل خیابون پیدا کردم!
‫اون کافه هنوز بازه...
‫و مادرم اونجا کار میکرد.
‫وقتی مشکلی نداشتم، اونجا بازی میکردیم...
‫و با میزها و صندلی ها بازی اختراع میکردیم.
‫واضح بود که زمین بازی براش کافی نبود،
‫و مدام بین میزها بازی میکرد.
‫مسابقاتی که زندگی منو عوض کرد، ‫مسابقاتِ «برونت» بود.
‫و اون عین سکوی پرشی برای اتفاقات بعد بود.
‫در مسابقات قهرمانیِ اسپانیا جایزه ی بهترین ‫بازیکنِ جوان رو گرفت،
‫و من توی رختکن رفتم سراغش...
‫و بهش گفتم: ‫«بیا با هم عکس بگیریم، آندرس.»
‫مسیر زندگیمون قراره از هم جدا بشه.
‫فکر میکنم قراره کارهای فوق العاده ای بکنی.
‫همه ی باشگاه های بزرگ... ‫بارسا، مادرید، اتلتیکو...
‫در تعجب بودن و پرسیدن: ‫«اون از کجا اومده؟»
‫وقتی بازی کردنش رو میدیدیم، ‫واقعاً از بقیه متمایز بود.
‫بعدش با توجه به تعداد باشگاه های اینجا...
‫آقای ساراگوسا، یکی از نماینده هامون رو فرستادم، ‫(آلبرت بنیگز)
‫تا با باباش صحبت کنه...
‫تا باباش ترجیحاً باهامون ارتباط برقرار کنه ‫و اونو بیاره پیش من و بارسا!
‫بهش گفتم من باهاش صحبت میکنم، ‫ولی کاری رو میکنیم که اون تصمیم بگیره.
‫پاسخ آندرس این بود که خیلی مطمئن نیست...
‫و میخواست اون سال رو توی آلباسته بمونه.
‫اون به حرف پدرش هم گوش میکرد.
‫نمیدونم والا. ‫از اون حرفایی ـه که والدین به بچه شون میزنن،
‫که این قطاریه که یه بار توی زندگیت میاد.
‫قطار! همون ضرب المثل قطار معروف!
‫هر روز بیشتر منو ترغیب میکرد.
‫و هر روز، نظر اون بیشتر تغییر میکرد.
‫اون گفت: ‫«بخاطر این میخوام برم که شما میخواید.»
‫«و نمی تونم شما رو ناامید کنم.»
‫«میخوام همینجا بمونم...»
‫«ولی میبینم که چقدر برای من جنگیدین!»
‫«و الان فکر نمیکنم بتونم چیزی که...»
‫«...شما براش اینقدر زحمت کشیدین رو نادیده بگیرم.»
‫من جواب همه ی اون فداکاری ها رو دادم.
‫در سن 12 سالگی از اونجا رفتم...
‫تا خودم رو وارد دوران سختی بکنم،
‫که هیچوقت نمی ایستادم و همیشه رو به جلو ‫در حال حرکت بودم،
‫همیشه جایگاه خودمو حفظ میکردم، ‫و سعی میکردم بر موانع غلبه کنم.
‫شرایط سخت بسیاری وجود داشت که سال ها بعد، ‫جواب زحماتم رو گرفتم.
‫یه بچه هه هست که 500 کیلومتر راه میاد ‫تا بتونه تمرین کنه.
‫خیلی کیلومتر!
‫این فداکاری پدرانه ست ‫که شاید ما هم بتونیم بکنیم.
‫فداکاری پدرانه!
‫عجب داستانی! تو هم قبلاً چندین کیلومتر ‫راه میومدی تا تمرین کنی.
‫تازه میرفتی مدرسه ی ماسیا!
‫خب من 500 کیلومتر نمیرفتم تا تمرین کنم.
‫تا آلباسته تقریباً 40 کیلومتر راه بود.
‫نه، این بچه ای که میگم، ‫با شور و شوق این کار رو میکنه.
‫نمی تونم تصورش کنم. ‫چون همیشه با والدینم زندگی میکردم.
‫پدرم منو با خودش میبرد سر تمرین.
‫ولی هیچوقت بخاطر تمرین، دور از اونا زندگی نکردم.
‫ولی حتماً باید سخت باشه...
‫و در عین حال، تجربه ی خوبی هم هست،
‫تا نه تنها برای فوتبال، بلکه برای زندگی اماده بشی.
‫بیشترین ضربه ی روحی رو از اینجا میخوری که...
‫وقتی جوونی، از خانواده ت جدا باشی!
‫و در مجموع، انگار تنهایی.
‫باید همینطور رو به جلو پیش بری...
‫و با موج فشارهای زندگی، بزرگتر بشی.
‫اینا چیزایی هستن که با زمان میتونی بهشون برسی.
‫- بابا، باید بریم رختکن! ‫- آره ولی سریع باشید. خب؟
‫الانه که کلاستون شروع بشه.
‫این دوره زمونه باهاتون بد رفتاری نمیکنن ‫ولی وقتی من و آندرس بازی می کردیم...
‫- خب؟ ‫- ...وقتی شیطنت می کردیم،
‫میدونی باهامون چیکار میکردن؟
‫توپ رو میگرفتن و ما رو مجبور میکردن تا بدوییم.
‫باید دور زمین میدویدیم.
‫اوه نه! چرا شیطنت میکردید؟
‫درست مثل بعضی وقتای خودت. ‫ولی ما فقط یه بار شیطنت کردیم.
‫بعد از اینکه ما رو مجبور به دویدن کردن، ‫دیگه شیطون نبودیم.
فکر کنم امروز آخرین نفر برسید.
- .تشویقتون میکنم - مهم نیست .
این شیوه راهی برای درک
یا تفسیر فوتبال از زمان کودکی
تا گذر از مراحل به خصوصه.
البته هر دوی ما دوست داریم یه روز
بچه هامون فوتبالیست بشند،
اینکه حداقل از فرصتشون رو استفاده کنند و از امتحانش لذت ببرند.
ما به بچه هامون امید داریم،
مثل همون احساسی که والدینمون سال ها پیش
نسبت به ما داشتند.
روزهایی که با بابام تنها بودم خیلی خوشحال بودم.
سعی میکنم برای لوکا هم همین باشم.
کدوم بچه ۵۰۰ کیلومتریه؟
نمیدونم تو تمرین هست یا نه.
ساعت چند تموم میشه؟ هفت؟
با ماشین ۵۰۰ کیلومتر ۴ ساعت طول میکشه.
دیر میرسه خونه.
مسیر برگشت پیر آدم رو درمیاره.
بعدشم باید با خانواده میومدند.
تازه روز بعدش هم باید بره مدرسه.
به نظرم بچه بنده خدا باید تو ماشین شام بخوره و بخوابه.
اینیستا همیشه میگفت بازی واسه بارسا تحقق آرزوش بوده،
ولی به ندرت اعتراف میکنه که
آرزوش شروع خیلی بدی داشته.
مثل کابوس شروع شد.
طولانی ترین شب هفده سپتامبر ۱۹۹۶
اینیستا اهل فوئنتیلبیاست،
اهل روستا، بچه ی خونه...
یعنی توی اون چاردیواری زندگی میکرده.
چیز بیشتری لازم نداشته همون جا دنیاش بوده..
بعد میبرنت بارسلونا،
که زمانت رو به فوتبال بازی کردن صرف میکنی.
توی لا ماسیا عملاً تنها بود.
رسیدیم لا ماسیا.
فکر میکردیم شب اونجا نمیمونه.
گفتیم یه روز دیگه میایم.
ولی نشد، خوان فاره گفت تو لا ماسیاست،
شب باید اونجا میموند.
پس اونم موند.
باقیمون رفتیم هتل.
جریان اینطوری شروع شد.
خیلی ترسناک بود.
وقتی بعد از گذاشتن آندره تو لا ماسیا،
تو اون اتاق زندانی شدم،
با خودم گفتم، پسر غیرممکنه من نمیتونم اینجا زندگی کنم..
عین بچه ۱۰ ساله خوردم زمین.
نمیتونستم نفس بکشم کاری ازم برنمیومد..
همه چیز از دست رفته بود.
بابام موقع فهمیدن واقعیت، دل و جرئت به خرج داد.
باباش گفت برمیگرده دنبالش،
چون طاقت نمی آورد و نمیتونست بدون اون زندگی کنه.
اگه اون روز میگفتند برگرد،
احتمالاً برمیگشتم.
به خاطر مادرم بود،
چون بابام ضعیف تر از
برادر و مادرم بود.
پس اگه به خاطر اون نبود،
فکر نمیکنم برادرم
به بارسلونا راه پیدا میکرد.
حقیقتش رو بخواین نمیخوام بگم چی گفت،
کاملاً حق با اون بود.
گفتم یه فرصت بهش بده خودت آوردیش.
بعد حالا میخوای برش گردونی این چه کاریه؟.
نمیدونیم موفق میشه یا نه.
یه فرصت بهش بده، اگه فایده نداشت،
برش گردون.
اگه به خاطر اون نبود، نمیدونم چه اتفاقی برام میوفتاد.
هفته های اول خیلی بهش سخت گرفتیم.
دلش واسه خانواده اش،
و اهالی روستا تنگ شده بود و از این بابت بیزار بود.
تجربه توی لا ماسیا واسه اینیستا خیلی سخت شروع شد،
ولی بعد مدتی،
بهش عادت کرد و تونست رو پا بشه،
چون فوتبال بازی میکرد دیگه.
میدونیم گریه میکرد، ولی بی صدا بود
به ندرت کسی شاهد درد و رنجی بود که از سر می گذروند
تا تبدیل به کسی بشه
که فقط فوتبالیست شدن نبود،
بلکه انتظارات خانواده اش رو هم بر آورده کنه.
به نظرم خانواده اش اون رو تحت فشار بزرگ کردند،
و آزاد کردن اون فشار از طریق فوتبال بازی کردن بود.
واسه همین بازیکن متفاوتی بود،
چون کارهای غیرمتعارفی با توپ میکرد.
طبق معمول تمرین رو شروع کردیم و با مسابقه تمومش کردیم.
و با دیدن نحوه سازگاری خودش با بازی،
با خودم گفتم دفترچه راهنما لازم نیست،
خودش خودجوش داره.
اون بیش از هر کس دیگه نمونه بارز لا ماسیا بود،
با توجه به اینکه خیلی ها از خارج بارسلونا
یا کاتالونیا میان و تلاششون رو میکنند.
و اون ها در قالب بازیکن نمیان بلکه مثل آدم معمولی هستند،،
و به نظرم آندره همه این ویژگی ها رو داشت.
اگه یه روز کسی تصمیم بگیره
اسم لا ماسیا رو عوض کنه یا چیزی اضافه کنه،
باید اسم آندره اینیستا رو با حروف بزرگ جاش بذارند.
از روز اول و بازی اول حرفش بین مربی ها پیچیده بود،.
اون فرق داره. اینیستا یه چیز جدیده.
وقتی تو تیم دسته اول بارسلونا بودیم،
اون موقع ورود و خروج به لیست ذخیره،
نمیدونم چطوری بگم، خیلی تنگاتنگ بود،
:با بچه ها دور هم جمع می شدیم و میگفتیم
کی میاد بالا؟ کدومشون خوبه؟
کدوم وینگر یا هافبک انتخاب میشه و به زمین بازی راه پیدا میکنه؟
یه بار گفت، کی جای من رو گرفته؟
و من گفتم، ببین، یه ژاوی بعد از توئه.
که بازیش خیلی خوبه، ولی پشت اون یکی دیگه هست،،
که فکر کنم از اون هم بهتره و اون اینیستاست.
یادمه به سانتیاگو سگورولا زنگ زدم
و گفتم یه نفر رو پیدا کردم که خیلی خوبه
یعنی اینقدر خوبه که میتونه موفق بشه.
فکر کنم گفت،
یه بازیکن پیدا کرده که از همه مون قویتره.
و من گفتم قویتر از کی؟
گفت قویتر از هرکسی که تا حالا
به عنوان هافبک تو بارسا دیدیم قویتر از ژاوی، قویتر از خودم،.
هیجان زده شدم و گفتم کی رو میگی؟،
گفت، اسمش اینیستاست.
گفت، ببین، تو داری جای من رو میگیری.
بعدش گفت، ولی این پسر هم جای تو رو میگیره.
خوشبختانه تو مورد اول حق با من بود ولی تو مورد بعدی نه.
و اون ها سال های سال کنار هم بازی کردند.
سرمربی گواردیولا مثل یه ستاره بود.
احترام زیادی نسبت بهش دارم.
بارسلونا در سال ۱۹۹۹ میزبان جام نایکی بود.
اون ها مسابقات جام نایکی رو ترتیب دادند و به عنوان مهمان حاضر شدند
تا بهترین بازیکن های جوان دنیا رو انتخاب کنند.
و توی نیو کمپ برگزار شد.
اولین باری بود که آندره اینیستا به نیو کمپ پا میذاشت.
اولین جام نایکی - ۲۲ جولای ۱۹۹۹
رویداد بزرگی بود و حقیقتش خیلی حیرت انگیز بود،،
چون باشگاه های بزرگی از سراسر دنیا اومده بودند،
و خلاصه هیجان انگیز بود.
به نظرم ما تیم بزرگی داشتیم.
آزمایشی اولیه از چیزی که آندره قرار بود بشه،
همون تفاوت ایجاد کردن و فکر کنم تو وقت اضافه بود.،
دقیقه آخر بهش پاس دادند
و توپ رو به گوشه بالای دروازه شلیک کرد.
به نظرم اون گل طلایی بود.
گل طلایی که بعدش جشن گرفتند
و پپ جام رو آورد.
و وقتی پپ گواردیولا جام رو به آندره اینیستا میداد،
سخنی تاریخی و نویدبخش گفت.
- ...که چند سال دیگه - من بازنشست میشم....
اون جای من میاد...
و من بازی کردنش واسه بارسلونا رو میبینم...
ولی تاثیرگذارترین چیز این بود که...
من مربیش بودم.
از وقتی ۱۲ سالم بود فقط میخواستم برای بارسا بازی کنم.
یه پسری از دسته نوجوانان خارج از نیو کمپ بود.
اون روزها ما تو زمینی
کنار نیو کمپ تمرین میکردیم و داشتم رانندگی میکردم.
یکی از بچه ها گفت: اون از تیم نوجوانانه سوارش کن.
گفتم باشه.
خوش شانس بودم چون
یکی از بزرگترین بازیکنان تمام تاریخ رو سوار کرده بودم.
من به عنوان مربی
میدونستم میتونه تو دسته اول بازی کنه.
واسه همین بهش فرصت دادم.
گذاشتم واسه اولین بار در لیگ قهرمانان بازی کنه
چون روش خیلی حساب باز کرده بودم.
بهترین بارسا در تاریخ ۲۰۰۸-۲۰۱۲
اولین بازی یک هیچ به نومانسیا باختیم،
و بازی بعد با ریسینگ مساوی کردیم.
اگه بازی بعد رو نمی بردیم،
اون موقع آبروریزی میشد.
اون زمان ۸۶ یا ۸۷درصد
نمیخواستند ما مربی باشیم.
و شروع سختی بود.
یادمه در اتاقش رو زدم و...
اومد تو و گفت همه چیز درست میشه....
همه چیز درست میشه ما شروع خوبی داشتیم،،
خوب بازی میکردیم و جواب میده.
تیم توانمند و مشتاق بود...
بعدش رفتم.
نمیدونم حرفی زد یا نه تشکر کرد یا نه،،
ولی به هرحال میخواستم بدونه که
ما همه مطمئنیم خوب پیش میره.
معمولاً این مربیه که این حرف ها رو به بازیکن هاش میزنه.
روتینش اینه اونی که بالای سلسله مراتبه،
باید به بازیکن ها بگه قراره چی بشه،
نه بازیکن و در این مورد خاص، آندره.
غافلگیر شدم و با خودم گفتم،
خب، اگه بچه ها اینطوری هستند پس بد نمیشه، ما بیخیالتون نمیشیم،.
جو خوب و مثبتی ایجاد شد
که اوضاع باید خوب پیش بره.
بازی بعدی رو ۶-۱ بردیم فکر کنم با خیخون بود،.
و ما شکست ناپذیر بودیم.
انگار داشتیم با پلی استیشن بازی میکردیم.
حیرت انگیز بود نقطه اوج زندگی حرفه ای و زندگی خودمون..
ما تیم نبودیم، خانواده بودیم.
یکی برای همه و همه برای یکی.
همین ما رو سال ها به اوج رسوند.
شادی، شادی در قلبمه...
در مرحله متفاوتی در زندگیم هستم.
ترک کردن بارسلونا و اومدن به اینجا،
از جهات مختلف، بهم آزادی زیادی داده.
بازی واسه بارسا صرفاً فوتبال بازی کردن نیست،
فشار عظیم و تنش مداومه.
هر روز خدا تمرین داریم،
‫باید تو همه بازی ها بهترین ‫عملکردت رو نشون بدی،
‫و این خیلی استرس زاست و از نظر ‫ذهنی آدم رو خیلی خسته می کنه.
‫لذت، یه لذتی توی قلبم بود...
‫وقتی توی بارسلونا بودم لذت می بردم، ‫ولی یه چیزی اینجا بود...
‫که نمیذاشت 100 درصد لذت ببری.
‫حالا این چیزی که اینجا بود، ‫که نماد بودن توی بارسا...
‫و اون بنیادیه که هست،
‫و این بدین معنیه که،
‫اون اینجا وجود نداره.
‫بنابراین اون تکه ی گم شده ‫تو رو از خیلی چیزهای دیگه آزاد می کنه.
‫من واقعا متوجه این قضیه شدم.
‫که شاید بزرگ ترین تفاوت باشه.
‫استادیوم نزدیک اینجاست،
‫و همینطور باشگاه هواداری،
‫بنابراین این یه ترقی بزرگ برای ‫این محدوده حساب میشه.
‫و از اونجایی که عاشق فوتبالم،
‫ما همیشه میریم و بازی ها ‫رو تماشا می کنیم.
‫من الان توی ژاپنم و حس می کنم...
‫به همین جا تعلق دارم چون مردم فوق العاده ‫باهام خوب رفتار می کنن،
‫چون خودم عاشقشم، و بنابراین ‫اینطوری حس می کنم.
‫فوق العاده خوشحالم، واقعا...
‫اگه می تونست ببینه...
‫از هیجان می مردم.
‫در آخر، مهم نیست که ‫کجا به دنیا اومدی،
‫مهم اینه که کجا حس خوب بهت ‫دست بده و مردمش باهات جوری رفتار کنن...
‫که حس کنی توی خونه ی خودتی.
‫سال 2009 و اون گل توی استمفورد بریج،
‫فینال رُمه و اینیستا وارد سفری ‫به تاریکی شده.
‫مصدومیت اینیستا، یه ضدحال بزرگ
‫سال پیچیده ای بود، یه سال سخت...
‫بعد از استمفورد بریج.
‫اینیستا کابوسش را دوباره تجربه می کند
‫بارسا برای اینیستا گریه می کند
‫روزها می گذرن و می فهمی...
‫که درحال پیشرفت نیستی، ‫که حس خوبی نداری،
‫که روی فُرم نیستی.
‫دور و برت همه چی رو تیره و تار می بینی.
‫بعدش شروع به تمرین می کنم، ‫ولی حالم خوب نیست.
‫مصدومیت رو به بهبودی نیست.
‫با کمک هم تیمی هایش،
‫و فیزیوتراپیست ها، ‫و انواع و اقسام کمک های دیگر،
‫چرا که او روح و جسم خیلی خاصی داره.
‫مشکلات زیادی وجود داره، ناراحتی های ‫زیادی وجود داره،
‫ولی به همه ش باید غلبه کرد.
‫ما دیشب قبل از ساعت 10 که خبر ‫مرگش رو شنیدیم، خیلی شوکه شدیم.
‫خارکه توی اتاقش تنها بوده و داشته ‫با دوستش صحبت می کرده...
‫که هوشیاریش رو از دست داده.
‫دوستش به هم تیمی هاش خبر داده.
‫شبیه یه زخمی بود که در ‫کسری از ثانیه ایجاد شد.
‫یه چیز قوی که دوباره منو از ‫پا در آورد،
‫و من خیلی بی حال بودم،
‫و دلیلش هم واضحه چون ‫حالم خوب نبود.
‫شروع تابستون بود...
‫و ما با چچی چند روزی ‫رو رفتیم دم ساحل.
‫رفتیم غذا بخوریم،
‫و وقتی سر میز نشستیم، من نگاهش کردم،
‫و انگار اصلا یه جای دیگه بود.
‫خودش نبود.
‫غذا رو سفارش دادیم، و من باز هم ‫نگاهش کردم و مشخص بود که حواسش نیست.
‫دقت کردم و دیدم آنا هم داره ‫نگاهش می کنه.
‫و بعد گفت "خوبی، عشقم؟"
‫حالش خوب نبود.
‫"شاید بخاطر معده ام باشه، ‫شاید هم فقط خسته ام."
‫یادمه که با دوستم و آنا ‫رفتیم تعطیلات...
‫و می دیدم که اون برادرم نیست.
‫یکی دیگه بود، نمی خواست بیاد ‫بیرون، حالش خوب نبود.
‫اون نگران این بود...
‫که داره به ما خوش میگذره، ولی ‫به خودش داره بد میگذره.
‫و بعد یهو به خودت میای و میفهمی ‫یه مشکلی هست.
‫مادرش فهمید که حالش خوب نیست.
‫گفت "نمیدونم، عجیب به نظر میاد. ‫غذا نمیخوره. فقط دلش میخواد بخوابه."
‫من همون شبی که طبقه پایین خوابیدیم...
‫فهمیدم حالش خوب نیست،
‫و اون اومد پایین و گفت "مامان، ‫میشه اینجا پیش تو بخوابم؟"
‫بعد کل دنیا روی سرم خراب شد.
‫پسر 25 ساله ات نصفه شب میاد پایین،
‫و میخواد با مامان و باباش بخوابه، خب ‫اون مشخصاً حالش خوب نیست.
‫و اون گفت "حالم خوب نیست، بابا."
‫من گفتم "چی شده؟"
‫"نمیدونم، حالم خوب نیست."
‫ژوزه آنتونیو بهم زنگ زد.
‫فکر کردم با آندرس کار داره و ‫ژوزه آنتونیو گفت،
‫"آندرس اون دور و بره؟" ‫و من گفتم" نه، رفته تمرین."
‫و بعد گفت "بهش نگو من زنگ زدم، ‫من میخوام با خودت صحبت کنم
‫چون میدونم آندرس بهت اعتماد داره.
‫با تمام اتفاقاتی که ‫الان در جریانه،
‫اوضاع نباید اینجوری باشه که آندرس...
‫باعث خوشحالی همه ی اعضای خونواده و دوستاش ‫شده ولی تنها کسی که خوشحال نیست، خودشه."
‫صورتمو تصور کنین وقتی بهم گفت...
‫که کسی که به همه چی رسیده، ‫یا تقریبا رسیده،
‫در لحظه واقعا خوشحال نیست.
‫اصلا چیز غیرعادی ای نیست که بعد از یه بازه ‫از درخشش و هیجان،
‫یه نفر یهویی احساس پوچی بهش دست بده،
‫و دچار افت بشه، اگه بخوایم ‫به زبان عامیانه بیانش کنیم.
‫میتونیم با سندرم پس از ‫زایمان مقایسه اش کنیم.
‫زمان هایی هست که با تنش ‫زیادی زندگی می کنی.
‫مدت زیادی خودتو براش آماده می کنی، ‫و وقتی بهش میرسی،
‫یه پوچی بی چون و چرا رو حس می کنی.
‫بعدش درمان رو شروع کردم.
‫اولش سخت بود.
‫و همزمان با اینما ارتباط برقرار کردم...
‫و ما یه رابطه ای رو شروع کردیم...
‫که روزها، هفته ها و ماه ها طول کشید.
‫انگار همه می فهمن...
‫اگه مشکل سلامتی، مشکل ‫کاری، مشکل مالی داشته باشی،
‫یا اگر یکی از عزیزانت ‫شدیداً بیمار باشه،
‫اونا می فهمن که افسرده ای.
‫انگار افسردگی نیاز به توجیه داره.
‫آنا هیچوقت طی اون لحظات ‫اونو ول نکرد، هیچوقت.
‫اون موقع ها همیشه کنارش بود
‫اینکه کنارش بود، به نظر من، ‫مهم ترین چیز بود،
‫چون اون موقع، اون نیاز داشت ‫که مردم رو در کنارش حس کنه.
‫بهبودی آندرس یه تلاش تیمی محسوب ‫می شد، چون همونطور که گفتم،
‫از دکتر گرفته، تا خود آندرس، آنا، که اونموقع ‫دوستش بود و الان همسرشه،
‫مادرش ماری و پدرش ژوزه آنتونیو،
‫خواهرش ماریبل، شوهر خواهرش ‫خوآنمی،
‫همه همزمان گفتن که،
‫"اینما، بهمون بگو هر کدوممون چه کاری ‫میتونیم بکنیم تا حال آندرس بهتر بشه."
‫ما اون موقع به عشق اون زندگی می کردیم ‫تا اون حالش بهتر بشه.
‫اگه مثلا قرار بود شام بخوریم ‫و اون ناخوش احوال بود...
‫و می خواست بره، می رفت ‫و هیچکس نمی پرسید چرا.
‫یادمه رفتم خونه ش که ببینمش،
‫و بعد اون رفت تمرین، برگشت، ‫و افتاد روی تخت.
‫ساعت ها و ساعت ها رو تخت بود.
‫یه لحظه با خودم فکر کردم ‫گفتم این قضیه باید تموم شه،
‫چون مهم ترین چیز خودشه.
‫اون ناراحت به نظر می اومد، ناراحت تر ‫از وقتی که رسیده بود.
‫اون سال تموم شد و ما از پیش فصل برگشتیم،
‫و اون ناراحت تر به نظر می اومد، ولی ‫خب بازیکن ها می تونن اوقات سختی رو داشته باشن،
‫شاید حتی توی خونه، یا هرچی. ‫اگه باهاش حرف می زدی و می گفتی...
‫" حالت چطوره، آندرس؟ ناراحت تر به نظر میای." ‫می گفت "نه، خوبم."
‫ولی من نمی دونستم، البته.
‫به برادر گواردیولا گفتم.
‫گفتم "آندرس حالش خوب نیست."
‫پدرش هم باهاشون صحبت کرد.
‫بعد گواردیولا سعی کرد...
‫که اونو از اون گودال بی انتهایی که ‫توش افتاده بود، بیرون بیاره.
‫به سرمربی می گفت که "دارم میرم"
‫و اون می گفت، "هروقت بخوای میتونی بری."
‫پپ نقش مهمی رو برای اون بازی کرد،
‫خیلی مراقبش بود.
‫اون واقعا طی اون زمان هایی ‫که پیش آندرس بود،
‫واقعا حامیش بود، که به نظرم چیزی ‫بود که آندرس نیاز داشت.
‫افراد زیادی هستن که دچار این مشکل میشن، ‫و این اتفاق، اتفاقی هست...
‫که ممکنه برای میلیون ها آدم ‫در اقصی نقاط جهان بیفته،
‫اون ها باید بدونن که ما کنارشونیم.
‫من دکتر نیستم، و بلد هم نیستم چطوری ‫یکی رو درمان کنم. هیچی درباره ش نمیدونم.
‫ولی باشگاه کنارش بود که کمک کنه.
‫به نظرم توی همه ی باشگاه ها اینجوریه، ‫که باید کنار بازیکن بایستن...
‫و توسط متخصص درمانش کنن ‫و بهش کمک کنن.
‫اون گفت "اینما، این اولین باریه که...
‫من بعنوان یه سرمربی توی همچین ‫موقعیتی قرار گرفتم."
‫من واقعا نمیدونم باید چی کار کنم.
‫تو، بعنوان یه حرفه ای، بهمون بگو...
‫که باید چی کار کنیم که ‫آندرس رو کمک کنیم".
‫یادمه گفت،
‫"مهم ترین چیز الان خود آندرس ـه، ‫نه بازیکن.
‫برای من، شخص نسبت به ‫فوتبال در اولویته."
‫زندگی در لا ماسیا آدم رو ‫یه کم بسته می کنه،
‫شاید یه کم کاری کنه که...
‫توی این قضایای شخصی، ‫کمتر بحث کنی،
‫و بیشتر توی خودت نگهشون داری.
‫بعدش یه لحظه ای فرا میرسه، ‫که بنا به هر دلیلی، تصمیم میگیری حرف بزنی.
‫وقتی باهاش حرف میزدم، گفت ‫که حس می کنه...
‫یادش رفته چطوری فوتبال بازی کنه، که ‫دیگه نمیتونه کاری که قبلا می کرد رو بکنه.
‫شاید بخاطر وضعیت آندرس،
‫نتونستیم سختی وضعیت رو درک کنیم.
‫بعدها، همونطور که قبلا گفتم،
‫اگر اطلاعات بیشتری می داشتیم...
‫می تونستیم توی اون پروسه ‫کمک بیشتری کنیم.
‫ولی خب روالش همینطوری بود.
‫و می خواست توی خودش نگه داره.
‫آندرس خیلی خوددار و آرومه.
‫هرکس به شیوه ی متفاوتی ‫ارتباط برقرار می کنه...
‫و شیوه ی اون هم این بود. ‫باید بهش احترام بذاری.
‫و حقیقت اینه که بازی ‫ادامه پیدا کرد.
‫وقتی فهمیدیم، جزئیات ‫خیلی بیشتری رو بهمون گفت.
‫یادمه یه داستانی رو تعریف کرد...
‫که یه روز با آنا رفته بوده سینما،
‫و اینکه چقدر بد گذشته، ‫و باعث شد موهای تنم سیخ بشه.
‫خودش قبول داشت که جزء به جزء اتفاقات...
‫بخاطر مشکلی بوده که داشته،
‫و باید با کمک روانشناسش...
‫حلش می کرد،
‫و آروم آروم بهبود پیدا کرد.
‫"ولی من واقعا میتونم مثل قبلا بشم؟"
‫و یادمه به آندرس می گفتن،
‫"خب، شاید نه، احتمالا ‫خیلی بهتر بشی."
‫اونا شدیداً بهم کمک کردن ‫که دوباره خودم بشم،
‫که حتی از خودم بهتر بشم.
‫اون فهمید که زندگی چیزی فراتر از...
‫فوتبال بازی کردن و اطاعت ‫کردن از حرف بقیه،
‫و بودن کنار همه ست.
‫این قضیه کمکش کرد که بیشتر ‫حواسش به خودش باشه،
‫که خودشو بهتر بشناسه...
‫و از چیزهای کوچیکی...
‫که بعضی وقتا اونقدر بالایی که ‫نمی تونی ببینیشون، لذت ببره.
‫اون هیچ جلسه ای رو غیبت نکرد،
‫هیچ جلسه ای رو کنسل نکرد، و سر ‫هیچ جلسه ای دیر نیومد.
‫واقعا عالی بود که حتی بعضاً...
‫گاهی اوقات 10 تا 15 دقیقه قبل ‫از قرار می اومد و منتظر می موند.
‫توی ورودی منتظر می موند تا وقتش بشه،
‫چون دلش نمی خواست حتی یک دقیقه رو هم ‫از دست بده و می خواست خودشو بهتر آماده کنه.
‫وقتی توی رختکن می دیدمش...
‫و وقتی توی زمین یه مدت ‫کوتاهی رو پیش ما بود...
‫از روی این ها می تونستیم بفهمیم ‫که حالش داره بهتر میشه.
‫فاش شدن موضوع شخصی ای مثل افسردگی،
‫دو نمود شخصیتی از آندرس رو نشون داد،
‫که شجاعت و بخشندگی بودن.
‫وقتی دارم این قضیه رو توضیح میدم ‫اینطوری نیست که بگم،
‫"خب، ببینید من آندرس اینیستا هستم، بازیکن فوتبال،
‫من یه فرد مشهورم و میخوام بهتون بگم که...
‫چطور بر افسردگی و اضطراب غلبه کنین."
‫یا هرچیزی که اسمشو بذارین.
‫من یه فرد مشهورم؟
‫البته، ولی بسیاری از افراد، ‫یا توی این مورد خاص، بعضی از افراد،
‫بهم گفتن که، ‫"چون درباره ی این قضیه حرف زدی،
‫افراد زیاد دیگه ای هم درباره ش حرف زدن."
‫یا "افراد زیادی اومدن خودشونو ‫درمان کنن و گفتن،
‫شنیدیم که آندرس اینیستا...
‫درباره ش حرف زده و این قضیه ‫ما رو تشویق کرد."
‫این قضیه خیلی برام خوش آینده، منم ‫خوشحالم، ولی...
‫ولی من همیشه سعی کردم ‫یه آدم عادی باشم،
‫که دارم توی این دنیای ‫خاص خودم زندگی می کنم.
‫لطفا یکی از اسباب بازی های ‫رومئو رو بهش بده.
‫اینو نه. این مال منه.
‫یالا، بذارش اونجا. خیلی ‫خوب شستیش، آفرین.
‫ببین!
‫- خیلی خوبه. ‫- اینه.
‫- من! ‫- تو!
‫بله؟
‫کفش هاتون... خانم...
‫کمک میخوای، خانم کوچولو؟
‫میشه اینو پام کنی؟
‫ما سعی می کنیم کاری کنیم که ‫نهایت لذت رو ببرن،
‫چون ما در هر صورت عاشق اینیم ‫که پیششون باشیم، تمام مدت،
‫و همه کار براشون می کنیم، و ‫حواسمون به همه چی هست.
‫چیزی که آدم سعی می کنه ‫به بچه هاش یاد بده...
‫یا بهشون انتقال بده...
‫اینه که چطور برای چیزهای ‫مختلف ارزش قائل باشن،
‫چطور به نظرات والدینشون احترام بذارن،
‫که چطور متوجه شرایط بشن ‫و به موقعیت ها توجه کنن...
‫که، وقتی بچه ای، ‫متوجه این چیزها نمیشی.
‫بریم.
‫همیشه همراه ما ‫آفریقای جنوبی - 11 جولای، 2010
‫قبلا، توی ماه ژوئن، بهم گفت که،
‫"یکشنبه، یا شنبه..." ‫درست یادم نیست،
‫"...دلم میخواد توی فینال باشی."
‫و من گفتم "ببین، بلیط هواپیما برای اون...
‫16 ساعتی که من قراره اونجا باشم، ‫خیلی گرون در میاد. غیرممکنه."
‫و بعد گفت، "نه، میخوام همه تون بیاین...
‫چون قراره توی تاریخ ثبت بشه. ‫قراره قهرمان جام جهانی بشیم."
‫می دونستم که قرار نیست این صحنه ‫رو ببینم، چون نمیتونم سوار هواپیما بشم.
‫نمیتونم چون خیلی ازش می ترسم ‫و بنابراین نمیتونم سوار بشم.
‫بنابراین از ژوزه خواستم ببینم دلش میخواد ‫با ماشین بره جام جهانی یا نه.
‫دیوانه وار به نظر می اومد.
‫با خودم فکر کردم، 21 روز ‫طول میکشه برسی اونجا...
‫و 21 روز هم برگردی، می تونیم ‫انجامش بدیم،
‫ولی فهمیدم که غیر ممکنه.
‫همه ی مسیرها از منطقه ی ‫جنگی یا چیز دیگه ای می گذشت.
‫من هر حرفی از آلبرت رو ‫باور می کنم.
‫افسانه ی گل جام جهانی اینیستا...
‫سه ساعت قبل شروع بازی، شروع میشه.
‫اتفاقات زیادی قبل از فینال میافته.
‫یادمه رختکنش خیلی بزرگ بود.
‫کار کردن باهاش خیلی آسون بود.
‫اون موقع با خودت فکر می کنی ببینی ‫باید رائول رو بیاری بیرون یا نه،
‫آیا آندرس نیاز به تمرین داره یا نه،
‫با توجه به وضعیتی ‫که الان توشه،
‫و اون میگه،
‫"آهای هوگو، میشه برام یه تی شرت درست کنی...
‫که روش نوشته باشه دنی خارکه؟"
‫گاه و بی گاه...
‫همچین چیزی به ذهنم خطور می کرد،
‫و از هوگو درخواستش کردم.
‫من گفتم "نگران نباش، ‫وقتی از گرم کردن برگردی،
‫تی شرت منتظرته."
‫وقتی می نویسیش، متوجه نمیشی...
‫که قراره چه اهمیت زیادی ‫داشته باشه،
‫و یا قراره چه معنی ای داشته باشه،
‫و یا هر اتفاق دیگه ای که ‫بعد از به ثمر رسیدن اون گل، افتاد.
‫دنی خارکه، همیشه همراه ما
‫دقیقه ی 116.
‫به نظر می اومد که قراره ‫کار به پنالتی بکشه.
‫اواخر بازی، همه بیشتر ‫به پنالتی ها فکر می کنن...
‫تا پیروزی نهایی.
‫به نظرم من تنها بازیکنی بودم که...
‫قبل از گل آندرس، ‫توپ رو لمس نکردم،
‫و یادمه با پشت پا پاس داد.
‫تصور کنین آندرس توی چه حالیه، ‫همه مون داریم با تمام توان بازی می کنیم...
‫و بعد اون توی دقیقه 116 با پشت ‫پا پاس میده. خدایا.
‫با پشت پا. اینطور آدمیه.
‫توپ سمت چپ زمین به من رسید،
‫و وقتی توپ رو گرفتم...
‫و سعی کردم بیارمش روی پای تخصصیم،
‫دیدم که آندرس سمت تیرک ‫دورتر داره علامت میده،
‫و منم سعی کردم مستقیم ‫براش سانتر کنم،
‫و توپ رو از روی سر فن در فارت رد کنم،
‫ولی پاسم کوتاه بود و ‫سسک توپ رو گرفت.
فابرگاس پاسی انداخت که هر کی می دید می گفت پاس مُرده ست...
و هلندی ها جمعش می کنن ولی پاس رسید به آندرس،.
پاسه افتاد جلوی پای آندرس اینیستایی که توی محوطه بود...
و با اون لحظه کیف کردم.
انگار لحظه ای که توپ داشت بالا و پایین می رفت، کل دنیا چشمش به همون توپ بود.
اصلاً موقعی که داشت توپ رو مهار می کرد انگار من داشتم صحنه ی آهسته می دیدم،
چند ثانیه توی هوا موند و...
بعد زمان ایستاد...
من بودم و توپ.
اصلاً حالم دست خودم نبود،
و توی اون یکی دو سه ثانیه...
که از دریبل توپ تا شوت زدن من گذشت...
مثل این بود که زمان پریده.
اون آرامش ذهنی ای که آندرس داره، آرزوی همه ست.
اون مکث، اون آرامشی که همیشه داره...
همون بود که تفاوت ایجاد کرد.
وقتی توپ می پره هوا، اون لحظه
قشنگ می دونی اگه توپ درست رو پات نخوابه، می زنیش به برهوت.
هر جور عشقت می کشه شوتش کن ولی گلش کن،.
انگار روح همه تون توی پای توئه.
:داشتیم می گفتیم «.گلش کن، گلش کن، گلش کن»
واقعاً بخت باهامون یار بود که توپ افتاد دست هری پاتر.
باز هم آندرس اینیستا.
دنی خارکه] [تو همراه مایی
خیال کردیم خسوس ناواس گل زده پاس داده و شوت زده،.
:همه مون گفتیم «!شیره ناواس، دمت گرم ناواس»
«دو نفر یهو گفتن، «اینیستا.
شما تصور کن وقتی گفتن اینیستا زده، قیافه ی ما چه حالی شد،
چون هر هفت تامون لباس اینیستا تنمون بود.
خب، میرابل تو پوست خودش نمی گنجید من دلم نمی خواست نگاه کنم..
رفیقم آروم و قرار نداشت.
اسپانیا که گل رو زد «بهش گفتم «آروم بگیر تا یه بلایی سر خودت نیاوردی،.
اونم زُل زد بهم و گفت...
«نفهمیدی گل رو کی زد؟»
از اونجا به بعد، اونی که نزدیک بود یه بلایی سر خودش بیاره، من بودم.
اینیستا گل رو زد و ما هم بال در آوردیم کارلیتوس یهو منو گرفت، می دونین چی میگم؟.
اون لحظه اصلاً خودِ لذت بود.
تنهایی داشتم توی خونه تماشا می کردم طبقه ی پایین خونه ی آندرس بودم....
به نظرم خیلی کم پیش میاد...
که بابام چنین صحنه های مهمی رو زنده دیده باشه.
ماری رفت کلوپ که نگاش کنه ولی کلوپ غلغله ی آدم بود.،
منم دلم می خواست تنهایی بشینم نگاه کنم واسه همین رفتم خونه ی آندرس،.
دیدم که اسپانیا گل زد ها ولی نمی دونستم آندرس زده،.
«وقتی داد زدن «گـــــــل...
همه هم رو بغل کردن و اینا...
«!گفتم «آندرس زد، پسر من زدم «!گفتن «پسر من تو گل رو زد
باورم نمی شد اصلاً.
با خودم می گفتم آخه چطوری میشه این گل رو هم اون زده باشه؟
ولی هیچ نفهمیدم که گل رو آندرس زد به جان شما، اصلاً نفهمیدم،.
اصلاً نفهمیدم آندرس توی محوطه بوده.
وقتی دیدم همه دارن جشن می گیرن اومدم کنار،،
رفتم طبقه ی بالا و موسیقی گذاشتم و گوشی زدم به گوشم،
چون این جوری مهار زمان به دستم بود و نگران اون چهار دقیقه نبودم.
اون پنج شش دقه هم گذشت و داور سوت رو زد...
بعد صدای آتیش بازی و ترق وتروق شنیدم...
و بعد از مدت ها بازی به پنالتی نکشید.
رفتم طبقه ی پایین و گفتم اسپانیا بُرد، مگه نه؟
سریع دویدم رفتم خونه ی آندرس که همون نزدیکی ها هم بود...
و گفتم: گل رو پسرم زد!
«گفتن «منظورت چیه، آندرس گل رو زد؟ «!گفتم «ها دیگه
رفتم سراغ تلویزیون، بازپخش رو دادم و دیدم کارِ خود آندرس بوده.
من فوتبال رو این ریختی می بینم.
لحظه ی شگرفی بود،
چه از لحاظ فوتبالی و چه از هر لحاظ دیگه ای.
همه ی نوجوان ها شاهدش بودن...
کشور مدرنی شده بودیم...
مثل یه تیم بازی کردیم و برنده هم شدیم.
چندین سال وقت صرف شد چندین سال دلسردی به بار اومده بود،...
این دفعه اما، نه تنها اسپانیا جام جهانی رو برده بود...
بلکه گل رو هم بهترین بازیکنشون زده بود.
گلزنیش چه توی استمفورد بریج و چه توی جوهانسبورگْ من رو متعجب نکرد...
چون سنگینی امید و آرزوی یه ملت...
روی دوشش بود.
انگار که اینیستا «برگزیده» بود.
از هر نظر میگم ها موقعی که کار گره می خورد....
بازیکنی در سطح ملی بود...
که خیلی ها باید بهش چشم امید می دوختن.
و نظر من رو بخوای، بازیکن ها هم تهِ دلشون همین بود.
تهِ تهش که داری با خودت حساب و کتاب می کنی باید توپ رو بسپری به اینیستا.
آندرس خیلی بختش بلنده که موقعیتی پیش اومد تا اون گل ها رو بزنه...
اونم توی حیاتی ترین و خاص ترین لحظات.
هر بازیکنی آرزوشه که چنین گل هایی بزنه.
مهم ترین گل های دورانِ حرفه ایش رو زد.
و گلش رو به دوستش تقدیم کرد...
که نشون دهنده ی شخصیت واقعی اینیستاست.
یادمون باشه که این لحظه...
برای اسپانیا، برای کشورمون،
خیلی شاخص بود.
نمی دونستم که پیرهنی داره که «که روش نوشته شده «تقدیم به دَنی.
هیچ کدوم نمی دونستیم، ولی وقتی گل رو زد...
همه مون دیدیم و خیلی صحنه ی قشنگی بود.
خیلی صمیمی بودن.
و در تاریخ ماندگار میشه.
باباش و مامانش و زنش و مسیح مقدس رو یادش نبود ها.
ولی لحظه ای در خاطرش بوده...
که حس کرده اون فرد باید دَرِش حضور داشته باشه.
چیزی که آدم توی فوتبال به دست میاره...
گذشته از موفقیت و گل زدن و...
لحظات ناب، دوستیه.
دوستی و احساس و عاطفه.
این همون چیزی بود که آندرس موقع زدنِ گلی که...
ما رو برنده ی جام جهانی کرد به خاطر داشت،.
دوستش در خاطرش بود اصلِ فوتبال هم همینه..
ارزش اون حرکتش واسه من بیشتر از خودِ گل بود،
بیشتر از جام و جهانی و هر چیز دیگه بود.
اون لباس باید توی ورزشگاه کرنلا-ال پرات باشه...
توی استادیومش،
پیش مردمی که می خواست و در کنار فداکاری ای که کرد.
چون تصویری که از اون گل در ذهن مردم به جا مونده، همینه...
و این تصویر، تصویریه که وقتی می بینمش به خودم می بالم که انسانم.
بازیکنی توی ذهنم نیست که بازی خداحافظی ای بهتر از اینیستا داشته باشه...
از لحاظ فوتبالی می گم.
یادمه که یه روز کرنلا رو ترک کردم.
بعد از اینکه بارسلونا ۱-۵ برد،
که خیلی دردناک بود...
برای طرفدارهای اسپانیول این باختِ پنج به یک به رقیب دیرینه شون، خیلی سخت بود...
و همه استقبال گرمی از اینیستا کردن.
به نظرم این قشنگ بازتاب دهنده ی نگاه اسپانیایی ها به اینیستاست.
وقتی می بینم یکی از بازیکنانِ بارسلونا...
توی مادرید، توی سویا
توی والنسیا میره توی زمین
و این طوری تشویقش می کنن...
اینکه هر جا میره همه می ستاینش...
به خودم می بالم تماشاگرها دوستش دارن..
همه مون باید خیلی درس ها ازش بگیریم...
مخاطبم هم بازیکن ها نیست که ازش درس بگیرن...
بلکه فوتبال دوست ها هم هستن اینکه چطور با آندرس رفتار کردن،...
چطور باید با مردم رفتار کنن؟
چطور باید با اسطوره های فوتبال علی الخصوص در سال های اخیر، رفتار کنن،.
بازیکنی مثل آندرس اینیستا...
فقط با بازی خوبش...
باعث شد مردم عاشق فوتبال بشن.
فقط نابغه ای مثل اینیستاست که اینجوریه
و این افتخار نصیبش میشه که هواداران استادیوم دیگه ای...
و بنده ی هواداری تیم دیگه ای این جوری تشویقش کنن.
ولی وقتی جلوش می بازی ها اصلاً غمت نمی گیره،...
چون با اون سبک و سیاق...
با اون سادگی و خاکی بودن ازت برده...
و به نظرت منصفانه ست که ببره...
و میگی آره، باس همه ی بازی ها رو ببره حقشه بابا جان،.
وقتی شما دوران حرفه ای تون رو در بارسا مثل اون تموم بکنین...
که کل استادیوم به احترامتون ایستاده باشن...
به نظرم این یعنی شما آدم بزرگی هستین.
صدالبته که نمی تونین بازیکنی مثل آندرس رو از دست بدین...
که با تعریف ازش به نوه هامون روحیه می دیم...
بازیکنی که کارهای خارق العاده می کرد.
بازیکن هایی که مثل جوان ها می مونن عیارشون با بقیه فرق می کنه،.
به نظرم بازیکن های خیلی خاصی...
در ادوار این ورزش هستن ولی عده ی معدودی بودن،...
که نه تنها خوب بودن
بلکه باعث می شدن بازیکن های اطرافشون هم عملکرد بهتری داشته باشن.
گاهی که مجبور میشه چیزی رو بگه که شما خوشتون نمیاد...
میگه حرفش رو و اینه که مهمه.
آدم بیشتر از همه رفیقش رو توی موقعیت های بد لازم داره.
توی ورودی زمین تمرین، کنارش نشستم.
:با حالت خواهش بهم گفت «.سرحال باش»
آدمی عادی ولی سخت کوشیه...
و برای همینه که همه دوستش دارن.
توی ذهنتون فکر می کنین ستاره ست بعد که باهاش حرف می زنین،
می بینین زمین تا آسمون با تصور شما فرق می کنه، هان؟
سعی می کنم با بقیه جوری رفتار کنم که اون با من رفتار می کرد.
«ممنونیم، اینیستا»
آنای عزیزم، برایم بسیار دشوار است»
که همه چیز را در کلمات بگنجانم...
تو در مقام همسر و خانم و مادر فرزندمان...
چه جایگاهی برایم داری.
قرارهای اول، سفرهای اول...
دور هم جمع شدن خانواده تولد «زلزله »مان،...
روز عروسی شگفت انگیزمان همه عزیزند...
اما عزیزترین لحظات در هنگام سختی ها و تلخی ها بود...
که به من نشان دادی تو فرق داری، آنای عزیزم.
بی نظیری.
شجاعی، دلت دریاست.
از بزرگواری و صداقتی که همیشه از خود نشان دادی، ممنونم...
زمانی که گفتند فرزندمان را از دست دادیم بسیار قوی بودی،.
این دشواری ها خیلی ها را به زانو در می آورد، اما تو ایستادی.
این چیزهاست که ما را بهتر می کند.
و از آن زمان، حس می کنم فرشته ای همراهمان است.
به لطف تو، این فقط شروعش است «.و بهترین ها هنوز در راه اند،
یِکم ژانویه ی ۲۰۲۰
تیم فوتبال «ویسل کوبه» با کاپیتانیِ آندرس :اولین مقام خود را کسب کرد
جام امپراتور ژاپن را
داداش، چی بگم؟
می دونی که چقدر دوستت دارم.
همین جوری که هستی، بمون آدم دوست داشتنی ای هستی..
آدم بزرگی هستی و باعث افتخار
و مسرتم بود که شناختمت...
و اون لحظات رو کنارت بودم.
آندرس، خیلی دوستت دارم خیلی واسه م عزیزی.
می دونی که الگوی من بودی و کارهات رو دنبال می کردم،...
و الان به خاطر تو شدم طرفدار لیگ ژاپن،.
گاهی تا آخر شب بیدار می مونم.
دلم می خواد یه روز ببینم که مربی بارسا یا کامرون شدی.
اون موقع دیگه حتم دارم که قهرمان جام جهانی میشیم.
آندرس، خیلی محشر بود که
کنارم بودی و باهات بازی کردم...
و بدون اینکه باهات صحبت کنم با «فوتبال» باهات صحبت کردم
خیلی فوق العاده بود. مرسی داداش.
اگه لازم باشه خودم پول هام رو جمع می کنم و دستمزدت رو میدم...
که بیای؛ چون مطمئنم تو باشی حتماً جام جهانی رو می بریم،.
ازت خوشم میاد اما خیلی هم دوستت دارم.
پایان.